What do you think?
Rate this book
Στον ίσκιο των σκοτωμένων κοριτσιών
Άλλο ένα φθινόπωρο στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης δίχως ούτε μια σταγόνα λυτρωτικής βροχής.
Ο καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας Παύλος Μαρίνος κηδεύει τον παλιό μέντορά του, προσθέτει ένα ακόμα αγαπημένο φάντασμα στη συντροφιά των σκιών που τον ακολουθούν από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει τον πανικό της μοναξιάς είναι η δουλειά του, είναι οι λέξεις.
Ταυτόχρονα, η αστυνόμος Αλεξάνδρα Χατζή βρίσκεται σε αδιέξοδο· συλλέγει πτώματα ανήλικων κοριτσιών που κάποιος τα σκοτώνει με έναν πολύ ιδιαίτερο, πολύ ξεχωριστό τρόπο, με μια θανάσιμη χειρονομία όμοια με αντιγραφή από λογοτεχνικό έργο· ένα συγκεκριμένο, εμβληματικό λογοτεχνικό έργο.
Ο καθηγητής και η αστυνόμος, με έναν παράδοξο δεσμό θανάτου να τους ενώνει, θα συνεργαστούν και θα αναζητήσουν στα αποσπάσματα, στα σχεδιάσματα, στα σκόρπια χαρτιά των συγγραφέων και των ποιητών την έξοδο από το δίχως τέρμα σκοτάδι της πόλης.
Αυτό το φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης, η Αθήνα γίνεται κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση εγκλημάτων ταυτίζεται με την πιο επίμονη μελέτη του θανάτου που, καμιά φορά, είναι όλη κι όλη η ανθρώπινη ζωή.
Ο καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας Παύλος Μαρίνος κηδεύει τον παλιό μέντορά του, προσθέτει ένα ακόμα αγαπημένο φάντασμα στη συντροφιά των σκιών που τον ακολουθούν από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει τον πανικό της μοναξιάς είναι η δουλειά του, είναι οι λέξεις.
Ταυτόχρονα, η αστυνόμος Αλεξάνδρα Χατζή βρίσκεται σε αδιέξοδο· συλλέγει πτώματα ανήλικων κοριτσιών που κάποιος τα σκοτώνει με έναν πολύ ιδιαίτερο, πολύ ξεχωριστό τρόπο, με μια θανάσιμη χειρονομία όμοια με αντιγραφή από λογοτεχνικό έργο· ένα συγκεκριμένο, εμβληματικό λογοτεχνικό έργο.
Ο καθηγητής και η αστυνόμος, με έναν παράδοξο δεσμό θανάτου να τους ενώνει, θα συνεργαστούν και θα αναζητήσουν στα αποσπάσματα, στα σχεδιάσματα, στα σκόρπια χαρτιά των συγγραφέων και των ποιητών την έξοδο από το δίχως τέρμα σκοτάδι της πόλης.
Αυτό το φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης, η Αθήνα γίνεται κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση εγκλημάτων ταυτίζεται με την πιο επίμονη μελέτη του θανάτου που, καμιά φορά, είναι όλη κι όλη η ανθρώπινη ζωή.
400 pages, Paperback
First published March 1, 2012
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
May 17, 2018
Πραγματικά απορώ που ενώ κυκλοφορούν άπειρες μπούρδες για τις οποίες γράφονται θρασύτατα ύμνοι που δεν τους αξίζουν, ελάχιστες λέξεις βρήκα γραμμένες γι αυτό το εξαιρετικό νουάρ. Όσο το διάβαζα, δεν έφευγε από το μυαλό μου η καταπληκτική ταινία Έτερος Εγώ.
Μου άρεσε πολύ περισσότερο από τις ελάχιστες ενστάσεις μου – μια μικρή κοιλίτσα κάπου στις 100 σελίδες, μια Αθήνα του 2010 καταπώς φάνηκε χωρίς ίντερνετ (δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, η απουσία του ήταν αισθητή), ήταν ένα πραγματικό αστυνομικό μυθιστόρημα της Αθήνας, για την Αθήνα, ό,τι πιο ελληνικό. Το λογοτεχνικό παιχνίδι με τη Φραγκογιαννού και τον Ρασκόλνικοφ στην πλοκή ήταν έκπληξη, το δέσιμο αυτών των δυο με την πόλη της Αθήνας και τους ανθρώπους της πολύ πολύ όμορφο.
