«Έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από την κατασκευή της χρονομηχανής. Στόχος η επαλήθευση της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού του Ναζωραίου. »Έχουν περάσει τρία χρόνια από τη χρονοβύθιση του πρώτου χρονοναύτη στην απέλπιδα αναζήτηση των ιστορικών ιχνών του Χριστού. Η τελευταία του φράση πριν χαθεί για πάντα ήταν: Έχουμε κάνει λάθος. Ένα τρομερό λάθος. »Ο δεύτερος χρονοναύτης χάθηκε σχεδόν αμέσως. Τι έχουμε κάνει λάθος; Ποια ύβρι απέναντι στο Θεό και στην Ιστορία διαπράξαμε; »Είμαι ο τελευταίος χρονοναύτης. Σε μια ύσταστη αποστολή σωτηρίας και αναζήτησης. Και φοβάμαι...»
Τρεις άντρες ανακαλύπτουν ένα θανάσιμο μυστικό, θαμμένο στις άμμους της Παλαιστίνης του Ιησού και του Καίσαρα. Αν το ξεθάψουν, η Ιστορία θα καταρρεύσει. Θα το τολμήσουν;
Το βιβλίο μου άρεσε, ο Ρωμόσιος με έχει σημαδέψει αλλά λίγο... πολύ χαμός για το τίποτε. Νομίζω η cult διάσταση με κόσμο να πηγαίνει και να τον παρακαλάει στο σπίτι του είναι πιο πολύ προϊόν της ελληνικής εκδοτικής βιομηχανίας με τα απελπιστικά μικρά τιράζ παρά οτιδήποτε άλλο.
Ένα μικρό φάουλ είναι το ότι αντί να αναφέρει τις διαφορές στις δύο εκδόσεις, δηλαδή την σημερινή και την 20 ετών αρχική, μας δίνει και τις δύο χωρίς να μας εξηγείται το γιατί: είναι περίπου ίδιες, έχουν πολλές αλλαγές; Δηλαδή να διαβάσω την παλιά για 2 παραγράφους, 2 σελίδες, κάτι άλλο;
Άξιζε η ανάγνωση, καλά πέρασα, αλλά μέχρι εκεί. Αγοράστε το όπου το βρείτε αλλά μην στεναχωρηθείτε αν το χάσετε.
Έχουν περάσει 18 χρόνια από την κατασκευή της χρονομηχανής. Ο στόχος είναι η επαλήθευση της ύπαρξης του Ιησού. Τα ίχνη των δύο πρώτων χρονοναυτών έχουν χαθεί οπότε ήρθε η ώρα για τον τρίτο και τελευταίο χρονοναύτη να ανακαλύψει τι συμβαίνει. Προσωπικά, το κατατάσσω ως το αγαπημένο μου βιβλίο του κ. Ρωμοσιού. Ωραία γραφή σε μία πολύ εμπνευσμένη ιστορία με τις τραγικές φιγούρες των χρονοναυτών σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Αξίζει και με το παραπάνω η ανάγνωση του μυθιστορήματος.
Η ιστορία που σκέφτηκε εδώ να μας πει ο Ρωμοσιός είναι πανέξυπνη και ενδιαφέρουσα. Εκτός από μερικούς επιστημονικούς όρους που μπορεί να κουράσουν, το βιβλίο διαβάζεται πανεύκολα και σε κράτα σε αγωνία για τη συνέχεια. Δείχνει κάπως βιαστικό να τελιώσει, αφού σε αφήνει να ζητάς περισσότερη πλοκή στην Ιερουσαλήμ.