Το Σπάσιμο

by Τάσος Παπαναστασίου

Ο Αστυνόμος Απτόσογλου μετρά τις συνέπειες από μια υπόθεση που τον παρέσυρε πολύ πιο μακριά από τα όρια του καθήκοντος. Η υπηρεσιακή συνήθεια που υπόσχεται η επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη, μαζί με την ομίχλη στις οικείες διαδρομές της γενέθλιας πόλης, μοιάζουν με τις ιδανικές συνθήκες για να διαχειριστεί τις εσωτερικές αντιφάσεις που τον βασανίζουν. Μια καταγγελία ρουτίνας, όμως, για οικογενειακή βία, θα εξελιχθεί στη νέα δίνη που απειλεί να τον καταπιεί. Στο χείλος της περιστρέφονται βασανισμένα σώματα, αδίστακτα επιφανή και αφανή πρόσωπα που τα πουλάνε, τα αγοράζουν και τα νοικιάζουν, μαριονέτες και πρωταγωνιστές του οργανωμένου εγκλήματος, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, του νόμου. Ο Αστυνόμος Απτόσογλου ξετυλίγει το νήμα που συνδέει τις θανατηφόρες φλόγες του Τσέρνομπιλ με σκοτεινά σπίτια στον λαβύρινθο της Κωνσταντινούπολης και με εγκαταλειμμένα βαγόνια πίσω από τον Σταθμό της Θεσσαλονίκης, δυσκολεύεται να διακρίνει σωστά εχθρούς από συμμάχους και, ραγισμένος ο ίδιος, επιχειρεί να τα βάλει με ένα κύκλωμα που ξέρει καλά να σπάζει τις ανθρώπινες ψυχές για πάντα.

Τα απογεύματα του φθινοπώρου στην Άνω Πόλη είναι σύντομα. Δυο στάλες ώχρας, λίγο ροζ, ίσως και λίγο κόκκινο, μια δυο δόσεις μοβ και μετά σκοτάδι. Φωνές από τη γειτονιά, μια μητέρα καλεί τα παιδιά της να επιστρέψουν γιατί σκοτεινιάζει, δυο άντρες μιλούν στα κινητά τους, ένας βήχει στην ανηφόρα και αναθεματίζει το τσιγάρο, κάποιος τρέχει για να κρατηθεί σε φόρμα, κάθε σημείο των δρόμων είναι γεμάτο παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Αυτό ήταν. Σκοτείνιασε. Ησυχία. Κανείς δεν κινείται στους δρόμους. Δεν είναι εύκολος τόπος για νυχτερινούς περιπάτους.
Απόσπασμα από το βιβλίο

288 pages, Paperback

Published April 27, 2023

Reviews

[Vaso · Rating 3 out of 5]

Ο Απτόσογλου, επιστρέφει στην υπηρεσία του, αλλά τα φαντάσματα που έχει κρύψει στα συρτάρια του μυαλού του τον κυνηγούν. Τα κυκλώματα είναι πολλά κι ένας κούκος δεν φτάνει για να έρθει η άνοιξη. Η διαφθορά επικρατεί παντού κι όσοι δεν εμπλέκονται, κλείνουν τα μάτια και σιωπούν. Κι από την αλλη υπάρχη η Τάνια. Μια κοπέλα, που έφυγε από την Ουκρανία για να δουλέψει ως νταντά. Μόνο που δεν έφτασε ποτέ στον προοροσμό της. Οι διακινητές της είχαν άλλα σχέδια για εκείνη. Πάλεψε, αντιστάθηκε, αλλά στο τέλος έσπασε...δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Όταν όμως μαθαίνει για την "πώλήση" της κόρης της, αποφασίζει ότι θα ψάξει να τη βρεί...θα προσπαθήσει να τη σώσει...θα τα καταφέρει?

