Ik vond "Geestgrond" net iets minder goed dan de vorige twee boeken die ik las over Winkler Brockhaus, "De bocht van Berkhey" en "Het dolhuis". Hoewel ze dezelfde themathiek delen, raakte "Geestgrond" me minder. Het was meer afstandelijk geschreven, minder ingeleefd. Of zou ik me hebben laten beïnvloeden door het feit dat de auteur nooit werkelijk een kind verloor maar dit wel rondvertelde? Ik voelde geen verdriet om dit verlies. Het ging alleen over het gekwetst zijn van Winkler. Maar toch wel nog 3 sterren.
Geen denderend verhaal, chronologie die storend verspringt en voor mij niet altijd even makkelijk te volgen. Hoewel een tijd geleden dat ik iets van hem heb gelezen, ken ik deze schrijfstijl niet van hem. Wel zo nu en dan verrassende metaforen.