Clérambault: The Story of an Independent Spirit During the War

by Romain Rolland

This is a reproduction of the original artefact. Generally these books are created from careful scans of the original. This allows us to preserve the book accurately and present it in the way the author intended. Since the original versions are generally quite old, there may occasionally be certain imperfections within these reproductions. We're happy to make these classics available again for future generations to enjoy!

Genres: French Literature, France, Fiction

158 pages, Paperback

First published January 1, 1920

About the author

Varied works of French writer Romain Rolland include Jean Christophe (1904-1912), a series of satirical novels; he won the Nobel Prize of 1915 for literature.

The committee awarded him "as a tribute to the lofty idealism of his literary production and to the sympathy and love of truth with which he has described different types of human beings."

https://en.wikipedia.org/wiki/Romain_...

Reviews

[Rosa · Rating 2 out of 5]

دوران دانشجویی مجبور بودم روی شعری فرانسوی تفسیر بنویسم شعری درباره وطن‌پرستی و زشتی جنگ. یادمه چطور هر بیتش رو اونقدر پیچ و تاب میدادم و آرایه و استعاره بهش می‌چسبوندم تا بعد احساسی‌ ش بیشتر به چشم بیاد. نتیجه ش ی متن پرطمطراق میشد که مثه ی سخنرانی حماسی صدا می‌داد، اما همون حماسه‌زدگی عملا رنج درونی شاعر رو خفه می‌کرد. انگار به جای اینکه شعر رو توضیح بدم، براش ی قاب ضخیم میساختم که خودش دیگه از پشت اون دیده نمی‌شد...
کلرامبو برای من چیزی شبیه همون تجربه بود. اگرچه نمی‌شه ارزش خیال‌پردازی و دغدغه‌ی ادبی رولان را نادیده گرفت، اما رمانش به‌جای اینکه ضربه‌ی جنگ رو "زندگی‌شده" و دردش رو "قابل لمس" نشون بده، گاهی شبیه همون تفسیرهای دانشجویی مقرراتی و آغشته به شور و شعاره، پر از احساسات و جملات بزرگ، اما کم‌اثر از نظر عاطفه‌ی واقعی.
رولان اینجا بیشتر شبیه ی سخنران شاعر میشه تا ی رمان‌نویس که بخواد با پیچ‌وخم داستان و عمق شخصیت‌ها خواننده رو درگیر کنه.
رولان بی‌شک قلم شاعرانه ای داره و از نظر ادبی جمله‌های درخشان کم نداره. همین زبان پرظرافت، جذابیت کتابه اما در عین حال بزرگ‌ترین مانعش هم هست. کلرامبو به‌جای اینکه روی پاهای قصه راه بره، روی بال‌های قصیده سرایی پرواز می‌کنه و همین باعث می‌شه بسیاری از رنج‌های جنگ که باید با جزئیات و فردی شده و زیسته شده منتقل بشن، در سایه‌ی توصیفات پر زرق و برق گم بشن.
رمان از اون تیپ کارهاییه که دغدغه داره، پیام داره، حرف داره…اما شخصیت‌ها در اون کمتر زندگی می‌کنن و بیشتر حامل ایده هستن.
