برخی از مورّخین قوم عرب را به سه گروه «عرب بائده»، «عرب عاربه» و «عرب مستعربه» تقسیم کردهاند. مقصود از عرب بائده قبایلی چون عاد و ثمود هستند که در اوان ظهور اسلام بهکلّی از میان رفتهاند و اثری از ایشان برجای نمانده است. عرب عاربه ازجمله اوس و خزرج را هم عرب اصیل یا همان قحطانیه شمردهاند که از اولاد سام بن نوح هستند. عرب مستعربه را نیز عرب غیراصیلی خواندهاند که به عرب اسماعیلیه یا عدنانیه معروف است. عرب مستعربه، که از آن جمله میتوان به قبیلۀ مشهور قریش و پیامبر اسلام اشاره کرد، اعرابی از فرزندان اسماعیلِ نبی هستند که در اصل عرب نبوده و بعدها به سبب ازدواج با اعراب و آموختن زبان و آداب ایشان، درشمار طوایف عرب درآمدند و قبول عربیّت کردند (اقبال آشتیانی، ۱۳۹۲: ۱۲-۱۳).
منبع:
_ اقبال آشتیانی، عباس، ۱۳۹۲، تاریخ ایران از صدر اسلام تا انقراض قاجاریه، تهران، دبیر.