What do you think?
Rate this book
Profil - Maupassant (Guy de) : Bel-Ami: analyse littéraire de l'oeuvre
Concise criticism of Maupassant's Bel-Ami.
- GenresFrance
128 pages, Mass Market Paperback
First published June 4, 2002
8 people are currently reading
81 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 24, 2020
Georges Duroy aka Georges Du Roy aka Bel-Ami thinks he his hot shit cause he is hot and shitty! AND THAT'S ALL YOU NEED TO KNOW! Seriously, I liked it, you witness him being absolutely not self-aware for the entire novel. Some parts WILL make you cringe: don't you love that good old antisemitism sprinkled everywhere (NO) or him beating the crap out of his mistress but her being still incredibly in love with him and said abuse not being adressed?
Otherwise a very solid french classic about pride and claiming the hard work of others as your own.
Other good summary would be a constant a : Hoe don't do it ! OH MY GOD!
Otherwise a very solid french classic about pride and claiming the hard work of others as your own.
Other good summary would be a constant a : Hoe don't do it ! OH MY GOD!
April 15, 2012
Don't read this if you're looking for an actual hero. However, it is entertaining, and de Maupassant realy brings Paris to life.
December 20, 2014
The times pass but people don't change. Men, woman they want to love and be loved, have authority and power. Wonderful story, written over 140 years, is the best book that I've ever read
October 17, 2014
"აქ ყველაფერი ფახით და რიხით კეთდება. ხელმარჯვე და მოხერხებული კაცი მინსიტრობას უფრო ადვილად იშოვის, ვიდერ საქმეთა მმართველის ალაგს. ოღონდ საჭიროა შთაბეჭდილება მოახდინო და არსდროს არ ითხოვო."
"სულაც არ არის ძნელ ჭკვიან კაცად მოაჩვენო თავი. უმთავრესი ის არის, რომ უმეცრებაში არ დაგიჩირონ. მოხერხებული უნდა იყო, ძნელ მოერიდო, დაბრკოლებას მოუარო და საენციკლოპედიო ლექსიკონი დროზე იხმარო. ყველანი ბატებივით სულელები და თევზებივით უმეცრები არიან."
"სიყვარული სიცოცხლის ერთადერთი სიამეა, რომელსაც ხშირად ვიმწარებთ, რადგან მისგან შეუძლებელ რამეს მოვითხოვთ ხოლმე."
"ეს ცხოვრება მთას გავს. მანამ აღმა მიდიხარ, მწვერვალს შესცქერი და შენი თავი ბედნიერად გეჩვენება, მაგრამ თხემზე რომ ახვალ, უცებ თვალწინ დაღმართი, დასასრული, სიკვდილი გადაგვეშლება. მანამ წინ აღმართი გვიძევს , ყველაფერი ნელა მიდის, ხოლო დაღმა რომ დაეშვები, ყოველივე სწრაფად მიდის. თქვენს ხნოვანებას სიხარული და უამრავი იმედი შეშვენის, რომელიც, მართალი რომ მოგახსენოთ, არასდროს არ მართლდება."
"თქვენ არც კი გესმით ეს სიტყვა - სიკვდილი! თქვენს ხანში მას ჯერ აზრი არა აქვს, ჩემს ხანში კი - საშინელია!"
"რას ეძებთ? რას ელით? სიყვარულს? კიდევ რამდენჯერმე აკოცებთ სა ძალაც გამოგელევათ. კიდევ რა გნებავთ? ფული? რისტვის გინდათ? ქალების საყიდლად? რა ბედენაა! ან იმისთვის, რომ ბევრი ჭამოთ, გასუქდეთ და ნიკრისის ქარის წყალობით გათენებამდის იკვნესოთ? კიდევ რა გსურთ? კიდევ რაღას ელოდებით? სახელი? დიდება? რისთვისღა გინდათ, უკეთუ სიყვარული უკვე გაფრინდა! მერე? დასასრული! მხოლოდ სიკვდილი!"
"განა ქალებს მუდამ ნამდვილზე მეტის იმედი არა აქვთ?"
"სასიყვარულო სიტყვარი მუდამ უცვლელია, საქმე მხოლოდ ის არის, ვისი ბაგე გამოთქვამს ხოლმე ამ სიტყვებს."
"ყოველი ადამიანის იმ შეუცნობელი არისი გახსნას ცდილობდა, რომლის შეცნობა ჩვენ არასდროს ძალგვიძს. მხოლოდ თვალის დახამხამებაზე ვახერხებთ ხოლმე შიგ ჩახედვას, ისიც მაშინ, როცა ადამიანის უზრუნველობა, სილაღე, დაუდევრობა მოერევა ხოლმე, რომელიც ნახევდრად ღია კარია ადამიანის სულის იდუმალ არსში მიმავალი."
