اینجا منحنی ها حرف می زنند

by ناهید عرجونی

64 pages, Paperback

Reviews

[گیل آوا · Rating 3 out of 5]

توی خیال های خودم بودم
توی فکر خیابانی
که داشت وطنم می شد
من داشتم به دست هایم فکر می کردم
به انگشت های نوازشگرم
حتی برای خیابان دست تکان دادم
من ندیده بودم که خیابان
وحشت زده است
من چشم های خیابان را
ندیده بودم
که بسته اند
توی خیال های خودم بودم
حتی برای خودم
شعر می خواندم
من فکر کردم
سربازی که به سمت من آمد
لبخند می زند
فکر کردم کاش
توی این خیابان
یک گلفروشی بود
من تفنگ را ندیده بودم
که شلیک می کند
قلب من گرم بود هنوز!

[ZaRi]

مي نشيني
روبروي اين باران
كه بند نمي شود
يك بند حرف مي زني
از كتاب هايي كه نخوانده ام
خبرهايي كه مي ترسم
واين ميز چقدر اينجاست!

گفتم اين عكس آنقدر
توي آلبوم مانده
كه حرف نمي زند

از دو –شنبه پيش
پيرتر شده كلاغي كه گفت
روسري ات را
محكم كن خانم
مي ترسم حرام بشوي
از دو-شنبه پيش فواره مي روم
واين حوض كوچك
سر به سرم مي گذارد

به خانه مي رسم
روسري اَم گم مي شود
كاش دستهايت را آورده بودم!