Κινηματογραφική ροή, ωραίο δέσιμο μεταξύ της αστυνόμου και του καθηγητή, δεν ξέρεις τελικά ποιος ήταν το sidekick του άλλου αλλά δεν έχει και σημασία, ειλικρινά εντυπωσιάστηκα.
Δεν μπορεί ρε παίδες να είμαι εξωγήινος, μάλλον ο συγγραφέας δεν χαριεντίζεται με φανμπόις εντ γκερλς, αδιαφορεί για τις ιδιοφυίες της ελληνικής λογοτεχνικής μπλογκόσφαιρας και τους διαχειριστές μεγίστων φεισμπουκικών ομάδων πειραιώς και νήσων, δεν εξηγείται αλλιώς, δεν είναι δημοφιλής αρκετά για να τον διαβάσουν ορισμένοι, γι αυτό στο φτύσιμο; (άφήστε, δε θέλω απάντηση, ρητορικό το ερώτημα).
Μου άρεσε πολύ περισσότερο από τις ελάχιστες ενστάσεις μου – μια μικρή κοιλίτσα κάπου στις 100 σελίδες, μια Αθήνα του 2010 καταπώς φάνηκε χωρίς ίντερνετ (δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο, η απουσία του ήταν αισθητή), ήταν ένα πραγματικό αστυνομικό μυθιστόρημα της Αθήνας, για την Αθήνα, ό,τι πιο ελληνικό. Το λογοτεχνικό παιχνίδι με τη Φραγκογιαννού και τον Ρασκόλνικοφ στην πλοκή ήταν έκπληξη, το δέσιμο αυτών των δυο με την πόλη της Αθήνας και τους ανθρώπους της πολύ πολύ όμορφο.
Κινηματογραφική ροή, ωραίο δέσιμο μεταξύ της αστυνόμου και του καθηγητή, δεν ξέρεις τελικά ποιος ήταν το sidekick του άλλου αλλά δεν έχει και σημασία, ειλικρινά εντυπωσιάστηκα.
Δεν μπορεί ρε παίδες να είμαι εξωγήινος, μάλλον ο συγγραφέας δεν χαριεντίζεται με φανμπόις εντ γκερλς, αδιαφορεί για τις ιδιοφυίες της ελληνικής λογοτεχνικής μπλογκόσφαιρας και τους διαχειριστές μεγίστων φεισμπουκικών ομάδων πειραιώς και νήσων, δεν εξηγείται αλλιώς, δεν είναι δημοφιλής αρκετά για να τον διαβάσουν ορισμένοι, γι αυτό στο φτύσιμο; (άφήστε, δε θέλω απάντηση, ρητορικό το ερώτημα).
April 6, 2021
Το βιβλίο θα μπορούσε να είναι ένα εκρηκτικό λογοτεχνικό θρίλερ και αστυνομικό μαζί αλλά χάθηκε μέσα στη μίρλα του ήρωα που δεν μπορούσε να απαλλαγεί από τις ενοχές του και όλα τα έβλεπε αυτά χωρίς να μπορεί να διαχειριστεί το πένθος του και να προχωρήσει τη ζωή του, χάθηκε στις εκλαϊκευμένες αναλύσεις πάνω στο έργο του Παπαδιαμάντη, χάθηκε στην προσπάθεια να δώσει υπόσταση σε ένα υποτιθέμενο παραλήρημα του δολοφόνου (ακόμα δεν έχω καταλάβει το κίνητρο του δολοφόνου, οποίος το κατάλαβε ας μου στείλει ένα μήνυμα να με διαφωτίσει!) και στα κλισέ για την αφιλόξενη Αθήνα. Ιδίως το τελευταίο δεν κατάλαβα από πού πηγάζει, είναι τελείως αβάσιμο. Ο συγγραφέας ζωγραφίζει την Αθήνα ως πόλη αφιλόξενη, πόλη επισκεπτών και ως βλάχα που μεγαλοπιανεται και έχει απόλυτο άδικο. Η Αθήνα είναι μια πόλη 5.000.000 κατοίκων με πάρα πολλές πλευρές και όψεις, άλλες καλές και άλλες καλές, όπως όλες οι μεγαλουπόλεις. Ίσως το γεγονός ότι δεν είναι γηγενής τον κάνει να έχει μια ψυχική απόσταση από την Αθήνα η οποία είναι ένα οργανικό σύνολο αποτελούμενο από επιμέρους στοιχεία και κάθε κάτοικος επιλέξει αυτό που του πάει και που αντέχει.
Αυτό που με έκανε να χαμογελάσω στο βιβλίο είναι ότι έχει πλάσει στο πρόσωπο της Αλεξάνδρας Χατζή μια Helen Grace ή μια Kim Stone πριν τις συλλάβουν οι πιο διάσημοι δημιουργοί!
Αυτό που με έκανε να χαμογελάσω στο βιβλίο είναι ότι έχει πλάσει στο πρόσωπο της Αλεξάνδρας Χατζή μια Helen Grace ή μια Kim Stone πριν τις συλλάβουν οι πιο διάσημοι δημιουργοί!
August 5, 2017
Άλλο ένα φθινόπωρο στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης δίχως ούτε μια σταγόνα λυτρωτικής βροχής.
Ο καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας Παύλος Μαρίνος κηδεύει τον παλιό μέντορά του, προσθέτοντας άλλο ένα αγαπημένο φάντασμα στη συντροφιά των σκιών που τον ακολουθούν από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει τον πανικό της μοναξιάς είναι η δουλειά του, είναι οι λέξεις.
Ταυτόχρονα, η αστυνόμος Αλεξάνδρα Χατζή βρίσκεται σε αδιέξοδο· συλλέγει πτώματα ανήλικων κοριτσιών που κάποιος τα σκοτώνει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, με μια θανάσιμη χειρονομία όμοια με αντιγραφή από λογοτεχνικό έργο· ένα συγκεκριμένο, εμβληματικό λογοτεχνικό έργο.
Ο καθηγητής και η αστυνόμος, με έναν παράδοξο δεσμό θανάτου να τους ενώνει, θα συνεργαστούν και θα αναζητήσουν στα αποσπάσματα, στα σχεδιάσματα, στα σκόρπια χαρτιά των συγγραφέων και των ποιητών την έξοδο από το δίχως τέρμα σκοτάδι της πόλης.
Αυτό το φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης, η Αθήνα γίνεται κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση εγκλημάτων ταυτίζεται με την πιο επίμονη μελέτη του θανάτου που, καμιά φορά, είναι όλη κι όλη η ανθρώπινη ζωή.(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ένα ενδιαφέρον αστυνομικό βιβλίο που χαρακτηρίζεται από διακειμενικότητα, αφού οι δολοφονίες που διαπράττονται αντλούν στοιχεία από δύο άλλα λογοτεχνικά βιβλία: Τη Φόνισσα, του Α.Παπαδιαμάντη και το Έγκλημα και τιμωρία, του Ντοστογιέβσκι. Ο συγγραφέας συνδέει με αριστοτεχνικό τρόπο την υπόθεση των δολοφονιών με τα συγχρονα προβλήματα της Αθήνας. Ρεαλιστική η απεικόνιση των χαρακτήρων των ηρώων, που έχουν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους ψυχικά αδιέξοδα. Έμμεσα το βιβλίο σε ωθεί να ανατρέξεις στο έργο του Παπαδιαμάντη και του Ντοστογιέβσκι.
Ο καθηγητής συγκριτικής λογοτεχνίας Παύλος Μαρίνος κηδεύει τον παλιό μέντορά του, προσθέτοντας άλλο ένα αγαπημένο φάντασμα στη συντροφιά των σκιών που τον ακολουθούν από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ζωής του. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσει τον πανικό της μοναξιάς είναι η δουλειά του, είναι οι λέξεις.
Ταυτόχρονα, η αστυνόμος Αλεξάνδρα Χατζή βρίσκεται σε αδιέξοδο· συλλέγει πτώματα ανήλικων κοριτσιών που κάποιος τα σκοτώνει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, με μια θανάσιμη χειρονομία όμοια με αντιγραφή από λογοτεχνικό έργο· ένα συγκεκριμένο, εμβληματικό λογοτεχνικό έργο.
Ο καθηγητής και η αστυνόμος, με έναν παράδοξο δεσμό θανάτου να τους ενώνει, θα συνεργαστούν και θα αναζητήσουν στα αποσπάσματα, στα σχεδιάσματα, στα σκόρπια χαρτιά των συγγραφέων και των ποιητών την έξοδο από το δίχως τέρμα σκοτάδι της πόλης.
Αυτό το φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης, η Αθήνα γίνεται κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση εγκλημάτων ταυτίζεται με την πιο επίμονη μελέτη του θανάτου που, καμιά φορά, είναι όλη κι όλη η ανθρώπινη ζωή.(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Ένα ενδιαφέρον αστυνομικό βιβλίο που χαρακτηρίζεται από διακειμενικότητα, αφού οι δολοφονίες που διαπράττονται αντλούν στοιχεία από δύο άλλα λογοτεχνικά βιβλία: Τη Φόνισσα, του Α.Παπαδιαμάντη και το Έγκλημα και τιμωρία, του Ντοστογιέβσκι. Ο συγγραφέας συνδέει με αριστοτεχνικό τρόπο την υπόθεση των δολοφονιών με τα συγχρονα προβλήματα της Αθήνας. Ρεαλιστική η απεικόνιση των χαρακτήρων των ηρώων, που έχουν να αντιμετωπίσουν τα δικά τους ψυχικά αδιέξοδα. Έμμεσα το βιβλίο σε ωθεί να ανατρέξεις στο έργο του Παπαδιαμάντη και του Ντοστογιέβσκι.
July 20, 2014
Αρκετά καλό για ελληνικό αστυνομικό, ωραίες οι λογοτεχνικές αναφορές και η σύγκριση Ντοστογιέφσκι- Παπαδιαμάντη.
February 3, 2015
Πιστεύω πως ο Κυριάκος Μαργαρίτης καταφέρνει με αυτό το βιβλίο να εισάγει τον κατά συρροήν δολοφόνο στην ελληνική πραγματικότητα πολύ πετυχημένα!
Η γραφή του και το ύφος του θυμίζουν πολύ καλό film noir. Ισορροπεί μεταξύ υπαρξιακού δράματος και αστυνομικού θρίλερ.
Από τους λίγους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς που δεν με έχουν απογοητεύσει.
Η γραφή του και το ύφος του θυμίζουν πολύ καλό film noir. Ισορροπεί μεταξύ υπαρξιακού δράματος και αστυνομικού θρίλερ.
Από τους λίγους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς που δεν με έχουν απογοητεύσει.
July 27, 2014
Βαρύ και ασήκωτο. Θα μπορούσε ο τίτλος του να είναι "τσιγάρο ατέλειωτο βαρύ, η μοναξιά..." Οι πρωταγωνιστές συνέχεια ποτό κ τσιγάρο ... Πολύ θετικές οι αναφορές σε Παπαδιαμάντη κ Ντοστογιέφσκι. Σαν αστυνομικό (ο λόγος που το επέλεξα) πολύ μέτριο...
May 23, 2024
Το μυθιστόρημα του Κυριάκου Μαργαρίτη συγκαταλέγεται στα μυθιστορήματα εκείνα της αστυνομικής λογοτεχνίας του εγκλήματος, που ξεπερνάει κατά πολύ, τις συνήθεις νόρμες και θεματολογία.
Σε ένα Φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης του 2010, η Αθήνα θα γίνει ένας "κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση μιας σειράς εγκλημάτων" θα συναντήσει μια επίμονη και καταθλιπτική μελέτη του θανάτου. Μια μελέτη άρρηκτα δεμένη με την κλασική Ελληνική λογοτεχνία. Ένα βίωμα θανάτων, που αντιγράφει ένα θρυλικό λογοτεχνικό μας έργο.
Οι χαρακτήρες του είναι συγκροτημένοι, τρομερά ευάλωτοι στον ραγισμένο ψυχολογικό τους κόσμο, δρώντες σε ένα απίστευτα ομιχλώδες τοπίο, βιώνοντας τα δικά τους προσωπικά αδιέξοδα σε όλα τα επίπεδα των προσωπικών τους στιγμών.
Για τους εραστές της κλασικής φιλολογίας, του μυστηρίου, της βύθισης στα απύθμενα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, το βιβλίο σάς καλεί στο δικό του σκοτεινό μα συνάμα συναρπαστικό ταξίδι.
Σε ένα Φθινόπωρο της ατέλειωτης κρίσης του 2010, η Αθήνα θα γίνει ένας "κήπος μαραμένων κοριτσιών και, στον ίσκιο τους, η εξιχνίαση μιας σειράς εγκλημάτων" θα συναντήσει μια επίμονη και καταθλιπτική μελέτη του θανάτου. Μια μελέτη άρρηκτα δεμένη με την κλασική Ελληνική λογοτεχνία. Ένα βίωμα θανάτων, που αντιγράφει ένα θρυλικό λογοτεχνικό μας έργο.
Οι χαρακτήρες του είναι συγκροτημένοι, τρομερά ευάλωτοι στον ραγισμένο ψυχολογικό τους κόσμο, δρώντες σε ένα απίστευτα ομιχλώδες τοπίο, βιώνοντας τα δικά τους προσωπικά αδιέξοδα σε όλα τα επίπεδα των προσωπικών τους στιγμών.
Για τους εραστές της κλασικής φιλολογίας, του μυστηρίου, της βύθισης στα απύθμενα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, το βιβλίο σάς καλεί στο δικό του σκοτεινό μα συνάμα συναρπαστικό ταξίδι.
October 31, 2021
Τίποτα σε αυτό το βιβλίο δεν μου φάνηκε πειστικό. Καταρχάς για την ανάπτυξη της υπόθεσης παίζει καίριο ρόλο ο τρόπος που ο συγγραφέας περιγράφει την Αθήνα, δηλαδή ξεπεσμένη, αφιλόξενη, άψυχη κλπ κλπ, χωρίς όμως να δίνει καμία ουσιαστική εξήγηση. Το μόνο ίσως επιχείρημα που προβάλλει για όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς είναι ότι στην Αθήνα συγκεντρώνεται κόσμος από την επαρχία, πράγμα όμως που, κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο δεν θεμελιώνει αυτήν την οπτική αλλά αντίθετα κάνει την Αθήνα ποικιλόχρωμη και φιλόξενη. Εξάλλου είναι ένα χαρακτηριστικό που συνταντάμε σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα παγκοσμίως οπότε δεν βλέπω πώς κάνει αυτό το στοιχείο την Αθήνα να ξεχωρίζει.
Ειδικά ο συγγραφέας επιμένει ότι η Αθήνα δεν έχει τον δικό της μύθο. Αυτό νομίζω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και για την ακρίβεια η Αθήνα (μαζί με την Ρώμη και την Πόλη) θεωρούνται οι τρεις πόλεις που όχι μόνο έχουν μύθο αλλά φτάνουν να θεωρούνται εγκλωβισμένες σε αυτόν.
Αντίστοιχα τα κίνητρα του δολοφόνου που σχετίζονται με την ανωτέρω οπτική, δεν πείθουν. Δεν είναι καν κ��τανοητά. Ο συγγραφέας προσπαθεί να τα εξηγήσει ανεπιτυχώς μέσα από πομπώδεις γενικότητες.
Σε ό,τι αφορά τη γραφή, κατά τη γνώμη μου, έχει δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι είναι ανέμπνευστη. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί συνεχώς λέξεις όπως θάνατος, πεισιθάνατος, νεκρός, νεκρικός, πελιδνός, οδύνη, φρίκη, κοράκι κλπ κλπ προφανώς σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια σκοτεινή και θλιβερή ατμόσφαιρα αλλά δεν το πετυχαίνει στο ελάχιστο. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι το βιβλίο είναι πάρα πάρα πολύ φλύαρο. Ολόκληρες παράγραφοι και σελίδες έχουν γραφτεί για το τίποτα.
Γενικά είναι κουραστικό βιβλίο και δεν μου άφησε κάτι.
Ειδικά ο συγγραφέας επιμένει ότι η Αθήνα δεν έχει τον δικό της μύθο. Αυτό νομίζω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και για την ακρίβεια η Αθήνα (μαζί με την Ρώμη και την Πόλη) θεωρούνται οι τρεις πόλεις που όχι μόνο έχουν μύθο αλλά φτάνουν να θεωρούνται εγκλωβισμένες σε αυτόν.
Αντίστοιχα τα κίνητρα του δολοφόνου που σχετίζονται με την ανωτέρω οπτική, δεν πείθουν. Δεν είναι καν κ��τανοητά. Ο συγγραφέας προσπαθεί να τα εξηγήσει ανεπιτυχώς μέσα από πομπώδεις γενικότητες.
Σε ό,τι αφορά τη γραφή, κατά τη γνώμη μου, έχει δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι ότι είναι ανέμπνευστη. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί συνεχώς λέξεις όπως θάνατος, πεισιθάνατος, νεκρός, νεκρικός, πελιδνός, οδύνη, φρίκη, κοράκι κλπ κλπ προφανώς σε μια προσπάθεια να δημιουργήσει μια σκοτεινή και θλιβερή ατμόσφαιρα αλλά δεν το πετυχαίνει στο ελάχιστο. Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι το βιβλίο είναι πάρα πάρα πολύ φλύαρο. Ολόκληρες παράγραφοι και σελίδες έχουν γραφτεί για το τίποτα.
Γενικά είναι κουραστικό βιβλίο και δεν μου άφησε κάτι.
March 4, 2020
(3,5/5)
Ένα πραγματικά αξιόλογο αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονη τη λογοτεχνική νότα. Ο συγγραφέας ακολουθεί πιστά τα χνάρια του Μάρκαρη με τις συνεχείς αναφορές τόσο σε στέκια της Αθήνας όσο και με διάσπαρτες κρίσεις για την ίδια την πόλη και τους κατοίκους της, πράγμα που βρήκα πολύ ελκυστικό. Στα μειονεκτήματα του βιβλίου ότι μάντεψα εύκολα το δολοφόνο (χωρίς να διαθέτω στο ελάχιστο το περίφημο ...'αστυνομικό δαιμόνιο').
Αντίθετα, θα χαροποιήσει, νομίζω, τον συγγραφέα ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον για τη ΄Φόνισσα' του Παπαδιαμάντη που μόλις αγόρασα...
Ένα πραγματικά αξιόλογο αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονη τη λογοτεχνική νότα. Ο συγγραφέας ακολουθεί πιστά τα χνάρια του Μάρκαρη με τις συνεχείς αναφορές τόσο σε στέκια της Αθήνας όσο και με διάσπαρτες κρίσεις για την ίδια την πόλη και τους κατοίκους της, πράγμα που βρήκα πολύ ελκυστικό. Στα μειονεκτήματα του βιβλίου ότι μάντεψα εύκολα το δολοφόνο (χωρίς να διαθέτω στο ελάχιστο το περίφημο ...'αστυνομικό δαιμόνιο').
Αντίθετα, θα χαροποιήσει, νομίζω, τον συγγραφέα ότι μου κέντρισε το ενδιαφέρον για τη ΄Φόνισσα' του Παπαδιαμάντη που μόλις αγόρασα...
November 25, 2019
Γενικά καλή εντύπωση μου άφησε. Βρήκα πολύ πρωτότυπη την ιδέα συνεργασίας μεταξύ αστυνομικού και λογοτέχνη. Και το σενάριο που συνδέει τους φόνους με τη λογοτεχνία. Όμως σε πολλά σημεία με κούρασε η λογοτεχνικότητα του βιβλίου. Όπως και η χρησιμοποίηση πολύ τεχνικών εννοιών για τη συγκριτική λογοτεχνία, τη λογοτεχνική ανάλυση κλπ κλπ.
Read
September 4, 2019Μπράβο
Read
July 23, 20233,5 ⭐
August 1, 2019
πολύ ενδιαφέρον και πολύ ιντριγκαδόρικο νεονουάρ
αστυνομικό βιβλίο για τους βιβλιολάτρες
μου θύμισε σε αυτό την ένατη πύλη κάπως (ταινία που βλέπω κάθε χρόνο) μα μέχρι εκεί φτάνουν οι ομοιοότητες
έξυπνο ο δολοφόνοςνα είναι copy cat από λογοτεχνικούς φονιάδες
και η επιλογή των φονιάδων... τρομερή!
αστυνομικό βιβλίο για τους βιβλιολάτρες
μου θύμισε σε αυτό την ένατη πύλη κάπως (ταινία που βλέπω κάθε χρόνο) μα μέχρι εκεί φτάνουν οι ομοιοότητες
έξυπνο ο δολοφόνοςνα είναι copy cat από λογοτεχνικούς φονιάδες
και η επιλογή των φονιάδων... τρομερή!
Displaying 1 - 13 of 13 reviews