What do you think?
Rate this book
Laat me niet alleen
Pleidooi tegen de jacht op de eeuwige jeugd en het zogenaamd leeftijdloos ouder worden. ‘Met hun afgrijzen van hun eigen ouderdom en hun vastberaden voornemen om die nog decennialang voor zich uit te schuiven, bereiken jongeren boven de 55 waarschijnlijk precies het tegendeel van wat een vergrijzende samenleving nu juist dringend nodig heeft: respect voor en mededogen met ouderen. Maar ja, ouderen, dat zijn ánderen.’ Nu de babyboomers, die adepten van de maakbaarheid van het lichaam, de fase van de derde leeftijd zijn binnengetreden, mogen ze zichzelf het gebrek aan solidariteit met ouderen aanrekenen, aldus Renate Dorrestein in Laat me niet alleen, haar speelse Boekenweekessay.
64 pages, Paperback
First published January 1, 2008
29 people want to read
About the author
Renate Dorrestein
73 books161 followersRenate Dorrestein (1954 - 2018) has been internationally praised for the force of her imagination, her sharp psychological insight, her suspenseful plots and her ironic sense of humour. Her books have been nominated for the AKO Literature Prize, the Libris Literature Prize and the International IMPAC Dublin Literary Award, and translated into fifteen languages. Her international breakthrough came in 1998 with A Heart of Stone, published by Viking.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 6, 2021
Should be obligatory reading in high school!
July 4, 2023
A fun little thing for a lazy hour.
August 4, 2020
Published in 2008, read in 2020: a striking analysis of the fear of ageing.
April 1, 2013
Snel en met veel plezier uitgelezen. Renate Dorrestein teleurstelt nooit.
Jammer dat de voorkant van het boek niet te zien is: een ouder stel in het water met surfboard en bodyboard onder de arm, allemaal met een zweem van blauw eroverheen. Renate Dorrestein vertelt op haar eigen geestig manier in zeven hoofdstukken hoe zij over de toekomst van de vergrijzing denkt. Als lid van de "baby boomer" generatie die allerlei gevestigde waarden overhoop gehaald heeft en die gelooft in de maakbaarheid van een leven, drukt het ouderdom als een doembeeld in hun fantasiewereld. De marketingmachine en de overheid willen ons doen geloven dat iedereen gezond oud kan worden, als we maar hard genoeg ons best voor doet. Renate Dorrestein ziet allerlei beren op de weg, misschien vooral omdat ze zelf toen ze een jaar of 37 was, tien jaar uitgeschakeld werd door ME (chronische vermoeidheid) en een goede vriendin van haar ook heel jong gestorven is. Hierdoor is ze meer dan gewoon bewust van de impact van ziekte op een leven. Zelfs als ouderen gezond en fit blijven, vraagt ze zich af of het de bedoeling is dat ze de energie en middelen hebben om jarenlang door te gaan met een leven vol pleziermaken en zelfverwezenlijken: "Ik ga ervan uit dat ik dan inmiddels wel zo'n beetje vervuld ben. We laten ons toch niet aanpraten dat we zestig moeten worden om eindelijk 'aan onszelf toe te komen' en allerlei kwieke dingen te doen die we ons leven lang al hebben gedaan?"
Bovendien verafschuwt ze de huidige tendens om kinderen al als volwassenen te behandelen, en om alle tekenen van ouderdom te onderdrukken, om iedereen een soort eenheidsworst te maken. Als oudzijn een negatief zelfbeeld geeft en een negatief imago heeft, wat moet er gebeuren als een erg grote proportie van de mensen gepensioneerd is? "als de huidige jongeren boven de 55 inderdaad met de gebakken peren komen te zitten, dan is dat iets waar zij zelf in belangrijke mate debet aan zijn. Het is immers deze generatie geweest die de jeugd superior heeft verklaard en de ouderdom inferieur, en die deze boodschap decennialang hartstochtelijk heeft uitgedragen. Het is weinig vruchtbaar om empathie of solidariteit te verwachten van jonge mensen die altijd voorgeleefd hebben gekregen dat de ouderdom iets voor sukkels en losers is."
Jammer dat de voorkant van het boek niet te zien is: een ouder stel in het water met surfboard en bodyboard onder de arm, allemaal met een zweem van blauw eroverheen. Renate Dorrestein vertelt op haar eigen geestig manier in zeven hoofdstukken hoe zij over de toekomst van de vergrijzing denkt. Als lid van de "baby boomer" generatie die allerlei gevestigde waarden overhoop gehaald heeft en die gelooft in de maakbaarheid van een leven, drukt het ouderdom als een doembeeld in hun fantasiewereld. De marketingmachine en de overheid willen ons doen geloven dat iedereen gezond oud kan worden, als we maar hard genoeg ons best voor doet. Renate Dorrestein ziet allerlei beren op de weg, misschien vooral omdat ze zelf toen ze een jaar of 37 was, tien jaar uitgeschakeld werd door ME (chronische vermoeidheid) en een goede vriendin van haar ook heel jong gestorven is. Hierdoor is ze meer dan gewoon bewust van de impact van ziekte op een leven. Zelfs als ouderen gezond en fit blijven, vraagt ze zich af of het de bedoeling is dat ze de energie en middelen hebben om jarenlang door te gaan met een leven vol pleziermaken en zelfverwezenlijken: "Ik ga ervan uit dat ik dan inmiddels wel zo'n beetje vervuld ben. We laten ons toch niet aanpraten dat we zestig moeten worden om eindelijk 'aan onszelf toe te komen' en allerlei kwieke dingen te doen die we ons leven lang al hebben gedaan?"
Bovendien verafschuwt ze de huidige tendens om kinderen al als volwassenen te behandelen, en om alle tekenen van ouderdom te onderdrukken, om iedereen een soort eenheidsworst te maken. Als oudzijn een negatief zelfbeeld geeft en een negatief imago heeft, wat moet er gebeuren als een erg grote proportie van de mensen gepensioneerd is? "als de huidige jongeren boven de 55 inderdaad met de gebakken peren komen te zitten, dan is dat iets waar zij zelf in belangrijke mate debet aan zijn. Het is immers deze generatie geweest die de jeugd superior heeft verklaard en de ouderdom inferieur, en die deze boodschap decennialang hartstochtelijk heeft uitgedragen. Het is weinig vruchtbaar om empathie of solidariteit te verwachten van jonge mensen die altijd voorgeleefd hebben gekregen dat de ouderdom iets voor sukkels en losers is."
August 16, 2016
In een kort essay beschrijft Dorrestein de zeven stappen van ouder worden en hoe generaties zich hier tegen proberen te verzetten. Vermakelijk zijn de beschrijvingen van televisieprogramma's en tips die dorrestein meegeeft. Waar het op neer komt? We zijn allemaal bang om ouder te worden en gedragen ons daarom allemaal veel te jong (behalve kinderen die enkel nog de voordelen zien van het ouder worden en niet kunnen wachten). We moeten niet langer age-orexic zijn, genieten van wat we hebben en ons gedragen naar onze leeftijd zonder daarbij oud te hoeven voelen/worden.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews