What do you think?
Psychoanalyse u.Revolution
Esse livro-manifesto, escrito a quatro mãos pelo britânico Ian Parker e o mexicano David Pavón-Cuéllar, se organiza em torno da pergunta: O que é revolucionário na psicanálise? E por que nós, que estamos envolvidos com a práxis política, deveríamos levá-la a sério? Este manifesto é um argumento em favor de unir a transformação social à liberação pessoal, mostrando que esses dois aspectos de profunda mudança podem ser intimamente conectados por meio da psicanálise. O manifesto explora o que está por trás de nós, o que continuamos repetindo, aquilo que nos move a mudar e o que nos faz permanecer os mesmos, e como esses fenômenos são transferidos no espaço clínico. Este livro não deixa de ser crítico à psicanálise, mas busca transformá-la, para que os movimentos de liberação possam transformar o mundo.
- GenresPsychology
Paperback
About the author
Ian Parker
117 books37 followersIan Parker is a British psychologist who has been a principal exponent of three quite diverse critical traditions inside the discipline. His writing has provided compass points for researchers searching for alternatives to ‘mainstream’ psychology in the English-speaking world (that is, mainstream psychology that is based on laboratory-experimental studies that reduce behavior to individual mental processes).
The three critical traditions Parker has promoted are ‘discursive analysis’, ‘Marxist psychology’ and ‘psychoanalysis’. Each of these traditions is adapted by him to encourage an attention to ideology and power, and this modification has given rise to fierce debates, not only from mainstream psychologists but also from other ‘critical psychologists’. Parker moves in his writing from one focus to another, and it seems as if he is not content with any particular tradition of research, using each of the different critical traditions to throw the others into question.
The three critical traditions Parker has promoted are ‘discursive analysis’, ‘Marxist psychology’ and ‘psychoanalysis’. Each of these traditions is adapted by him to encourage an attention to ideology and power, and this modification has given rise to fierce debates, not only from mainstream psychologists but also from other ‘critical psychologists’. Parker moves in his writing from one focus to another, and it seems as if he is not content with any particular tradition of research, using each of the different critical traditions to throw the others into question.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
September 20, 2023
Excellent, just excellent. While not groundbreaking in the sense that it doesn't offer anything completely novel (and I don't think that was the authors' purpose to begin with), it offers a comprehensive, cohesive picture of why the core of psychoanalysis is, has been, and was intended to be, radical and community-based. Not a "healing", "self-actualization" practice, but one meant to create disturbance, internal and external, a tool to understand and combat Authority on many fronts.
I will not act as any kind of authority (ha) on psychoanalytic theory, revolutionary or not, but I think this is a great starting point, if one knows a few very basic psychoanalytic terms (even for a complete beginner with some background in leftist/marxist/anarchist theory). Also good for people wanting to read Lacan, but are intimidated by him. All in all, maybe someone with a heavy lacanian/critical psychology background won't find much groundbreaking material in here, but is an excellent starting point - refresher course.
I will not act as any kind of authority (ha) on psychoanalytic theory, revolutionary or not, but I think this is a great starting point, if one knows a few very basic psychoanalytic terms (even for a complete beginner with some background in leftist/marxist/anarchist theory). Also good for people wanting to read Lacan, but are intimidated by him. All in all, maybe someone with a heavy lacanian/critical psychology background won't find much groundbreaking material in here, but is an excellent starting point - refresher course.
January 5, 2026
Ian Parker ve David Pavón-Cuéllar’ın Psikanaliz ve Devrim adlı çalışması, psikanalizi yalnızca bireyin iç dünyasını anlamaya yönelik bir araç olmaktan çıkararak, onu kolektif özgürleşme mücadelesinin bir parçası olarak yeniden düşünmeye davet eder. Yazarlar, kitabın daha ilk sayfalarından itibaren psikanalizin egemen ideolojinin bir taşıyıcısı mı yoksa ona karşı bir direniş aracı mı olabileceğini tartışmaya açar. Bu tartışma, yalnızca psikanaliz için değil, çağdaş psikoloji ve terapi pratikleri için de dönüştürücü niteliktedir.
Kitabın temel iddialarından biri, psikoterapinin özellikle neoliberal bağlamda bireyi toplumsal koşullardan soyutlayarak yalnızlaştırdığı ve yaşadığı sorunları bireyselleştirdiğidir. Parker ve Pavón-Cuéllar, bu durumu şu şekilde ifade eder:
“Psikoterapi, kişinin hayatını düzene sokması gerektiğini söylerken, o düzenin neden böyle kurulduğunu sormaz.”
Bu eleştiri, sadece klasik terapi biçimlerine değil, günümüzde oldukça yaygın olan “iyi hissetme” kültürüne de yöneliktir. Yazarlar, bireysel refahın çoğu zaman yapısal sorunları görünmez kılma işlevi gördüğünü belirtir. Oysa psikanalizin devrimci bir potansiyel taşıyabilmesi için, özneyi yalnızca kendi iç çatışmalarıyla değil, o çatışmaları doğuran tarihsel, kültürel ve politik bağlamlarla birlikte ele alması gerekir.
Kitap boyunca Lacancı psikanalizin kavramları merkezî bir yer tutar. Özellikle "bölünmüş özne", "eksiklik", "arzu" gibi kavramlar, yazarlar tarafından devrimci bir yeniden düşünüş için araçsallaştırılır. Öznenin bütünlenemeyecek yapısı, onu sürekli yeniden kurmaya ve sorgulamaya açık kılar. Bu da psikanalizi statik değil, dinamik ve politik bir alan olarak konumlandırır.
“Gerçek özgürlük, eksiklikle barışmak değil; o eksiklikten yeni bir düzen kurmaya cesaret etmektir.”
Kitapta önerilen “özgürleştirici psikanaliz” anlayışı, terapi odasını politik bir düşünme alanına çevirme çabasıdır. Bu anlayışta öznenin yaşadığı sıkıntı yalnızca bireysel bir sorun olarak değil; ideolojik aygıtların, toplumsal eşitsizliklerin ve tarihsel kodların içselleştirilmiş bir sonucu olarak görülür.
Sonuç olarak Psikanaliz ve Devrim, psikanalitik düşünceyle ilgilenen okurlara sadece teorik değil, etik ve politik bir sorumluluk da yükler. Kitap, psikanalizin egemen sistemin yeniden üretimiyle mi yoksa onun dönüşümüyle mi ilişkileneceğine dair açık bir tercih sunar. Parker ve Pavón-Cuéllar’ın çağrısı nettir:
“Devrim sadece sistemin yıkılması değildir. Aynı zamanda içimizdeki egemen sesin susmasıdır.”
Kitabın temel iddialarından biri, psikoterapinin özellikle neoliberal bağlamda bireyi toplumsal koşullardan soyutlayarak yalnızlaştırdığı ve yaşadığı sorunları bireyselleştirdiğidir. Parker ve Pavón-Cuéllar, bu durumu şu şekilde ifade eder:
“Psikoterapi, kişinin hayatını düzene sokması gerektiğini söylerken, o düzenin neden böyle kurulduğunu sormaz.”
Bu eleştiri, sadece klasik terapi biçimlerine değil, günümüzde oldukça yaygın olan “iyi hissetme” kültürüne de yöneliktir. Yazarlar, bireysel refahın çoğu zaman yapısal sorunları görünmez kılma işlevi gördüğünü belirtir. Oysa psikanalizin devrimci bir potansiyel taşıyabilmesi için, özneyi yalnızca kendi iç çatışmalarıyla değil, o çatışmaları doğuran tarihsel, kültürel ve politik bağlamlarla birlikte ele alması gerekir.
Kitap boyunca Lacancı psikanalizin kavramları merkezî bir yer tutar. Özellikle "bölünmüş özne", "eksiklik", "arzu" gibi kavramlar, yazarlar tarafından devrimci bir yeniden düşünüş için araçsallaştırılır. Öznenin bütünlenemeyecek yapısı, onu sürekli yeniden kurmaya ve sorgulamaya açık kılar. Bu da psikanalizi statik değil, dinamik ve politik bir alan olarak konumlandırır.
“Gerçek özgürlük, eksiklikle barışmak değil; o eksiklikten yeni bir düzen kurmaya cesaret etmektir.”
Kitapta önerilen “özgürleştirici psikanaliz” anlayışı, terapi odasını politik bir düşünme alanına çevirme çabasıdır. Bu anlayışta öznenin yaşadığı sıkıntı yalnızca bireysel bir sorun olarak değil; ideolojik aygıtların, toplumsal eşitsizliklerin ve tarihsel kodların içselleştirilmiş bir sonucu olarak görülür.
