What do you think?
Rate this book
Türk Edebiyatında Sosyal Konular
104 pages, Paperback
First published December 1, 1962
9 people want to read
About the author
Kemal H. Karpat
56 books27 followersKemal Haşim Karpat was born in the village of Armutlu in the Dobruja region of Romania on February 15, 1923. Descending from Crimean Tatar immigrants, Karpat was proud of his heritage and frequently returned to his family’s roots in his scholarship. In the midst of World War II, he left Romania for Turkey where he ultimately entered Istanbul University Law School, graduating in 1947. While in law school, he also received Turkish citizenship.
Always interested in new challenges and adventures, Karpat moved to the United States to study political science at the University of Washington in Seattle. Upon completing his master’s degree, he pursued his doctorate at New York University where he also worked in the United Nations Economic and Social Council for the Turkish delegation. In 1957, he completed his PhD in political science and took his first teaching job at Montana State University. He enjoyed recounting how as a Crimean Tatar born in Romania with Turkish citizenship his first class at MSU was teaching American Constitution. Two years later he published Turkey’s Politics, an extended version of his dissertation in which he emphasized the continuity between the late Ottoman era and Republican Turkey, a theme he revisited throughout his career. He returned to NYU in 1962 as an associate professor.
In 1967 he settled permanently in the History Department at the University of Wisconsin-Madison. He recalled that he was drawn to the UW to develop a Middle East studies program because many of the department’s members were the leading scholars in their fields like George Mosse, Jan Vansina, and David Cronon, among others. He said that their excellence pushed him to be a better scholar. Additionally, during his initial visit to campus he took a drive in the countryside outside of Madison and found the landscape reminiscent of the lands of his childhood in Dobruja. He had found his home. At Wisconsin Karpat mentored over two dozen PhD students, hosted countless conferences, was named a Distinguished Professor (1979), published the International Journal of Turkish Studies (1980-), developed the Central Asian Studies program (1989), and founded the Center for Turkish Studies (2001). To ensure the study of Ottoman history at the UW, he personally provided financial support for the Kemal H. Karpat Professorship in Ottoman History.
As a teacher, Karpat was demanding of his students, always pushing for further research, and encouraging the acquisition of new languages. Over meals with graduate students at his home he repeatedly told them that he always regretted in graduate school that his professors did not push him to become the best scholar possible, so he felt obliged to avoid this mistake with his own students. His undergraduate classes in Ottoman and modern Middle East history were always at capacity. He kept students rapt with his engaging lecture style and his often humorous storytelling.
Professor Karpat was known to most as a scholar, authoring or editing over two dozen books and over one hundred articles. Among his many works are Inquiry into the Social Foundations of Nationalism in the Ottoman State (1973), The Gecekondu: Rural Migration and Urbanization (1976), Ottoman Population, 1830–1914: Demographics and Social Characteristics (1985), and The Politicization of Islam: Reconstructing Identity, State, Faith, and Community in the Late Ottoman State (2001), all of which had major impacts in their field.
Professor Karpat also did much to promote Ottoman, Turkish, and Central Asian studies outside of the University of Wisconsin as well. He was the founding president of the Turkish Studies Group from 1971–74, renamed the Turkish Studies Association (1972), and now known as the Ottoman and Turkish Studies Association. He served as the president of the Middle East Studies Association (1985). He was the founding chair of the Central Asian Studies Association, serving from 1985–95. His expertise on Turkey, Central Asia,
Always interested in new challenges and adventures, Karpat moved to the United States to study political science at the University of Washington in Seattle. Upon completing his master’s degree, he pursued his doctorate at New York University where he also worked in the United Nations Economic and Social Council for the Turkish delegation. In 1957, he completed his PhD in political science and took his first teaching job at Montana State University. He enjoyed recounting how as a Crimean Tatar born in Romania with Turkish citizenship his first class at MSU was teaching American Constitution. Two years later he published Turkey’s Politics, an extended version of his dissertation in which he emphasized the continuity between the late Ottoman era and Republican Turkey, a theme he revisited throughout his career. He returned to NYU in 1962 as an associate professor.
In 1967 he settled permanently in the History Department at the University of Wisconsin-Madison. He recalled that he was drawn to the UW to develop a Middle East studies program because many of the department’s members were the leading scholars in their fields like George Mosse, Jan Vansina, and David Cronon, among others. He said that their excellence pushed him to be a better scholar. Additionally, during his initial visit to campus he took a drive in the countryside outside of Madison and found the landscape reminiscent of the lands of his childhood in Dobruja. He had found his home. At Wisconsin Karpat mentored over two dozen PhD students, hosted countless conferences, was named a Distinguished Professor (1979), published the International Journal of Turkish Studies (1980-), developed the Central Asian Studies program (1989), and founded the Center for Turkish Studies (2001). To ensure the study of Ottoman history at the UW, he personally provided financial support for the Kemal H. Karpat Professorship in Ottoman History.
As a teacher, Karpat was demanding of his students, always pushing for further research, and encouraging the acquisition of new languages. Over meals with graduate students at his home he repeatedly told them that he always regretted in graduate school that his professors did not push him to become the best scholar possible, so he felt obliged to avoid this mistake with his own students. His undergraduate classes in Ottoman and modern Middle East history were always at capacity. He kept students rapt with his engaging lecture style and his often humorous storytelling.
Professor Karpat was known to most as a scholar, authoring or editing over two dozen books and over one hundred articles. Among his many works are Inquiry into the Social Foundations of Nationalism in the Ottoman State (1973), The Gecekondu: Rural Migration and Urbanization (1976), Ottoman Population, 1830–1914: Demographics and Social Characteristics (1985), and The Politicization of Islam: Reconstructing Identity, State, Faith, and Community in the Late Ottoman State (2001), all of which had major impacts in their field.
Professor Karpat also did much to promote Ottoman, Turkish, and Central Asian studies outside of the University of Wisconsin as well. He was the founding president of the Turkish Studies Group from 1971–74, renamed the Turkish Studies Association (1972), and now known as the Ottoman and Turkish Studies Association. He served as the president of the Middle East Studies Association (1985). He was the founding chair of the Central Asian Studies Association, serving from 1985–95. His expertise on Turkey, Central Asia,
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
September 8, 2019
Kemal Karpat'ın 1959'da İngilizce olarak yazdığı iki makalesinden genişletilerek oluşturulmuş kitabı. Müterciminin Ülkü Tamer olduğu anlaşılıyor kitaba Karpat'ın yazmış olduğu girişten. Yine buna göre Karpat tercümeyi gözden geçirmiş. İngilizce makalelerle karşılaştırarak okumadım ancak orijinal metne bazı eklemeler de yapılmış olabilir Karpat tarafından.
Kitabın ilginç yanı Karpat'ın bazı eleştiriler getirse de Türk edebiyatında 1950'li yıllarda gelişen "sosyal konulara yönelik eğilimi" demokratikleştirici bir imkan olarak görmesidir. Kitabın Varlık yayınlarından basıldığı 1962 yılında Karpat'ın bu görüşü sürdürdüğü ve hatta daha güçlü bir şekilde ifade ettiği anlaşılıyor. Kitabın girişi en azından bu yönde bir izlenim oluşturuyor. 1960'lı yılların ilerleyen döneminde Karpat sosyal konulu edebiyata ve onun 1960'larda aldığı isimle sosyalist gerçekçiliğe yönelik tavrı daha mesafeli hale geliyor hatırladığım kadarıyla.
Karpat çoğunluğu 1960'lı yıllarda klişeleşecek olan tespitlerinin yanı sıra sosyal konulu edebiyatın ve Türk edebiyatında yaşanan kırılmanın bir kuşak çatışmasından kaynaklandığını söylüyor. Bunu da Aziz Nesin'in bir şiirinden yola çıkarak yapıyor. Buraya aktarmak istemedim şimdi. Merak eden kitaba baksın. 1950'lerden sonra toplumda yaşanan zihniyet değişimini çok güzel yakalamış Aziz Nesin. Karpat da iyi tespit etmiş bunu.
Karpat'ın bir diğer tespiti ise Sezai Karakoç'un Kasaba Edebiyatı yazısı üzerinden kasabanın Türk toplumunundaki ve edebiyatındaki önemini belirtiyor. Benim aklıma hemen Mustafa Kutlu'nun hikayeleri ve Nuri Bilge Ceylan'ın filmleri geldi. Karakoç kasaba yaşantısının edebiyat için önemini ifade ederken Karpat bu yaşantının çözülüp ortadan kalkması gereken bir ağırlık olduğu fikrinde. Bugünden bakınca "kasaba" toplumsal olarak değilse bile hikaye düzleminde gücünü koruyor. Kasabalılık imkan ve zaaflarıyla Türk toplumuna dair birçok şeyi açıklamaya devam ediyor. Bu açıdan da Karpat'ın tespiti önemli. Ancak bu tespitten yola çıkarak yaptığı yorum açık ki oldukça isabetsiz. Bu Karpat'ın kitabı kaleme aldığı sırada topluma bakışını ortaya koyuyor biraz da.
Son olarak Karpat'ın Mehmet Akif ile Tevfik Fikret'i birbiriyle karşıtlık içerisinde değil birlikte düşünmek lazımdır şeklindeki tavrının çağının ve çağdaşlarının epey ötesinde bir entelektüel özgünlük ifade ettiğini de belirtmek lazım. Kitap bunun da ötesinde bir tarihçi ve sosyolog olarak Karpat'ın edebiyat konusundaki ilgi ve yetkinliğinin bir nevi vesikası özelliği gösteriyor. Kitabın konu edindiği edebi eğilim hakkında tek tük kısmi çalışmalar yapılsa da kitabın çizdiği genel panorama edebiyat sosyolojisi açısından çok da aşılabilmiş değil.
Kitabın ilginç yanı Karpat'ın bazı eleştiriler getirse de Türk edebiyatında 1950'li yıllarda gelişen "sosyal konulara yönelik eğilimi" demokratikleştirici bir imkan olarak görmesidir. Kitabın Varlık yayınlarından basıldığı 1962 yılında Karpat'ın bu görüşü sürdürdüğü ve hatta daha güçlü bir şekilde ifade ettiği anlaşılıyor. Kitabın girişi en azından bu yönde bir izlenim oluşturuyor. 1960'lı yılların ilerleyen döneminde Karpat sosyal konulu edebiyata ve onun 1960'larda aldığı isimle sosyalist gerçekçiliğe yönelik tavrı daha mesafeli hale geliyor hatırladığım kadarıyla.
Karpat çoğunluğu 1960'lı yıllarda klişeleşecek olan tespitlerinin yanı sıra sosyal konulu edebiyatın ve Türk edebiyatında yaşanan kırılmanın bir kuşak çatışmasından kaynaklandığını söylüyor. Bunu da Aziz Nesin'in bir şiirinden yola çıkarak yapıyor. Buraya aktarmak istemedim şimdi. Merak eden kitaba baksın. 1950'lerden sonra toplumda yaşanan zihniyet değişimini çok güzel yakalamış Aziz Nesin. Karpat da iyi tespit etmiş bunu.
Karpat'ın bir diğer tespiti ise Sezai Karakoç'un Kasaba Edebiyatı yazısı üzerinden kasabanın Türk toplumunundaki ve edebiyatındaki önemini belirtiyor. Benim aklıma hemen Mustafa Kutlu'nun hikayeleri ve Nuri Bilge Ceylan'ın filmleri geldi. Karakoç kasaba yaşantısının edebiyat için önemini ifade ederken Karpat bu yaşantının çözülüp ortadan kalkması gereken bir ağırlık olduğu fikrinde. Bugünden bakınca "kasaba" toplumsal olarak değilse bile hikaye düzleminde gücünü koruyor. Kasabalılık imkan ve zaaflarıyla Türk toplumuna dair birçok şeyi açıklamaya devam ediyor. Bu açıdan da Karpat'ın tespiti önemli. Ancak bu tespitten yola çıkarak yaptığı yorum açık ki oldukça isabetsiz. Bu Karpat'ın kitabı kaleme aldığı sırada topluma bakışını ortaya koyuyor biraz da.
Son olarak Karpat'ın Mehmet Akif ile Tevfik Fikret'i birbiriyle karşıtlık içerisinde değil birlikte düşünmek lazımdır şeklindeki tavrının çağının ve çağdaşlarının epey ötesinde bir entelektüel özgünlük ifade ettiğini de belirtmek lazım. Kitap bunun da ötesinde bir tarihçi ve sosyolog olarak Karpat'ın edebiyat konusundaki ilgi ve yetkinliğinin bir nevi vesikası özelliği gösteriyor. Kitabın konu edindiği edebi eğilim hakkında tek tük kısmi çalışmalar yapılsa da kitabın çizdiği genel panorama edebiyat sosyolojisi açısından çok da aşılabilmiş değil.
Displaying 1 of 1 review