Kuća mrtvih mirisa

by Vida Ognjenović

Некаде на Балканот, некаде во Србија, во мало гратче, паланка, постои една куќа - куќата на мртвите мириси. Во неа живее необичен човек: Гедеон Волни, син на познат и угледен професор по музика и музичар. Синот, за чудо, нема слух, но затоа има развиен нос: има назална меморија, страст кон цвеќиња и хербариуми и конечно - страст кон мириси: тоа се оние мириси што колоквијално ги викаме - парфеми и што се чуваат во стаклени, разнобојни шишенца. Тој, синот Волни ја има најмистериозната и најбогатата колекција на нешта на светот: во неговата колекција се наоѓаат примероци на мириси од прапочетокот на историјата на човештвото до денес. Тука, во таа провинција на сите светски провинции, се наоѓа еден вид мундијална, олфактилна Александриска библиотека: тое е архива на знаењето за сите народи и цивилизации, и тоа преку „најживиот“ и „најсовршениот“ знак до сега - мирисот...
Приказната е мирна, без многу пресврти, речиси статична. Сепак, како кај сите големи мајстори на перото, на крајот доаѓа пресвртот: по смртта на Волни, неговата мистериозна колекција е ставена на еден вид светска колекција. Чудните светски „струњаци“, праматари и трговци доаѓаат да ја испитаат, утврдувајќи дека во шишенцата нема ама баш ништо...
Венко Андоновски

237 pages, Unknown Binding

First published January 1, 1998

About the author

Vida Ognjenović (born 1941 in Dubočke near Nikšić, Montenegro) is a highly esteemed Serbian theatre director, playwright, novelist, short story writer, university professor and diplomat. Her works include the short story collections The Poisonous Dandelion Milk (1994), The Grandfather Clock (1996), The Right Address (2007); the novels A House of Dead Scents (1995), The Adulterers (2006); and a number of plays, such as My Name is Mitar (1984), How to Make the Ruler Laugh (1988), Kanjoš Macedonović (1993), The Girl with Blue-Black Hair (1994), Mileva Einstein (1999), Yegor's Way (2000), Don Krsto (2007). For her literary work she has received numerous prestigious awards, including the Andrić Award (1995), the Branko Ćopić Award (1996), the Karol Szirmay Short Story Award (1996), the Laza Kostić Award for Best Novel (1996), the Paja Marković Adamov Fiction Award (1997), the Ramonda Serbica Award (1998), the Stefan Mitrov Ljubiša Award (1999), and The National Library Award (2007). Her plays and fiction have been translated into English, German, Hungarian, Czech, Polish, Bulgarian and Macedonian.

She is the ambassador of Serbia to Denmark, having previously served as ambassador to Norway. She is also the president of the Serbian PEN Centre.

Reviews

[Violeta Petrovska · Rating 5 out of 5]

Ме воодушеви книгава во секој поглед, ја препорачувам од срце, влезете и вие самите во куќата на мирисите и проверете, ве оставам секој со својот вкус да ја долови убавината на ова прекрасно дело!!!