Sequel to Koning van Katoren / How to become king.Katoren, 40 jaar nadat koning Stach de troon besteeg.De zestienjarige geitenhoeder Koss trekt het land in op zoek naar een man die als jongetje gekidnapt werd. Tijdens zijn reis gaat er een compleet nieuwe wereld voor hem een wereld van geld, regels en hypocrisie. Aanvankelijk is Koss vooral een toeschouwer, die van de ene verbazing in de andere valt. Als hij verliefd wordt op het meisje Vulcana stelt hij een daad, om vervolgens diep in de nesten te raken. Vulcana zet een reddingsactie op zal het lukken om Koss te bevrijden?
Jan Cornelis Terlouw was a Dutch politician, physicist and author. A member of the Democrats 66 (D66) party, he served as Deputy Prime Minister of the Netherlands from 1981 to 1982 under Prime Minister Dries van Agt.
Gisteren verscheen het vervolg op de Koning van Katoren: Zoektocht in Katoren. Dit boek speelt zich af als Stach inmiddels alweer ruim 40 jaar koning is. De hoofdpersoon, Koss, wederom een jongen van 17 jaar, reist door Katoren op zoek naar iemand (doet er nu even niet toe waarom). Koss komt zo, net als Stach 40 jaar eerder, overal in het land maatschappelijke problemen tegen. Maar waar Stach met de opdracht rondreisde de problemen op te lossen, ondergaat Koss ze. Als simpele geitenhoeder verbaast hij zich vooral. Pas als hij zich realiseert dat hijzelf een rol kan spelen in het oplossen van een van de problemen, komt hij in actie. En dat loopt vreselijk mis. Hij eindigt in het gevang. Gelukkig schieten zijn vrienden die hij overal in het land heeft gemaakt tijdens zijn zoektocht, hem te hulp.
Best een onderhoudend boek en passend op de huidige maatschappelijke problemen. Maar toch: het haalt het niet bij het origineel. Koss is gewoon minder leuk dan Stach. Ook de thematiek is minder scherp neergezet: Terlouw haalt simpelweg veel te veel maatschappelijke problemen aan, ze buitelen letterlijk over elkaar heen. Een selectie hieruit had het boek krachtiger gemaakt. Het einde daarentegen is wel weer leuk en origineel.
Na Koning van Katoren gingen Jimi en ik meteen verder met het vervolg: Zoektocht in Katoren. Het eerste hoofdstuk wist ons niet te pakken, waardoor het boek verschillende weken ongelezen op mijn nachtkastje bleef liggen. Uiteindelijk begonnen we opnieuw, maar na drie hoofdstukken hebben we het definitief opgegeven. Het boek voelde te ouderwets, te belerend en we hadden allebei simpelweg geen zin om verder te lezen. We gaan op zoek naar een nieuw voorleesboek dus!
Net als Koning van Katoren is dit boek spannend, leest het vlot weg en weet Terlouw belangrijke en grote maatschappelijke problemen knap in zijn boek te verwerken. Toch vind ik dit boek minder goed dan het eerste deel. Terlouw beschrijft vrij veel problemen in dit boek: een deel is redelijk goed uitgewerkt en wordt lang bij stil gestaan, een ander deel wordt maar zeer kort benoemd en dat zorgt ervoor dat het verhaal rommelig leest. Voor mij voelt het alsof er meer problemen waren die Terlouw wilde verwerken dan hij eigenlijk kon, maar het toch heeft geprobeerd en daar niet goed in is geslaagd. De maatschappelijke problemen die hij wel uitwerkt, doet hij anders dan bij Koning van Katoren: in dit boek ligt het er allemaal een stuk dikker bovenop. Dat is niet per se erg, maar het zorgde bij mij wel voor minder leesplezier. Ook vind ik het einde heel dubbel. Hoewel de rechtszaak innovatief wordt opgelost, stoort het me dat Terlouw heel weinig aandacht heeft gegeven aan de verhaallijn van Robert. Hij had daar veel meer uit kunnen halen en ik vind het jammer dat hij die kans niet heeft gegrepen.
Koning van Katoren is mijn favoriete boek ooit (en dat wil wat zeggen, want ik lees er meer dan 150 per jaar) en ik weet niet waarom ik zo lang heb gewacht met het vervolg. Het was weer een heerlijke Terlouw waar ik intens van heb genoten.
Ik heb oprecht gehuild toen ik er achter kwam dat er een rolletje voor Stach in zat, wat fijn om te zien wat voor een koning hij is geworden. Stach, het gaat je goed 💕
Koning van Katoren was meesterlijk geschreven: een ambitieuze hoofdrolspeler met een concreet doel, dat enkel kan worden gerealiseerd als hij meerdere tests met succes doorstaat. Deze opvolger… stak tegen. Een doelloze jongere die rondreist met een vaag idee, willekeurig voorbijgangers interviewt, en dingen die hij tegenkomt op de korrel neemt. Geen metaforische, inventieve situaties zoals in het eerste boek, maar maatschappelijke onderwerpen die letterlijk worden beschreven zoals wij ze kennen uit ons normale leven: vleesindustrie, bureaucratie, carrière maken ten koste van het gezin, wapenindustrie, … Extreem moraliserend en bekritiserend. Kon me niet voorstellen dat dit de hele toon zou zijn van het boek dus hoopte op een twist. En die kwam er gelukkig na 2/3 van het boek. Maar ik denk dat veel lezers tegen dan afhaken. Het einde is effectief goed - maar kan niet voldoende compenseren voor het hele stuk ervoor.
Goed en amusant boek, dat de lezers terugbrengt naar het bekende land van "Koning van Katoren". Erg maatschappijkritisch ingesteld ook, het stelt voor jonge lezers wellicht wel heel wat vragen bij wat soms misgaat. Ook een erg origineel einde, dat de tot dan toe uiteenlopende verhaallijnen goed samenbindt tot één geheel.
Toch ontbreekt er iets van de magie van het eerste boek, misschien wel omdat hier gewoon minder op het spel staat (een verloren zoon terugvinden vs. het land redden van zes authoritaire ministers), of omdat er een minder sterk overkoepelend verhaal omheen zit - zeker de middenste helft van het boek leest bijna als een reisboek. Bovendien zijn de gebruikte metaforen veel minder diepgaand en subtiel, wat het boek minder amusant maakt voor wat oudere lezers dan het eerste. Om deze redenen is het boek wellicht wel minder herleesbaar dan het eerste. Toch kan ik zeker niet klagen en heb ik ervan genoten!
Koning van Katoren was een van mijn favoriete jeugdboeken, dus toen er een vervolg uit zou komen, was ik gematigd enthousiast. Natuurlijk wilde ik meer Katoren, maar ik was ook bang dat het (een deel van) de magie zou wegnemen. Zoektocht in Katoren komt redelijk repetitief over, zowel naar het origineel als binnen het boek zelf. Desalnietemin heb ik me er wel even mee vermaakt. Ik zou het alleen niet herlezen.
~~~~
'Koning van Katoren' was one of my favourite children's book, so I had to read this sequel once it was published. While not a good as the original, I still enjoyed myself reading it.
Het legde goed aan : een jongen en een oude vrouw ontmoeten elkaar en de jongen wordt met een opdracht van de vrouw de wereld ingestuurd. Maar dan begint de opeenstapeling van maatschappelijke problemen. Alsemachtig terechte vingerwijzingen naar wat er fout lopt in onze wereld. Maar het staat zo hard het verhaal in de weg dat ik gestopt ben met lezen. Nog eens de originele Koning van Katoren lezen denk ik.
Stiekem vind ik deze nog leuker dan de Koning van Katoren. Niet persé dat ie beter is, maar de thematiek sluit heel erg goed aan op de wereld waarin ik ben opgegroeid. Het ligt er allemaal een stuk dikker bovenop dan bij Koning van Katoren, maar deze past gewoon nog beter bij mij.
Dit verhaal speelt zich af 40 jaar na 'Koning van Katoren.' Ook in dit verhaal worden maatschappelijke problemen aan de kaak gesteld en komen er in het verhaal diverse personages voor die een belangrijke rol spelen in het verloop van het plot. De hoofpersoon 'Koss' gaat op zoek naar een specifiek persoon. Dat heeft hij een oude vriendin beloofd op haar sterfbed. Als simpele geitenhoeder maakt hij een voettocht door Katoren en verbaast hij zich over bepaalde maatschappelijke verschijnselen die hij tegenkomt. Hij sluit vriendschappen en wordt verliefd.
Het verschil met KvK is dat het hier meer blijft bij beschouwingen vanuit Koss en geen inventieve oplossingen a la Stach. Zou dit de ontwikkeling zijn die Jan Terlouw zelf doormaakte als politicus? Stach, de KvK komt aan het einde ook voor in het verhaal en het leuke is dat hij met de wijsheden van de oude koning het verhaal tot een goed einde brengt. Kim, zijn koningin, speelt met haar onbevangenheid ook een mooie rol in het verhaal. Zo zat ik -terug in de tijd en een beetje sentimenteel- toch met een brok in mijn keel het goede einde te lezen.
[2,5/5]. Aardig, maar veel minder goed dan de Koning van Katoren. Het lijkt erop alsof Terlouw een lijstje had met maatschappelijke thema's die hij aan de orde wil laten komen, het boek is volgepakt met een summier uiteengezette, moralistische kijk op zaken, zodanig, dat het stoort. De opzet van 'de Koning van Katoren' was vergelijkbaar, maar daar was het verhaalelement veel duidelijker aanwezig, hier lijkt het meer een opsomming waar een verhaallijn omheen is gebouwd.
Het nog niet door de maatschappij verpeste karakter Koss is een aardig uitgangspunt, het begin van het boek is ook nog wat langzamer. Uiteindelijk raakt de oorspronkelijke verhaallijn uit het oog en flitsen mensen, plaatsen en gebeurtenissen in een hoog tempo langs elkaar heen, alsof er een lijst wordt afgevinkt. Van de magie van eerste boek is daarbij geen sprake.
Ik las het boek voor aan mijn best talige negenjarige dochter, maar vond het taalgebruik, zeker tegen het einde van het boek, met de rechtszaak, toch best wel ingewikkeld, en zou het aan wat oudere kinderen aanraden.
Stach is nu een oude koning en ondanks zijn talent om problemen op te lossen, loopt het nog vaak mis in Katoren. Dat ontdekt ook Koss, een geitenhoeder die de laatste wens van een oude vrouw probeert te vervullen door op zoek te gaan naar haar ontvreemde zoon.
Op zijn weg maakt hij vrienden in steden en dorpen waar men op eigenaardige wijze in het leven staat. Wanneer Koss uiteindelijk besluit om actie te nemen tegen de dwazigheden die hij ziet, dreigt het slecht voor hem af te lopen…
Dit boek maakt leuke aanknopingspunten met ‘De Koning van Katoren’ maar mist veel van de spitsvondigheden in taal en humor. Voelt een beetje aan alsof ‘Gremlins 2’ in boekvorm heb meegemaakt.
Terlouws bekende betoog voor het touwtje uit de brievenbus en hoe vroeger alles beter was, heeft hij uitgewerkt tot een jeugdboek. Wat een belerend boek. Groepen die het mogen ontgelden: mensen die kleding kopen met een gat erin, mensen die te veel eten, mensen die trots voelen voor een bekend persoon die in hun dorp geboren is, ouders die te veel werken, dierenvrienden die toch vlees eten en zo nog wel wat meer. De lessen liggen er al behoorlijk dik bovenop en worden voor de zekerheid vaak letterlijk verteld. Het verhaal over Koss is geinig, maar ondanks een leuk begin oppervlakkig vormgegeven.
Leuk stukje nostalgie. Er komen tijdens het lezen herinneringen boven aan Koning van Katoren. Koss trekt steeds naar een ander dorp, waar hij nog nooit geweest is, waardoor je samen met hem ontdekt wat er bijzonder is in dat dorp. Hij ontmoet leuke mensen. Het is ook fijn hoe al die mensen op het einde samenkomen. De allerlaatste bladzijde is wat kort afgeraffeld. De man die Koss het hele boek lang gezocht heeft, krijgt eigenlijk geen interessante afsluiting. Wat Koss nu gaat doen blijft ook open.
Net als op Koning van Katoren zijn er op dit vervolg echt wel dingen aan te merken. Personages en situaties zijn vaak oppervlakkig, schematisch en/of karikaturaal. Daar staat tegenover een scherp oog voor maatschappelijke ontwikkeling en menselijk gedrag. Zo is dit boek verschenen in 2007, maar is het niet lastig parallellen te zien tussen Regelrecht en het toeslagenschandaal. Wat het boek voor mij maakt, is de verrassende en knap bedachte ontknoping.
Mijn favoriete jeugdboek vroeger was de koning van Katoren, waarin jonge Stach op avontuur moest om koning te worden. Nu kwam ik er achter dat er een vervolg op kwam. Het heeft even geduurd voordat ik het las. Vooral uit angst dat het zou tegenvallen. In tegendeel. Het avontuur van Koss zet je weer aan het denken. Net als in het vorige boek weet Terlouw sociale onderwerpen aan de man te brengen in een manier dat het je raakt en aan het denken zet. Een aanrader.
Grappig verhaal dat op een leuke manier gelinkt is aan de klassieker Koning van Katoren. Wat ook mooi er aan is, is de maatschappij kritische deel van het verhaal wat grappig is om te lezen maar je tegelijkertijd ook kan laten nadenken over zaken in het echte leven als je daar voor open staat (als kind/volwassene/lezer).
Oof, what a disappointing sequel to the classic Dutch children's book. The overall concept isn't that different, but is seems that Terlouw had decided to solely focus on bringing his personal opinions on the state of the world across. I agree with his views on a lot of the topics he raises, but being a lot more subtle would have been very helpful.
Erg leuk om te lezen hoe het land is na koning van kantoren, zonder dat het gelijk een uitgemolken verhaal wordt. Het laat goed de verschillende steden zien met bijzondere kenmerken, erg grappig en lief verhaal.
Niet zo indrukwekkend al het origineel. Te veel thema's komen voorbij, soms lang maar soms zo kort dat het niet er van onduidelijk is. Koss als personage vind ik minder interessant als Stach, die net wat eigenwijzer en duidelijk met een missie bezig was.