در نتیجه، اثر از نظر هنری زیباس اما از نظر رمان‌بودن ناقصه. و این نقصیه که خاص کلرامبو نیست اما اینجا در اوج خودشه . اگر رولان در ژان-کریستف یا جان شیفته تونسته بود بین رمان و بیان‌گری‌ش تعادل برقرار کنه، در این کتاب این تعادل به‌وضوح به‌هم خورده.
از نظر فلسفی، کلرامبو متنیه درباره ی تنهایی وجدان. درباره انسانی که اول تحت تاثیر موج وطن‌پرستی و جنگ به وجد میاد، اما بعد از مرگ پسرش در همین راه، نظرش برمی‌گرده و بجای تبعیت کورکورانه از ی تصور جمعی، از همه ی نظریه های جمعی قبلی فاصله می‌گیره. این بازگشت به خود، نقطه‌ی مهم اثر ه: جایی که کلرامبو خودش رو می‌شناسه، و همین خودشناسی بهای سنگینی براش داره...طردشدن، تنها شدن و قرار گرفتن در موقعیت نامطلوب فردی که آینده رو می‌بینه ولی صداش جایی شنیده نمی‌شه.
این خط فکری، یکی از امضاهای رولان در مواجهه با جنگ جهانی اوله، اون همیشه بین وجدان فردی و جنون جمعی خطوط پررنگی می‌کشه.
اما مشکل اینجاست که این ایده‌ها اونقدر مستقیم و رو خط بیان می‌شن که فرصتی برای تجربه‌ی عمیق‌شون از طریق روایت باقی نمی‌مونه.
برای من، کلرامبو از اون دسته آثاره که می‌خواد تلنگر بزنه، اما چون ابزار داستانی‌ش کافی نیست، در حد اشاره های سطحی می‌مونه. درد جنگ در این رمان کمتر در بدن داستان میشینه و بیشتر در زبان منتشر می‌شه. همین زبان شاعرانه باعث می‌شه تجربه‌ی جنگ نه بی‌رحمانه باشه، نه سهمگین، و نه حتی اونقدری واقعی که خواننده رو به همدلی عمیق بکشه.
من با علاقه‌ای که به داستان‌های واقع‌گرایانه‌تر دارم، این مدل لطافت در مواجهه با خشونت جنگ را کمتر دوست دارم، شاید برا همین بود که کتاب برام گاهی خسته‌کننده جلو می رفت.
با همه‌ی این‌ها، نمی‌شه فراموش کرد که رولان نویسنده‌ایه زیر سایه‌ی بحران‌های قرن بیستم، اون نه پناه به خشونت تصویری می‌بره، نه به رئالیسم تلخ. راه اون همیشه نرمی، اخلاق‌گرایی و امیدوارانه نگاه کردن به انسان بوده.
کلرامبو هم در همین خطه، نقدی اخلاقیه بر جنگ، و نه ی روایت خون‌چکان و خشن.
و شاید گاهی بد نباشه به‌جای اینکه فقط با قلم‌های سنگین و بی‌رحم سراغ جنگ برم، به نگاه لطیف ی نویسنده‌ی اخلاق‌گرا هم توجه کنم، حتی اگه این لطافت برای خواننده‌ای مثه من، همیشه کافی یا جذاب نباشه.
کلرامبو رمانیه محترم اما نه چندان تکان‌دهنده، شاعرانه و زیبا، اما نه قدرتمند. پر از جمله‌های قشنگ، اما از باب تجربه‌ی انسانی چندان ملموس نیست. اثریه که پشتش ایده و هدف و پیام هست اما از حیث قصه و موندگاری یا پردازش ی شخصیت نمادین داستانی که تصویرش گوشه ی ذهنم حک بشه، از رقابت با آثار دیگه جا می‌مونه...
امتیاز من هم برای کلرامبو به احترام نگاه انسانی رولانه، نه با واقعیت تجربه‌ی شخصی‌م از خوندن این کتاب.

[Ali · Rating 3 out of 5]

سال 1920 است. رومن رولان، برنده ی جایزه نوبل ادبیات سال 1915، «کلرامبو» را خلق کرده است، رمانی روشنفکرانه درباره‌ی جنگ، سیاست و میهن پرستی

انگار که دو سال بعد از اتمام جنگ جهانی اول و خرابی ها و کشته هایی که به بار آورده روح این مرد فوق العاده هنوز آرام نیست.
باید جوری خودش را بروز بدهد و تنفرش رو از جنگ بار دیگر نشان بدهد.

داستان روایت شخصیت کلرامبو است، مردی صلح طلب و عاشق وطن که با دیدن خبر شروع جنگ و افکار عمومی موافق جنگ، ناخواسته با عموم همرنگ می‌شود و از جنگ حمایت میکند..
جنگی دیگر، آخرین جنگ برای رسیدن به صلح.

اما با گذشت زمان آن خوی صلح طلب و آزادی خواه، از سایه سعی به بیرون آمدن میکند و کلرامبو با واقعیت جنگ و افکار عمومی فریب خورده روبرو می‌شود.

کسانی که رومن رولان را می‌شناسند می توانند حدس بزنند که احتمالاً او خودش را جای کلرامبو گذاشته و به نوعی از زبان او سخن می‌گوید.


نقد رومن رولان در این کتاب درباره ی خیلی از چیزهاست. برای مثال ایده‌ی وطن پرستی افراطی و شاید حتی کلاً ایده‌ی وطن پرستی. حدس میزنم رومن رولان خودش را شخصی جهان وطن می‌دانست (درست بودن این ایده با خودتان)
به عقیده‌ی رولان وطن پرستی چشم ها رو کور می‌کند، توانایی درست فکر کردن را از انسان می‌گیرد. بخواهی یا نخواهی بذر خشم و خشونت را در مغز و قلبت می‌کارد،
برایش جان جوانان وطن هیچ فرقی ندارد . چه یک نفر بمیرد، چه چند میلیون


در قسمتی از کتاب خانواده ای در جنگ فرزند خود را در حملات آلمان از دست می‌دهند، حال این دلیلی می‌شود برای سودازدگی جنگی، حال آن ها سخت طرفدار جنگ هستند، و برای انتقام فرزندانشان کیفور از ایده‌ی جنگ می‌شوند.
ادامه‌ی همین جنگ باعث کشته شدن فرزندان خانواده‌های دیگر می‌شود ولی آنها مشکلی در آن نمی‌بینند.
«نه، نباید خون پسر کشته شده مان به هدر برود»


به عنوان رمان اگر به کتاب نگاه کنیم خیلی داستان گیرا و منسجمی ندارد و واقعا داستان محور نیست،
اصلا شاید رمان نشود بهش گفت
بیشتر انتظار متن های بلند روزنامه وار با ادبیاتی شاعرانه و بسیار زیبا و مبتکرانه داشته باشید.



«آه! پروردگارا، آنان چگونه سفاهت آشوب طلبى هاى خشونت بار خود را در مقابل پرتگاهى كه سكراتِ مرگش تمامِ بشريت را به نابودى خواهد كشاند حس نمى كنند! ميليون‌ها انسان كه تنها دمى براى زيستن مهلت دارند چگونه با اختلاف عقيده هاى هولناک و مضحک، سرسختانه براى دوزخى كردن زندگى‌شان اهتمام مى ورزند! گدايانى كه براى مشتى پول كه مقابل شان مى ريزند، يكديگر را تكه پاره مى كنند، براى پول هايى تقلّبى! آنان همگى قربانى اند و محكوم و عوض همبستگى، عليه خود مى جنگند…! ای بداقبالان! بوسه‌ی صلح را به ما بدهيد. من عرق سكرات مرگ را بر پيشانى رهگذران مى بينم....»

[Laura · Rating 3 out of 5]

Free download available at Project Gutenberg

3* Jean-Christophe: Dawn, Morning, Youth, Revolt (Jean-Christophe, #1)
4* Jean-Chistophe, V.2 - A revolta, A Feira na Praca, Antoinette (Jean-Christophe, #2)
5* Jean-Christophe: Journey's End (Jean-Christophe, #3)
5* L'âme enchantée, tome 1: Annette et Sylvie
5* L'âme enchantée II: l'été
5* L'âme enchantée III : mère et fils
5* Mahatma Gandhi - The Man Who Became One With the Universal Being
5* Pierre et Luce
3* Clérambault: Histoire d'une conscience libre pendant la guerre
TR L'âme enchantée. IV. L'annonciatrice (Anna Nuncia)
TR Vie de Tolstoy
TR Colas Breugnon
TR Vie de Beethoven

About Romain Rolland:
Romain Rolland: the man and his work by Stefan Zweig

[Luis Le drac · Rating 5 out of 5]

Libro que debería ser de obligada lectura en tiempos como estos (y en todos).

El nobel Romain Rolland narra fantásticamente la metamorfosis que sufre Clerambault, su protagonista, al sufrir la muerte de su hijo durante los inicios de la I Guerra Mundial. Tras ser un beligerante patriota más, que considera la guerra como un acto natural de defensa de unos intereses justos, siempre justos para ambos bandos paradójicamente, su actitud cambia al conocer de primera mano lo que en verdad supone la guerra: devastación. Los himnos corales que la política azuza son vertidos como mantras que el pueblo corriente hace propios. Las victorias son de todos, pero las derrotas y la muerte sólo lo son del pueblo llano. Más de veinte millones de personas, hasta treinta y uno se dice que murieron, sin contar heridos ni mutilados.

A partir de este momento se producirá una anagnórisis que llevará a Clerambault a proclamar la ineficacia de las guerras y la búsqueda de La Paz a toda costa. El pueblo, los medios de comunicación y sus amigos se le echarán encima hasta el punto de convertirlo en un apestado. Él continuará manifestando su lógica a aquellos que se lo permitan.

Más allá de este argumento, la obra está cubierta por un halo existencialista y por muchos fragmentos sublimes. Nos harán pensar y nos colocarán en el sitio que nos merecemos. Un libro para todos los momentos. Conforme leía el libro y asentía mentalmente, me estremecía al pensar en Rolland y en todo lo que se le iba a avecinar unos años más tarde. Poco se debió de aprender.

Romain Rolland consiguió el Nobel en 1915 y se publicó Clerambault cinco años después, lo cual dicta la calidad de este autor no tan conocido. Hay que seguir leyéndolo y aprendiendo.

“Cabe preguntarse cómo es posible que haya personas que, por lo general, no son mala gente y normalmente serían dados a la tolerancia mutua, o incluso a la diferencia, pueden llegar a esas explosiones de fanatismo colérico donde abdican a la vez tanto de su corazón como de su sentido común”.

Bravo.

[RYD · Rating 4 out of 5]

A story of the hysteria of World War I and one French intellectual's quest to oppose it and stay true to his beliefs. I enjoyed it, although there were a few too many references to Roman and Greek antiquity for my taste.

One insightful passage I highlighted, as the war began:

"He learned to be passionately unjust and false, for he wanted to persuade himself that he could accept the fact of war, and participate in it, without renouncing his pacifism of yesterday, his humanitarianism of the day before, and his constant optimism. It was not plain sailing, but there is nothing that the brain cannot attain to. When its master thinks it absolutely necessary to get rid for a time of principles that are in his way, it finds in these same principles the exception which violates them while confirming the rule. Clerambault began to construct a thesis, an ideal -- absurd enough -- in which these contradictions could be reconciled: War against War, War for Peace, for eternal piece."

Here is another line that jumped out at me, in the internet age where so many people read and study in ways that merely verify what they already believe:

"There was proof enough and to spare; there always is; all that is needed is to know when to open and shut your eyes[.]"

[Carolin · Rating 5 out of 5]

ohne frage das mir am meisten bedeutende buch in meinem besitz.

[Onyango Makagutu · Rating 3 out of 5]

that ending!

[Natascha Seifert · Rating 4 out of 5]

Four stars because in my mind I deleted everything he said about women.
Probably would’ve impacted me more if I read it seven or eight years ago, but still relevant today. Still prefer all quiet on the western front, on the topic of anti war books.

[Shima Farokhifar · Rating 5 out of 5]

برای فهمیدن باید دچار شد .
بشریت سده هاست سخنان خردمندانه ی زیادی شنیده، اما به ندرت دیده که خردمندان خود را قربانی کنند.

[Arisky · Rating 3 out of 5]

کلرامبو اثر رومن رولان نوشته‌ای کلاسیک که در مورد جنگ جهانی اول نوشته شده؛ اما این کتاب به خودی خود در مورد" جنگ" نیست. بلکه حول محور باور‌ها، اعتقادات و اندیشه‌های مردم در دوران جنگ می‌گذره.

«این کتاب به هیچ عنوان درباره جنگ نیست، اما جنگ سایه‌ی خود را بر آن گسترده است. موضوع کتاب بلعیده شدن روح فردی در گردابه‌ی روح توده مردم است.
انگیزه آغاز جنگ هر چه باشد، هر عقیده و منطقی پشت آن نهفته باشد، هیچ دلیلی نمی‌تواند در دنیا توجیه‌کننده‌ی چشم پوشیدن از روح آدمی در برابر افکار عموم مردم باشد»

کارکتر اصلی ما یعنی کلرامبو، مصداق بارز همین جمله‌ی رومن رولان هست که در پیش‌درآمد بهش پرداخته. کلرامبو، شاعری که بین عموم مردم محبوب بود، بعد از آغاز جنگ دچار دگرگونی‌های فراوونی میشه و کل کتاب، در مورد سیر تحول کلرامبو هست که چطور عقایدش بخاطر وقایع هولناک جنگ، به مرور تغییر میکنه و در آخر، عقاید و باورهاش در مقابل اندیشه‌های حکومت و مابقی مردم قرار میگیره.

نظر بنده:

بعد از خوندن "پی‌یر و لوسی" واقعا شیفته‌ی قلم رولان و طرز بیان عقایدش در محتوای کتاب شدم؛ اما خب کلرامبو اثری نبود که انتظارش رو داشتم.

فصل‌های ابتدایی کتاب واقعا از همه لحاظ خوب بودن؛ اما هر چقدر که بیشتر پیش میرفت، اون هیجان اولیه و ریتم نسبی از بین می‌رفت و جای خودش رو به فصول بدون وقایع خاص و پر از افکار درونی و عقاید کلرامبو و سخنرانی‌های طولانی در مورد هر موضوعی دادن. جوری که اگر این سخنرانی‌ها حذف می‌شدن هیچ آسیبی به خود وقایع نمی‌زد و متاسفانه هرچقدر داستان بیشتر میرفت، هیجان و وقایع کم می‎شد ودر آخرنقطه اوج تحول کلرامبو در همون صد صفحه اول باقی موند ومن به سختی و بدبختی دویست صفحه‌ی پایانی رو خوندم. خبری از اتفاق خاصی نبود، نه تعلیقی، نه هیجانی، نه تنشی و نه هیچ چیز دیگه‌ای. حتی از یه جایی به بعد هم اندیشه‌های کلرامبو تکراری شد و دیگه هیچ چیز جدیدی بین اون همه کلمه و جمله نبود.

از نظر کارکترپردازی، تمام تمرکز روی کلرامبو بود و هر از گاهی هم خانوداش. در اواخر کتاب چند کارکتر جدید اضافه شد اما باز هم اونجور که باید بهشون پرداخته نشده و صرفا در حد سخنرانی کردن وجود داشتن، نه به عنوان یک کارکتر.

با این وجود، رولان به خوبی عقاید کلرامبو و حتی باقی مردم رو نشون داد. اینکه اگر در بحبوحه‌ی یک اتفاق مهمی مثل جنگ، کسی عقایدش متفاوت با بقیه باشه چجوری باهاش برخورد میشه.

چند نقل‌قول از این کتاب:

«آزاد! شما در چه چیز آزادید؟ و کدامین‌تان در ملت های امروز آزاد است؟ در عمل کردن آزادی دارید؟ نه، چراکه حکومت صاحب زندگانی‌تان است، از شما آدمکش یا قربانی می‌سازد‌ در حرف زدن و نوشتن آزادید؟ نه، چون هنگامی که اندیشه‌هایتان را بگویید، زندانی‌تان می‌کنند. آزادید که برای خودتان تنها بیندیشید؟ نه، اگر آن را کاملا در خفا نگاه ندارید، حتی در قعر سردابه نیز جای امنی نیست.
میهن کجاست؟ سرزمین مادری است؟ سراسر این کره‌خاکی سرزمین مادری انسان‌هاست. خانواده؟ اینجاست، آنجاست، در خانه‌ی دشمن، در خانه‌ی خودی و جز صلح چیزی طلب نمی‌کند»

«اما اندیشه اگر هیچوقت توانایی مقابله با حقیقت را نداشته باشد و نتواند همیشه تن به دریای تجربه بزند، خشک می‌شود و ماهیتی مسموم میگیرد. سایه سنگینش را بر زندگی تازه می‌‌گسترد، سایه‌ای که شب به همراه می‌آورد، سایه‌ای که تب می‌آورد...»

امتیاز: ⭐️⭐️⭐️