"ეს იყო ჩუმი ჭიდილი ორი ადამიანისა, რომელიც თუმცა ერთად ცხოვრობს, მაგრამ ურთიერთისა არ ესმის, მუდამ ეჭვიანობს, უთვალთვალებს, უსაფრდება და მაინც ერთიმეორეს არ იცნობს, მისი გულის სიღმეს ვერა წვდება."
"მე ვხედავ ამბებს, რომლებიც სასაცილოა, სასაცილო, და კიდევ ბევრ რასმე, რაც სამწუხაროა, სამწუხარო. მოკლედ მთელი ქვეყანა სულელია, სულელი, აქაც, ვით ყველგან" - ასე სწერდა მოპასანი თავის მასწავლებელსა და უფროს მეგობარს, გუსტავ ფლობერს.
"სულაც არ არის ძნელ ჭკვიან კაცად მოაჩვენო თავი. უმთავრესი ის არის, რომ უმეცრებაში არ დაგიჩირონ. მოხერხებული უნდა იყო, ძნელ მოერიდო, დაბრკოლებას მოუარო და საენციკლოპედიო ლექსიკონი დროზე იხმარო. ყველანი ბატებივით სულელები და თევზებივით უმეცრები არიან."
"სიყვარული სიცოცხლის ერთადერთი სიამეა, რომელსაც ხშირად ვიმწარებთ, რადგან მისგან შეუძლებელ რამეს მოვითხოვთ ხოლმე."
"ეს ცხოვრება მთას გავს. მანამ აღმა მიდიხარ, მწვერვალს შესცქერი და შენი თავი ბედნიერად გეჩვენება, მაგრამ თხემზე რომ ახვალ, უცებ თვალწინ დაღმართი, დასასრული, სიკვდილი გადაგვეშლება. მანამ წინ აღმართი გვიძევს , ყველაფერი ნელა მიდის, ხოლო დაღმა რომ დაეშვები, ყოველივე სწრაფად მიდის. თქვენს ხნოვანებას სიხარული და უამრავი იმედი შეშვენის, რომელიც, მართალი რომ მოგახსენოთ, არასდროს არ მართლდება."
"თქვენ არც კი გესმით ეს სიტყვა - სიკვდილი! თქვენს ხანში მას ჯერ აზრი არა აქვს, ჩემს ხანში კი - საშინელია!"
"რას ეძებთ? რას ელით? სიყვარულს? კიდევ რამდენჯერმე აკოცებთ სა ძალაც გამოგელევათ. კიდევ რა გნებავთ? ფული? რისტვის გინდათ? ქალების საყიდლად? რა ბედენაა! ან იმისთვის, რომ ბევრი ჭამოთ, გასუქდეთ და ნიკრისის ქარის წყალობით გათენებამდის იკვნესოთ? კიდევ რა გსურთ? კიდევ რაღას ელოდებით? სახელი? დიდება? რისთვისღა გინდათ, უკეთუ სიყვარული უკვე გაფრინდა! მერე? დასასრული! მხოლოდ სიკვდილი!"
"განა ქალებს მუდამ ნამდვილზე მეტის იმედი არა აქვთ?"
"სასიყვარულო სიტყვარი მუდამ უცვლელია, საქმე მხოლოდ ის არის, ვისი ბაგე გამოთქვამს ხოლმე ამ სიტყვებს."
"ყოველი ადამიანის იმ შეუცნობელი არისი გახსნას ცდილობდა, რომლის შეცნობა ჩვენ არასდროს ძალგვიძს. მხოლოდ თვალის დახამხამებაზე ვახერხებთ ხოლმე შიგ ჩახედვას, ისიც მაშინ, როცა ადამიანის უზრუნველობა, სილაღე, დაუდევრობა მოერევა ხოლმე, რომელიც ნახევდრად ღია კარია ადამიანის სულის იდუმალ არსში მიმავალი."
"ეს იყო ჩუმი ჭიდილი ორი ადამიანისა, რომელიც თუმცა ერთად ცხოვრობს, მაგრამ ურთიერთისა არ ესმის, მუდამ ეჭვიანობს, უთვალთვალებს, უსაფრდება და მაინც ერთიმეორეს არ იცნობს, მისი გულის სიღმეს ვერა წვდება."
"მე ვხედავ ამბებს, რომლებიც სასაცილოა, სასაცილო, და კიდევ ბევრ რასმე, რაც სამწუხაროა, სამწუხარო. მოკლედ მთელი ქვეყანა სულელია, სულელი, აქაც, ვით ყველგან" - ასე სწერდა მოპასანი თავის მასწავლებელსა და უფროს მეგობარს, გუსტავ ფლობერს.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews