Légende et vie d'Agoun'chich

by Mohammed Khair-Eddine

Paru en 1984 au Seuil, ce roman est le premier écrit par Khaïr-Eddine après son retour au Maroc en 1979. Il est investi par l’imaginaire, les vieux mythes et légendes du Sud berbère. Agoun’chich, figure mythique, et les autres personnages hantent des lieux tour à tour sinistres et infernaux, féeriques et paradisiaques, souvent lieux fantasmatiques et illusoires créés par le poète écrivain. Mais ce Sud montagneux dans lequel évolue Agoun’chich est aussi un monde bien réel et en mutation, soumis à la colonisation, à l’exode vers les villes et le Nord et à l’intrusion de la modernité.

«Un desperado surnommé Agoun’chich, « tronc d’arbre mort » en chleuh, part sur les routes du pays berbère pour venger la mort de sa sœur, assassinée, par méprise, à sa place. Ainsi commence son errance à travers une terre brûlée par le soleil, entre Tiznit, Tafraout et Taroudant. Et sur le chemin de ses aventures, nous revient la mémoire d’un peuple, d’une culture qui s’effritait ».

Genres: Fiction

Unknown Binding

First published January 1, 1984

About the author

Mohammed Khair-Eddine was amongst the most famous Moroccan literary figures of the 20th century. Born in 1941 in Tafraoute, as a young writer he joined the circle of writers known as the Amitiés littéraires et artistiques in Casablanca. In 1964 Khair-Eddir founded the "Poésie Toute" movement. In 1965 he was exiled to France where he spent years working in factories. In 1967 he started publishing again, writing for "Lettres nouvelles" and "Présence africaine". He returned to Morocco in 1979. Khair-Eddine died in Rabat November 18th 1995, the Independence Day of Morocco.

Reviews

[rachid idjiou · Rating 4 out of 5]

L'arganier est sans doute le témoin de la civilisation berbère . Ce people oublié par les historiens qui vivait au montagnes de l'atlas depuis l'antiquité. Personne n'en parle . Le berbère souvenait d'avoir été une grande nation, bati une civilisation prodigieuse annelée brutalement par quelques cataclysme, dissimulée par les envahisseurs. Le premier soins des colonisateurs fut tous les coups de le dépersonnaliser, le déposséder de ses racines . autrement dit, il tenta toujours de transformer radicalement le berbère en un homme d'une race qu'il n'était pas. L'écrivain khair eddine nous guide de ce monde merveilleux des berbères. Il nous raconte la légende d'agoun'chich en décortiquant les mystères de cet endroit oublié

[A. · Rating 3 out of 5]

Ce genre d'histoire appelle à une très jolie adaptation en film si c'est bien fait. Recommended.

Un desperado dans le souss à l'époque de de la siba tribale et à l'aube de l'invasion française de la région, situant plus ou moins cette histoire dans les années 30. Les montagnes 'sudiques', pour employer le terme de Khair-Eddine, ont résistés à la colonisation plus facilement pour des raisons géographiques. C'était sans compter sur les avions qui bombarderons tout après..!

Néanmoins, j'ai trouvé une certaine sentimentalité naïve et agaçante tout au long de l'histoire de la part de Khair-Eddine (pas surprenant à notre époque, mais j'aimerais quand même faire un petit détour sur ce point), qui n’arrêtait pas de sous-entendre la lourdeur et la rigidité de la tradition musulmane en y contrastant la liberté, l'émerveillement et la communion avec la nature offerte par les rites pré-islamiques "libérés" de la région et des vestiges helléniques ou autres. Bon...

[Annakarima Sanders]

MUST READ.....

[Sarah El Massaoudi]

Hmm... ik weet niet goed wat te zeggen over dit boek.
Ik las dit voor een boekclub en zou het voor onze samenkomst niet echt aangeraden hebben. Misschien zou ik er hooguit naar doorverwezen hebben als iemand met roots in (Noord)Afrika een laagdrempelig boek zou willen lezen over de Amazigh cultuur en geschiedenis van Zuid-Marokko. Niet dat ik deze thema's niet enorm boeiend vind, maar ik bleef wel een beetje op mijn honger zitten.

Positief was wel dat het boek mij nogmaals stimuleerde om meer te gaan lezen en leren over mijn culturele achtergrond. Ik zou het niet aanraden aan de doorsnee Nederlandstalige lezer omwille van het gevaar dat het lezen bepaalde stereotiepe beelden eerder zou kunnen versterken in plaats van ontkrachten.

Gezien het wel een erg boeiende discussie op gang gebracht heeft in onze boekclub over onder andere het dekoloniseren van onze manier van verhalen vertellen en wat we verwachten van verhalen, over hoe personages al dan niet worden uitgediept en het belang van het collectieve verhaal, over de ogenschijnlijke tegenstrijdigheden in de schrijver zijn denken en eventuele onderliggende boodschappen, enz, is het wel een interessant bock om (samen met anderen) te ontleden.

Belangrijke triggerwarning:
in de Nederlandse vertaling wordt het n-woord enkele keren gebruikt en doorheen het boek wordt verwezen naar een personage als 'de verkrachter'.

[Natalia Waaijer · Rating 3 out of 5]

Dit boek eest voor het grootste deel best makkelijk weg. Toch is het niet een makkelijk boek. Er zitten wel wat 'rare' stukken in, zoals dromen, geesten etc. Nu heb ik niet zoveel moeite hiermee, deze dingen komen wel in meer boeken voor die ik heb gelezen, maar soms kreeg ik echt het gevoel de draad kwijt te zijn in dit verhaal. Dan vond ik die een paar pagina's verderop die draad wel weer en kon ik eventjes door, maar het ging me niet altijd makkelijk af.
Tijdens het lezen vroeg ik mij af of deze vertelstijl voor Berbers wel beter te volgen zou zijn geweest. Is dit een aspect dat in die cultuur voorkomt? Of hoef ik eigenlijk helemaal niets te volgen in dit boek? In dit boek zit ook een personage dat consequent "de verkrachter" wordt genoemd. Dat vond ik ook lastig. Enerzijds is er niets wat zo'n figuur in een verhaal verbied voor te komen en literatuur hoeft zeker niet altijd prettig te zijn. Ongemak mag er best zijn, en ik vond het dus ongemakkelijk om over zo'n persoon te lezen. Is dit ook weer een cultuurverschil? Of een tijdsverschil (de huidige tijd versus de tijd waarin dit verhaal geschreven is)? Ik weet het niet.
Interessante ervaring was het hierdoor wel.