Sonuç olarak Psikanaliz ve Devrim, psikanalitik düşünceyle ilgilenen okurlara sadece teorik değil, etik ve politik bir sorumluluk da yükler. Kitap, psikanalizin egemen sistemin yeniden üretimiyle mi yoksa onun dönüşümüyle mi ilişkileneceğine dair açık bir tercih sunar. Parker ve Pavón-Cuéllar’ın çağrısı nettir:
“Devrim sadece sistemin yıkılması değildir. Aynı zamanda içimizdeki egemen sesin susmasıdır.”
August 29, 2024
1/10
Nas 200 páginas de ‘’Psicanalise e Revolução’’ temos um produto baseado somente na visão concentrada patriarcal sobre a ideia política sobre o que a psicanalise deveria ou não entregar como uma tecnologia de analise universal ou até social.
Ambos os autores criam uma suposta materialidade sobre os aspctos políticos de Freud que não possuem uma comprovação ou referencia em seus comentários ou livros. Colocando palavras na boca do “pater da teoria”, não percebem mas retiram o valor filosófico que esta possui com sua evolução acadêmica e psicológica.
Mas o que chama a atenção durante a passagem das páginas é a falta total de qualquer referências bibliográficas ou citação, seja indireta ou direita. Sua, incrível” ideia era de mostrar um texto que fosse uma introdução tranquila sobre o movimento analítico, mas se tornou um dos meljores exemplos de como o machismo se fundamenta de maneira capciosa na literatura universitária.
Os autores, ambos homens, utilizam de um conteúdo já pesquisado, já fundamentado, já articulado e provado como verdade científica social e o utilizam como se fosse escrito por eles próprios e nem mesmo se dão ao trabalho de colocar algo relacionado os seus estudos. Sendo que pelo conteúdo é nítido ver o trabalho de inúmeras pessoas, principalmente mulheres nos capítulos que abordam a atividade feminista da esquerda radical sendo completamente “roubados”.
O ponto positivo do livro é mostrar de forma clara como a esquerda radical se vê vazia de sentido, foco político e razão social. Os trabalhos realizados por social-democrata, reconhecidos por eles como “pelegos” se tornam mais duráveis e materialmente estáveis.
Vale a pena? Eu não recomendaria. Há livros melhores.
Nas 200 páginas de ‘’Psicanalise e Revolução’’ temos um produto baseado somente na visão concentrada patriarcal sobre a ideia política sobre o que a psicanalise deveria ou não entregar como uma tecnologia de analise universal ou até social.
Ambos os autores criam uma suposta materialidade sobre os aspctos políticos de Freud que não possuem uma comprovação ou referencia em seus comentários ou livros. Colocando palavras na boca do “pater da teoria”, não percebem mas retiram o valor filosófico que esta possui com sua evolução acadêmica e psicológica.
Mas o que chama a atenção durante a passagem das páginas é a falta total de qualquer referências bibliográficas ou citação, seja indireta ou direita. Sua, incrível” ideia era de mostrar um texto que fosse uma introdução tranquila sobre o movimento analítico, mas se tornou um dos meljores exemplos de como o machismo se fundamenta de maneira capciosa na literatura universitária.
Os autores, ambos homens, utilizam de um conteúdo já pesquisado, já fundamentado, já articulado e provado como verdade científica social e o utilizam como se fosse escrito por eles próprios e nem mesmo se dão ao trabalho de colocar algo relacionado os seus estudos. Sendo que pelo conteúdo é nítido ver o trabalho de inúmeras pessoas, principalmente mulheres nos capítulos que abordam a atividade feminista da esquerda radical sendo completamente “roubados”.
O ponto positivo do livro é mostrar de forma clara como a esquerda radical se vê vazia de sentido, foco político e razão social. Os trabalhos realizados por social-democrata, reconhecidos por eles como “pelegos” se tornam mais duráveis e materialmente estáveis.
Vale a pena? Eu não recomendaria. Há livros melhores.
January 3, 2025
3.5 ⭐
Funnily enough this wasn't anything revolutionary. It is one of those non-fiction books that don't necessarily leave you learning something new, but it does formulate thoughts you may have already had in a distinct and easily digestible way.
At the end of the day it was solid analysis that I will probably refer back to. Maybe the fact that the content came off as very self-explanatory to me speaks to the (mostly) well-argued thesis of the authors.
Funnily enough this wasn't anything revolutionary. It is one of those non-fiction books that don't necessarily leave you learning something new, but it does formulate thoughts you may have already had in a distinct and easily digestible way.
At the end of the day it was solid analysis that I will probably refer back to. Maybe the fact that the content came off as very self-explanatory to me speaks to the (mostly) well-argued thesis of the authors.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews