«Cuando la Universidad de Belgrano me propuso dar cinco clases, elegí temas con los cuales me había consustanciado el tiempo. El primero, El libro, ese instrumento sin el cual no puedo imaginar mi vida, y que no es menos íntimo para mí que las manos o que los ojos. El segundo, La inmortalidad, esa amenaza o esperanza que han soñado tantas generaciones y que postula buena parte de la poesía. El tercero, Swedenborg, el visionario que escribió que los muertos eligen el infierno o el cielo, por libre decisión de su voluntad. El cuarto, El cuento policial, ese juguete riguroso que nos ha legado Edgar Allan Poe. El quinto, El tiempo, que sigue siendo para mí el problema esencial de la metafísica...»
Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo was an Argentine short-story writer, essayist, poet and translator regarded as a key figure in Spanish-language and international literature. His best-known works, Ficciones (transl. Fictions) and El Aleph (transl. The Aleph), published in the 1940s, are collections of short stories exploring motifs such as dreams, labyrinths, chance, infinity, archives, mirrors, fictional writers and mythology. Borges's works have contributed to philosophical literature and the fantasy genre, and have had a major influence on the magic realist movement in 20th century Latin American literature. Born in Buenos Aires, Borges later moved with his family to Switzerland in 1914, where he studied at the Collège de Genève. The family travelled widely in Europe, including Spain. On his return to Argentina in 1921, Borges began publishing his poems and essays in surrealist literary journals. He also worked as a librarian and public lecturer. In 1955, he was appointed director of the National Public Library and professor of English Literature at the University of Buenos Aires. He became completely blind by the age of 55. Scholars have suggested that his progressive blindness helped him to create innovative literary symbols through imagination. By the 1960s, his work was translated and published widely in the United States and Europe. Borges himself was fluent in several languages. In 1961, he came to international attention when he received the first Formentor Prize, which he shared with Samuel Beckett. In 1971, he won the Jerusalem Prize. His international reputation was consolidated in the 1960s, aided by the growing number of English translations, the Latin American Boom, and by the success of Gabriel García Márquez's One Hundred Years of Solitude. He dedicated his final work, The Conspirators, to the city of Geneva, Switzerland. Writer and essayist J.M. Coetzee said of him: "He, more than anyone, renovated the language of fiction and thus opened the way to a remarkable generation of Spanish-American novelists."
Legjobban egy idézettel tudnám érzékeltetni, miért olyan megragadó ez a kötet. És mivel pont ezt akarom érzékeltetni, jöjjön az idézet:
„Azt játszom, hogy nem vagyok vak, továbbra is vásárolok könyveket, könyvekkel rakom tele a lakásomat. Nemrég valaki nekem ajándékozta a Brockhaus Encyclopaedia 1966-os kiadását. Éreztem a könyv jelenlétét a lakásban, mint valami gyönyörűséget. Ott volt a huszonvalahány gót betűs kötet, amit nem tudok elolvasni, térképekkel és metszetekkel, amiket nem látok, és mégis, a könyv ott volt. Éreztem a könyv baráti vonzását. Úgy gondoltam, hogy a könyv az emberi boldogság fontos lehetősége.”
Ott ül egy agg, vak ember egy egyetemi előadóban, és a diákokhoz beszél. Nem előad – hangosan gondolkodik. Nincs póz, csak kinyitja magát, és beengedi őket a gondolataiba. A személyesség olyan kapuit tárja ki, hogy megszédülök. Innentől nem számít, hogy apróságokban nem értünk egyet. Például Borges lehúzza Joyce-t – meggyőződésem, nem jól olvasta. Vagy amit a személyes halhatatlanságról mond, azon is el lehet disputálni. De mindez lényegtelen. A lényeg, hogy hallom Borges hangját. Mintha én is ott lennék az előadóban. Szeretem hallani Borges hangját.
Mellesleg: „A könyv” c. előadás az esszéirodalom egyik csúcspontja. A szépség és az intellektus lágy egymáshoz simulása – időnként elő-előveszem majd.
Talán előbb kell rajongani, és utána hallgatni, ahogy beszél. (Austert például úgy olvasom most, hogy imádom "hallgatni", pedig nem különösebben érdekel alapból a témája.) Borgesnél így zavartak az ismétlések (még akkor is, ha az utószóban megmagyarázták, hogy szándékosan hagyták benne mint az élőszó frissességét), az, amikor nagyon nem értettem egyet vele, illetve időnként maga a téma is.
Ami a legkevésbé hagyott nyugodni, az nyilván fordítási kérdés, semmi köze Borgeshez(, aki szintén B-vel kezdődik, ha!): "A Biblia például tudvalevőleg azért kezdődik így: Beresit baraelohim, azaz b-vel, mert b-vel kezdődik az a szó, hogy boldog." A boldog nem b-vel kezdődik sem héberül, sem spanyolul, utánanéztem. Szerintem az 'áldott' lesz a megfejtés, az ugyanis tényleg b-vel kezdődik, ráadásul héberül és spanyolul (sőt, még angolul) is! Mázlisták. Szerintem itt szerencsésebb lett volna meghagyni az eredetit, és zárójelben vagy lábjegyzetben odaírni, mit jelent.
Szóval ilyeneken értem rá fennakadni, eléggé kívül maradtam ezen a szövegen, engem nem varázsolt el, sajnálom. Viszont amit a krimiről mondott, az nagyon érdekes, miszerint a krimiolvasó típusa nem létezett Edgar Allan Poe előtt, ő teremtette meg. Addig senki nem olvasott gyanakodva, jeleket, összefüggéseket keresve.
Az állandó sci-fi vs szépirodalom kérdéshez ennek kapcsán csak ennyit tőle: "az irodalmi műfajok talán kevésbé függenek magától a szövegtől, mint attól a módtól, ahogyan olvassák őket." Vigyétek, hivatkozzátok egészséggel.
Fogom még hallgatni a hangját, aztán lehet, visszatérek az ilyesmikhez is, hátha másképp fog már szólni a fejemben.
La timidez de Borges es casi tan legendaria como su ceguera y su ingenio. Tal vez por eso los ensayos/conferencia que se dan cita en este volumen (que leí en el primer volumen de la Miscelánea que publica DeBolsillo) se van poniendo cada vez mejor conforme avanzan. La primera, sobre el libro, es buena: dinámica, breve, concisa y poética. Pero la narración que hace Borges sobre Swedenborg está a la altura de cualquiera de sus cuentos, y la última es tan profunda como cualquiera de sus famosos ensayos. Los libros son una forma de felicidad, dice el bonaerense. Leerlo a él es, tal vez, una de las formas más refinadas de felicidad que conozco.
i ovo sam dobila od tog poznanika luke, čovek OČIGLEDNO zna šta da pokloni, kad već nije mogao da nađe knjigu o picama koju sam opsesivno tražila među starim knjigama na sajmu knjiga (i krila se među gomilama kniga, svaki put kad slučajno sretnem neku osobu iz pluskvamperfekta) u svakom slučaju, ja jako volim borhesa, njegove priče su mi gotovo među omiljenima, možda ima veze sa tim što opsesivno volim argentisnke pisce, i što je jedan od prvih "ozbiljnijih" romana koji sam pročitlaa bio sabatov tunel, pa je nekako krenulo po toj liniji - sabato - borhes - kortes (mada kortesa i dalje najviše volim, zasigurno i bez pandana) usmeni borhes se odnosi na predavanja sa univerziteta belgrano koja je održao 1978. godine. borhes bira pet tema za svoja predavanja: knjigu, besmrtnost, vizionara i mističara svedenborga, detektivsku priču (edgar alan po) i vreme (esencijalni problem metafizike) uz to, mislim da ovaj prevod ima dosta dobar pogovor predraga markovića (ne znam ko je? možda samo slučajno delimo prezime), uz to mislim da je dobar prevod - a prevod je, kao i pisanje, čitanje i predavanje uvek delo saradnje
Aunque la imagen de Borges conferencista no esté instalada en la mente de sus lectores de manera tan arraigada como la del Borges escritor, esta antología de las transcripciones de cinco clases que impartió en la Universidad de Belgrano del 24 de mayo al 23 de junio de 1978 nos presenta a un hombre que, en el ocaso de su vida física, mantiene una gran inteligencia y conserva una gran pasión por compartir algunos de los temas que han sido su pasión (o su obsesión) a lo largo de su vida. Los grandes temas universales ("La inmortalidad", "El tiempo"), un gran tema personal ("El libro"), la vida y obra de uno de sus grandes maestros ("Emanuel Swedenborg") y uno de los temas de la cultura popular a la que nunca fue del todo ajeno (en este caso, "El cuento policial") son explorados por Borges con una justa mezcla de gran erudición y la libertad que dan los años. En pocas palabras,estas conferencias fueron un excelente panorama de varios de los temas que recorrerion y subyacieron a sus obras más conocidas y apreciadas.
