What do you think?
Rate this book
Oude mensen
Paperback
3 people want to read
About the author
Simon Carmiggelt
181 books29 followersSimon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.
Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.
Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
May 29, 2023
Simon Carmiggelt was a popular and prolific columnist for Het Parool. He was a thorough connoisseur of "ordinary people", seeing both the funny side as well as honest side of people.
Oude Mensen (Old People) is a collection of 41 columns which focus not only on ordinary people, but ordinary people who are, well, old. Published in 1963, these are also a great mirror of what the Netherlands was like around 1960--with the memory of the Second World War and the German occupation still present, but with the hope of growing material prosperity and the "Space Age" ahead. Personally, this was the time I remember growing up in Holland, and this has made the collection a joy for me.
Among the more remarkable observations:
1) re ideologues: "Mijn dodelike vrees voor ideologieen, die een heilstaat te vergeven hebben, is dat ze me gelukkig willen maken. Daar krijg je vast eeuwige zweren of onverklaarbare migraine van."
(My deathly fear of ideologues, who promise utopias, is that they want to make me happy. I get eternal ulcers or migraines without end from that.)
2) he notes a visit after the war from a new mayor and his wife, "...een zeer rechtzinnig paar, tot de rand gevuld met zekerheden." (...a very right-thinking pair, filled to the brim with certainties..."). This attitude is hard to understand for people who survived through the war, who had to deal with loved ones who doing the right thing, lost their lives--as with Carmiggelt himself, whose brother was tortured to death after being caught helping to hide people from the Nazis.
Carmiggelt can also conjure unexpectedly beautiful images, as with his piece on the joy of spring:
"De lenten had [het bos] een beetje versierd met guirlandes in een bedeesd soort lichtgroen, die konden ritselen als een meisjesjurk. Zo hier en daar zag je wel sporen van de winter, dat moeizaam overwonnen witte ziekbed, maar ook de bomen die wij ten dode hadden opgeschreven, toverden toch weer kleine, malse glinsterpuntjes uit hun naakte takken."
But as is fitting in a book about old people, there is a bittersweetness to many of the stories--as with people who were sure of their place or how to deal with the world, only to find that the world had changed without them, or where their action had led to the death of loved ones. The people Carmiggelt writes about survive and cope, but are aware of their own limits, their loneliness and their impending death--the best enjoy the moment or see love around them, and especially with their wives or family. Pretty much on the mark.
Oude Mensen (Old People) is a collection of 41 columns which focus not only on ordinary people, but ordinary people who are, well, old. Published in 1963, these are also a great mirror of what the Netherlands was like around 1960--with the memory of the Second World War and the German occupation still present, but with the hope of growing material prosperity and the "Space Age" ahead. Personally, this was the time I remember growing up in Holland, and this has made the collection a joy for me.
Among the more remarkable observations:
1) re ideologues: "Mijn dodelike vrees voor ideologieen, die een heilstaat te vergeven hebben, is dat ze me gelukkig willen maken. Daar krijg je vast eeuwige zweren of onverklaarbare migraine van."
(My deathly fear of ideologues, who promise utopias, is that they want to make me happy. I get eternal ulcers or migraines without end from that.)
2) he notes a visit after the war from a new mayor and his wife, "...een zeer rechtzinnig paar, tot de rand gevuld met zekerheden." (...a very right-thinking pair, filled to the brim with certainties..."). This attitude is hard to understand for people who survived through the war, who had to deal with loved ones who doing the right thing, lost their lives--as with Carmiggelt himself, whose brother was tortured to death after being caught helping to hide people from the Nazis.
Carmiggelt can also conjure unexpectedly beautiful images, as with his piece on the joy of spring:
"De lenten had [het bos] een beetje versierd met guirlandes in een bedeesd soort lichtgroen, die konden ritselen als een meisjesjurk. Zo hier en daar zag je wel sporen van de winter, dat moeizaam overwonnen witte ziekbed, maar ook de bomen die wij ten dode hadden opgeschreven, toverden toch weer kleine, malse glinsterpuntjes uit hun naakte takken."
But as is fitting in a book about old people, there is a bittersweetness to many of the stories--as with people who were sure of their place or how to deal with the world, only to find that the world had changed without them, or where their action had led to the death of loved ones. The people Carmiggelt writes about survive and cope, but are aware of their own limits, their loneliness and their impending death--the best enjoy the moment or see love around them, and especially with their wives or family. Pretty much on the mark.
Displaying 1 of 1 review