Borges Oral reúne las cinco clases dictadas por Borges en la Universidad de Belgrano en 1978. Sus temas son tanto filosóficos como literarios. En cada una Borges muestra su riqueza erudita pero, más importante aún, nos permite disfrutar de su faceta docente. Cada clase se siente cercana y cálida, con un Borges que no nos habla desde un pedestal, sino con humanidad y rozando la intimidad. Pareciera como si nos hablara un amigo cuando confiesa avergonzado que, a pesar de estar ciego, sigue comprando libros sólo para sentir su presencia amistosa en su casa, o cuando expresa con rotundidad de que su deseo es que no haya vida después de la muerte ("para mí sería espantoso saber que voy a continuar, sería espantoso pensar que voy a seguir siendo Borges"). Por todo esto, este libro es el indicado para el que quiera conocer la faceta docente de Borges y quiera sentirse, aunque sea un rato, que es alumno suyo.
There's something about reading Borges that makes me comfortable, listening with the eyes to be precise about this book of transcripted lectures. While speaking he never imposes himself, never throws his ideas at you. Whenever he lights a subject it's always there as subtle possibility, it might or not be true, but that's not the point anyway. Borges gently speaks just to enlarge your imagination.
Uma série de 5 aulas, onde a fala de Borges foi recuperada das gravações magnéticas e representada nesses 5 ensaios, os temas, por mais distintos que pareçam, são conduzidos de um modo que praticamente se torna uma narrativa, que começa com o Livro e termina, quase num loop, com o Tempo. Indico muito a leitura!
Jorge Luis Borgesilta olen lukenut vain teoksen Haarautuvien polkuen puutarha. Ja senkin lähes 30 vuotta sitten, kun Jyväskylän yliopiston yhteiskuntapolitiikan professri kirjan mainitsi jossain yhteydessä.
Viisi aihetta (Borges Oral, 1979, suomentanut Pentti Saaritsa) on esseekokolema, joka perustuu viiteen Borgesin Belgranon yliopistossa kesällä 1978 pitämään luentoon. Ja aika luennon maku niissä onkin.
Esseistä ensimmäinen on nimeltään Kirja, jossa oli joitakin mielenkiintoisia ajatuksia. Kuolemattomuus-essee oli lähinnä sen kertomista - luettelemista - mitä eri filosofit ovat aiheesta aiemmin sanoneet. Borges päätyy siihen, että itse uskoo kosmiseen kuolemattomuuteen, mutta ei henkilökohtaiseen. Kiva. Kolmas essee käsittelee ruotsalaista mystikkoa Swendenborgia. Taisin muuten "törmätä" Swedenborgiin Huuhaa-Suomen historia -kirjassa. Tämä oli todella tylsä essee ja aiheeltaankin ajanhukkaa. Salapoliisikertomus-esseessä oli ihan ajatusta. Viides essee, Aika, on pohdintaa ajasta ja sitä Borges tarjosi muistaakseni siinä aiemmin lukemassani kirjassa.
Aivan järkyttävästi niin sanottua name-droppingia oli tässä kirjassa. Vähempikin olisi riittänyt.
Ei tämä oikein pudonnut minulle millään tavalla. Onneksi oli lyhyt teos. Arvioksi 2,6/5 (tekisi mieli jättää pyöristämättä ylöspäin kolmoseen).
"Um pequeno livro para relaxar na praia", pensei eu. Pensei errado.
Este pequeno livro é constituído por 5 conferências, ou como Borges gostava de lhes chamar "5 aulas", sendo elas:
- "O livro" - 5*
- "A imortalidade" -3*
- "Emanuel Swedenborg" - 3*
- "O conto policial" - 4*
- "O tempo" - 4* - este confesso que senti que não consegui apreender tudo o que era necessário. Muita filosofia e metafísica. Para reler quando tiver mais arcaboiço.
A tudo isto ainda se acrescenta um prefácio do tradutor; uma reflexão por Avelino José Porto; prólogo do próprio Borges; dois textos de Martín Mueller.
Um pequeno livro mas muito nutritivo e enriquecedor.
Debo confesar que he sido afortunado en leer tan hermoso ejemplar. El Borges oral, sin duda, es tan o más mágico que el escrito. Este breve libro, cuál breve instante habría sido para mi, como verle a Borges en aquel auditorio, hablando (me). Una experiencia única, sin duda. No solo conoceremos de temas que aparentan no tener relación, pero como bien dijo él, le apuntillaban siempre su pensamiento. Temas hermosos, expuestos en esa forma esbelta y elegante, erudita y magna como solo Borges hubiese sido capaz de hacerlo.
Si leemos un libro antiguo es como si leyéramos todo el tiempo que ha transcurrido desde el día en que fue escrito y nosotros. Por eso conviene mantener el culto del libro. El libro puede estar lleno de erratas, no podemos estar de acuerdo con las opiniones del autor, pero todavía conserva algo sagrado, algo divino, no con respeto supersticioso, pero sí con el deseo de encontrar la felicidad, la sabiduría. J.L.B
Es curioso que JLB hable sobre la naturaleza del libro y del tiempo, ya que precisamente este libro me transportó más de cuarenta años hacia el pasado (o transportó su voz más de cuarenta años hacia mi presente) e hizo sentir parte del grupo de estudiantes a quien de manera tan íntima les brindó una serie de clases sobre temas que en su superficie parecen desconectados, pero que para él tenían una vínculo particular: habían atareado su pensamiento. Si la maestría con que habla sobre El libro (la mejor de las clases, que ya me ha llevado varias relecturas), La inmortalidad, Emanuel Swedenborg, El cuento policial y El tiempo hizo que escuchara su voz desde mi sillón y se sintiera como una charla personal, no imagino qué habrán sentido quienes realmente estuvieron ahí presentes.
Otra vez Borges nos vuelve a impactar con su elocuente cátedra conversada. La inmortalidad, los libros, el tiempo son algunos de sus temas que, como él mismo lo señala, no tienen más en común que el gran despliegue de erudicción que el autor argentino nos ofrece. Se lee como se debe haber oido. Es una lástima que lo hayamos perdido. Es una fortuna que haya dejado su legado por escrito.
Aceasta este continuarea recenziei Noua eseuri dantesti. Borges oral. In prolog ni se dezvaluie faptul ca universitatea din Belgrano ii propusese 5 conferinte autorului ce au avut mult succes si ca acesta alesese teme cu care "Timpul ma facuse sa-mi impletesc viata": Cartea - fara de care nu-si inchipuie existenta; Nemurirea - speranta sau amenintarea la care viseaza toate generatiile; Swedenborg - vizionarul care a scris despre iad si Paradis; Povestirea politista - jucaria pe care ne-a lasat-o E. A. Poe. Timpul - problema esentiala a metafizicii. In continuare le vom aborda separat si le vom dezvolta:
"Cartea" este considerata cel mai uluitor instrument al fiintei omenesti fiind "o prelungire a memoriei si imaginatiei". In "Cezar si Cleopatra" de Shaw, cand se face referire la biblioteca din Alexandria, se spune ca este memoria umanitatii. Mi-a ramas in minte una din marturiile lui Seneca in una din epistolele sale catre Lucilius in care vorbeste despre un individ "orgolios" care avea peste 100 de volume si Seneca se mira cum de avea timp sa le citeasca. Mai aflam si faptul ca Borges este in asentimentul lui Montaigne (el sarea peste pasajele dificile din carti) ca lectura si literatura sunt o forma de fericire. Daca citim ceva cu greutate autorul a esuat. De pilda Joyce a esuat total pentru ca opera sa cere efort iar fericirea nu trebuie sa pretinda efort.
"Nemurirea" nu este o problema fundamentala a filozofiei cum sunt timpul, cunoasterea sau lumea exterioara. Borges nadajduieste ca moartea sa va fi totala, cu trupul si cu sufletul, pentru ca-si doreste sa fie altcineva: "Ar fi infricosator sa ma gandesc ca voi fi in continuare Borges".
"Emanuel Swedenborg" a fost unul dintre cei mai misteriosi oameni, fiind interesat de stiinte, de inventii (masina care merge in aer, masina care merge in apa), de anatomie, de numerologie, de geometrie. A studiat Sfanta Scriptura in urma unei revelatii expunandu-si teoriile despre infern si Paradis.
"Povestirea politista" inseamna a vorbi despre Edgar Allan Poe care a inventat genul, iar primul detectiv din istoria literaturii a fost Auguste Dupin, un aristocrat francez ce locuia la Paris impreuna cu un prieten. Aceasta schema a fost preluata mai tarziu de Conan Doyle. Prima povestire ce inaugureaza acest gen este "Murders in the Rue Morgue". Poe nu a dorit ca genul politist sa fie realist ci mai degraba fantastic. Am retinut aici doua citate superbe: "In epoca aceasta a noastra, atat de haotica, exista ceva care, cu modestie, a pastrat virtutile clasice: povestirea politista". "As spune, in apararea romanului politist, ca nu are nevoie de aparare. Desi acum este citit cu oarecare dispret, el salveaza ordinea intr-o epoca de dezordine." Iata asadar ce frumos a vorbit Borges de genul politist, considerat de foarte multi din pacate un gen de nisa, usor de citit, usor de scris si usor de uitat.
"Timpul" este o tema esentiala de care nu ne putem debarasa fiind si o problema fundamentala a metafizicii. Atributul sau principal este ca trece, se scurge. Iar daca s-ar gasi o solutie pentru asta atunci s-ar salva totul. Exista totusi o rezolvare: vesnicia - care insumeaza intr-o clipa trecutul, prezentul si viitorul. Asa cum afirma W. Blake: "Timpul este darul vesniciei".
Avem asadar de-a face cu o carte interesanta, erudita, pe care o pastram aproape pentru a fi recitita. Este mereu o placere sa-l asculti pe Borges.
Borgesin Viisi aihetta oli ilahduttavaa luettavaa. Pienessä kirjassa on koottuna viisi luentoa, jotka Borges piti vuonna 1978 Belgranon yliopistossa. Alku oli odotetun ihastuttavaa bibliofiilin pohdintaa kirjan ihmeistä sekä vanhan miehen näkökulma kuolemattomuudteen. Seuraavat aiheet olivat erikoisempia, enkä odottanut niiltä kovin paljon. Yllättäen juuri nämä tekstit, Emanuel Swedenborg ja Salapoliisikertomus, nousivat omiksi suosikeikseni kokoelmasta. Swedenborgista en tiennyt mitään, ja hän osoittautui todella mielenkiintoiseksi hahmoksi, kun taas salapoliisiromaaneista tiedän paljonkin, mutten pidä niitä kovin kiinnostavina. Borges kuitenkin kertoo mm. Poen tarinoista niin kiinnostavasti, että nyt tekisi mieleni lukaista niistä muutama. Vain teksteistä viimeinen, Aika, meni sen verran yli ymmärrykseni, etten erityisemmin nauttinut sen lukemisesta. Silti kokonaisuus on kestänyt aikaa hyvin. Hieno mies, oppinut ja ajattelija tuo Borges!
No cabe duda de que Borges es un genio, sus citas son impresionantes y su conocimiento es fuera de serie, pero incluso así hay cosas que no soporto. Veamos: -"El libro" me gustó ese viaje a través de los siglos de cómo ha ido evolucionando la consideración hacia el libro. -"La inmortalidad" es una conferencia sobre ese tema, considerando múltiples tipos de inmortalidad. Honestamente, no me interesó mucho. -"Emanuel Swendenborg" explica la vida de ese individuo, del cual desconocía la existencia hasta ahora. No está mal, pero temo que no perdurará en mi memoria. -"El cuento policial" es la mejor conferencia de todas, acerca de cómo nuestro punto de vista sobre una obra condiciona la obra en sí. -"El tiempo" me pareció sinceramente un horror. La metafísica no es lo mío, vaya. No le encuentro sentido a perorar sobre cosas sin un mínimo de bagaje científico.
A Bernard Shaw le preguntaron una vez si creía que el Espíritu Santo había escrito la Biblia. Contestó: «Todo libro que vale la pena ser releído ha sido escrito por el Espíritu». Es decir, un libro tiene que ir más allá de la intención de su autor; la intención del autor es una pobre cosa humana, falible, pero en el libro tiene que haber más. «El Quijote», por ejemplo, es más que una sátira de los libros de caballería: es un texto absoluto en el que cual no interviene, absolutamente para nada, el azar.
El libro y Emanuel Swedenborg, lo mejor, para mí, y en ese orden; La inmortalidad y El tiempo, lo más flojo (sorprendente, quizá, viniendo de Borges, pero esa ha sido mi impresión en mi humilde lectura).
Muy lindo librito en el que un Borges muy mayor recita una serie de reflexiones acerca de temas aparentemente inconexos. La facilidad que mostraba este señor para saltar de disciplina a disciplina no cesó en su vejez, su genialidad lo hace un deleite para aquellos que quieran mojar los pies en la enorme piscina que es la obra de J. L. Borges. Recomendable como lectura "de sobaquillo" para el bus, el tren y los ratitos sueltos. Ligero, pero a la vez profundamente trascendental.
Grande, Borges. Qué lujo debe haber sido poder presenciar estas conferencias. Aunque no siempre estaba de acuerdo con todo lo que decía, me sentí realmente cautivada por sus pensamientos y forma de hablar. He marcado muchas páginas para releer algunas frases. Me emociona comenzar a leer sus obras.
Transcripción de cinco conferencias impartidas por Borges acerca de algunos de sus temas predilectos, como la literatura, el tiempo y la eternidad o el misterio de la imaginación. Son rebosantes de inteligencia, deslumbrantes. Una lectura breve y placentera (Borges recuerda en un momento la frase de Montaigne "no hago nada sin alegría"), muy grata y recomendable.
J L Borges,maravilloso. Cada una de sus clases orales que han sido plasmadas en papel por la Universidad de Belgrano. Una reliquia. "Un libro es la extensión de la memoria y de la imaginación". Sublime.
Un compendio de cinco conferencias de Borges, ya de avanzada edad, donde aborda temas tan diversos e inconectos como la muerte, la novela policiaca y los libros. Muy buena manera de conocer y aprender la forma de filosofar del autor argentino.
Excelente. Lo leí después de Borges profesor que me encantó también. Todo esto demuestra que la clase expositiva sin ningún decorado ni actividad es perfecta si el profesor es Borges.