Ο συγγραφέας, αποφασίζει να μιλησει για τα κυκλώματα τράφικινγκ, που δρουν σχεδόν ανενόχλητα. Παντού οι διακινητές, έχουν τους κατάλληλους ανθρώπους για να κινηθούν τα νήματα κι οι εγκέφαλοι να πλουτίζουν εις βάρος της ανθρώπινης ψυχής. Δυστυχώς, η σήψη και η διαφθορά που επικρατεί δεν βγαίνει πάντα στην επιφάνεια. Ο αστυνόμος Απτόσογλου, είχε δεύτερο ρόλο σε αυτό το βιβλίο. Τον πρώτο ρόλο, τον κράτησε η βία.....

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 3 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2023/07/bl...

Ανάμεσα στο αναγνωστικό κοινό περιφέρεται, σαν άλλος αστικός μύθος, η άποψη πως τα βιβλία που ανήκουν στο είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας είναι πιο κατάλληλα να διαβάζονται την περίοδο του καλοκαιριού καί δη στις παραλίες. Θα μου επιτρέψετε να μην συμμερίζομαι αυτήν την άποψη. Αντιθέτως, θεωρώ πως τα αστυνομικά μυθιστορήματα καί πιο συγκεκριμένα οι ιστορίες τους λειτουργούν σαν την αποτύπωση των κοινωνιών σε μικρογραφία. Ανεξαρτήτως, λοιπόν, της εποχής του χρόνου, μπορούν να διαβαστούν καί να μας κρατήσουν όμορφη συντροφιά. Διάβασα καί σας παρουσιάζω το νέο αστυνομικό μυθιστόρημα -το 3ο με τις περιπέτειες του Αστυνόμου Απτόσογλου- που υπογράφει ο συγγραφέας Τάσος Παπαναστασίου.

"Ο Αστυνόμος Απτόσογλου μετρά τις συνέπειες από μια υπόθεση που τον παρέσυρε πολύ πιο μακριά από τα όρια του καθήκοντος. Η υπηρεσιακή συνήθεια που υπόσχεται η επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη, μαζί με την ομίχλη στις οικείες διαδρομές της γενέθλιας πόλης, μοιάζουν με τις ιδανικές συνθήκες για να διαχειριστεί τις εσωτερικές αντιφάσεις που τον βασανίζουν. Μια καταγγελία ρουτίνας, όμως, για οικογενειακή βία, θα εξελιχθεί στη νέα δίνη που απειλεί να τον καταπιεί. Στο χείλος της περιστρέφονται βασανισμένα σώματα, αδίστακτα επιφανή και αφανή πρόσωπα που τα πουλάνε, τα αγοράζουν και τα νοικιάζουν, μαριονέτες και πρωταγωνιστές του οργανωμένου εγκλήματος, της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, του νόμου. Ο Αστυνόμος Απτόσογλου ξετυλίγει το νήμα που συνδέει τις θανατηφόρες φλόγες του Τσέρνομπιλ με σκοτεινά σπίτια στον λαβύρινθο της Κωνσταντινούπολης και με εγκαταλειμμένα βαγόνια πίσω από τον Σταθμό της Θεσσαλονίκης, δυσκολεύεται να διακρίνει σωστά εχθρούς από συμμάχους και, ραγισμένος ο ίδιος, επιχειρεί να τα βάλει με ένα κύκλωμα που ξέρει καλά να σπάζει τις ανθρώπινες ψυχές για πάντα." (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Διαβάζοντας το βιβλίο, μπορώ να πω πως βρήκα κάμποσα αρεστά στοιχεία καί κάποια όχι τόσο. Άν καί δεν με πειράζει να μην έχω διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία μίας σειράς βιβλίων στα οποία υπάρχει -ως συνδετικός κρίκος- ένας βασικός πρωταγωνιστής, στην παρούσα περίπτωση το είχα ανάγκη για να καλύψω κάποιες απορίες μου. Όπως, επίσης, θα επιθυμούσα την παρουσία περισσότερων ανατροπών καί πιο έντονη δράση. Όμως, δεν παύει να το θεωρώ ως ένα ευνόητο καί αρκετά καλογραμμένο βιβλίο με κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις, που θέτει επί τάπητος ζητήματα προς συζήτηση όπως η εκμετάλλευση αθώων ανθρώπων, το trafficking, αλλά καί ο τρόπος που τα αντιλαμβανόμαστε καί τα διαχειριζόμαστε ως κοινωνία στο σύνολό μας. Ουσιαστικά, μιλάμε για ένα βιβλίο που έχει ως σκοπό του να μας προβληματίσει προσφέροντάς μας ''τροφή'' για σκέψη...
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

[Νατάσσα · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον. Με λίγη προσπάθεια θα ήταν πολύ καλύτερο.
https://www.istos.gr/.../i-zitisi-pro...

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο αστυνόμος Άλκης Απτόσογλου, φορτωμένος με τα προσωπικά του προβλήματα, αποφασίζει να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη και στα καθήκοντά του, μόνο και μόνο για να μπλεχτεί σ’ ένα κύκλωμα σωματεμπορίας και να γνωρίσει από κοντά πόσο βαθιά μπορεί να φτάσει η σαπίλα του συστήματος. Ταυτόχρονα μια νέα κοπέλα από την Ουκρανία χάνει τη δεκάχρονη κόρη της και ξεκινάει μια σκληρή οδύσσεια για να τη βρει, αποφασισμένη να κάνει και να υποστεί τα πάντα.

Πρόκειται για την τρίτη περιπέτεια του αστυνόμου Άλκη Απτόσογλου, η οποία είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις εξελίξεις στο προηγούμενο βιβλίο, «Η σιωπή δεν σε κρατά ζωντανό», οπότε καλό είναι να διαβαστούν με τη σειρά (όχι όπως εγώ, που είπα για πρώτη φορά να το ρισκάρω και έφαγα τα μούτρα μου από την πρώτη σελίδα). Ο Απτόσογλου λοιπόν είχε καταφύγει στο Καρπενήσι για να αντιμετωπίσει τα φαντάσματά του και να μαζέψει τα σκόρπια κομμάτια του, μπλέχτηκε όμως σε μια ιστορία που είχε τις ρίζες της στο Ολοκαύτωμα και στην Κατοχή, με αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο ο ψυχισμός του. Υπάρχουν σαφείς αναφορές ως προς το τι απέγιναν οι ήρωες του βιβλίου, κάποιοι εκ των οποίων δρουν κι εδώ και η κίνηση του Απτόσογλου να δολοφονήσει κάποιον πυροδοτεί τις εξελίξεις του παρόντος βιβλίου. Η αρχή της ιστορίας είναι κομμάτι της προηγούμενης, αυτά που ακολουθούν όμως και το ξεσκέπασμα της σαπίλας σε πολιτικούς και αστυνομικούς κύκλους είναι αυτοτελές και πολύ δυνατό. Σκληρός μπάτσος λοιπόν ο Απτόσογλου, πατέρας της Άννας και της Αναστασίας που τώρα ζουν στη Ρώμη, πλέον δολοφόνος και επίορκος, επιστρέφει με αυτά τα έξτρα βάρη στη Θεσσαλονίκη με την πικρή αίσθηση πως απέτυχε σε όλα. Δυστυχώς η υπόθεση του Καρπενησίου δεν τον αφήνει ήσυχο, αφού κάποιος θέλει εκδίκηση γι’ αυτό που έκανε και ταυτόχρονα οι δυσάρεστες εξελίξεις στην υγεία του σχιζοφρενούς αδελφού του, Δημήτρη, που έχει κλειστεί τριάντα χρόνια τώρα σε μια «αποθήκη ψυχών» τον καταρρακώνουν και τον σπάνε. Κολλητός του φίλος είναι ο Ρώσος Βιτάλης που ήρθε στην Ελλάδα το 1990, κινείται στις σκιές, γνωρίζει όλα όσα συμβαίνουν στην πόλη, οφείλει στον Απτόσογλου τη σταθερότητα της ζωής της οικογένειάς του, ψυχρός και ψύχραιμος.

Ταυτόχρονα, παρακολουθούμε τη ζωή της Τάνιας στην Οδησσό από το 2008 ως το σήμερα, δέκα χρόνια μετά, και μαθαίνουμε για το πώς έχασε δικούς της ανθρώπους από το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνομπίλ, σε πόσο άσχημη οικονομικά κατάσταση ζει, πώς αποφάσισε να βρει δουλειά στο εξωτερικό, ποιοι και πώς την εκμεταλλεύτηκαν και την έριξαν σε κύκλωμα σωματεμπορίας και πώς εξαφανίστηκε η κόρη που απέκτησε στο μεταξύ. Η Τάνια, αποφασισμένη να πάρει το παιδί της πίσω, ζει σκληρές και απάνθρωπες στιγμές, με το περιβόητο «σπάσιμο» να είναι μόνο η αρχή. Στημένοι έλεγχοι στα σύνορα, βιασμοί για αντίτιμο «στραβών ματιών», καλά οργανωμένο δίκτυο, οι δουλειές γίνονται «κρυφά, γρήγορα και χωρίς να αφήνουν πολλά πολλά ίχνη», κακοποίηση, αποκτήνωση, απόπειρες αυτοκτονίας, εξαπάτηση, εκμετάλλευση, πόνος, απελπισία, ταπεινώσεις και ευτελισμοί, με ευυπόληπτους πολίτες και όμορφες γυναίκες να κρύβονται πίσω από τα κυκλώματα, βγάζοντας πολλές φορές το πιο σκληρό τους πρόσωπο. Νέες κοπέλες πωλούνται και αγοράζονται, δεκάχρονα παιδιά το ίδιο ή εμπορεύονται τα όργανά τους ή καταλήγουν στα φανάρια αν είναι τυχερά και δεν τα προτιμήσουν για ερωτικές δοσοληψίες. Θα καταφέρει να βρει το παιδί της η Τάνια; Πώς θα συνδεθεί η ιστορία της με την υπόθεση του Απτόσογλου; Πώς θα καταφέρει να επιβιώσει σε μια Θεσσαλονίκη που δείχνει το σκληρό της πρόσωπο σε όποιον δε γνωρίζει; Η λυρικότητα του συγγραφέα απέναντι στην πόλη είναι υποβλητική: «Η Θεσσαλονίκη τον Νοέμβριο μπορεί να σε διαλύσει αν δεν προσέξεις» (σελ. 32). Και στη συνέχεια: «Η υγρασία το φθινόπωρο στη Θεσσαλονίκη διαπερνά τις ψυχές των ανθρώπων που δεν έχουν λυμένα βασικά θέματα στις ζωές τους» (σελ. 116). Αγάπησα την Άνω Πόλη: «Είναι αυτά τα στενά της δρομάκια, η χάραξη που υπάρχει από αιώνες, τα παλιά σπίτι, τα σκοτεινά σοκάκια, η μυσταγωγική μερικές φορές ατμόσφαιρα, που άλλες φορές γίνεται ασφυκτική. Όλα όσα κάνουν την Άνω Πόλη ξεχωριστή και άγνωστη στους πολλούς» (σελ. 59). Η Αριστοτέ��ους «ένα παράξενο γκέτο αγοραπωλησιών», ο σταθμός του τρένου, με τα βαγόνια που γίνονται κλίνες για την πρώτη στάση των τραυματισμένων κοριτσιών, ανάμεσά τους και η Τάνια και πολλά άλλα τοπόσημα και μνημεία δίνουν το πιο ρεαλιστικό φόντο για τη δράση.

Ο αστυνόμος Απτόσογλου θα συνεργαστεί με την «κλειστή», δυναμική και αποφασιστική υπαστυνόμο Αντιγόνη Δημητρίου που ζει με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή της μητέρας της και με τον πατέρα της, όσο ο μικρότερος αδελφός της, Νίκος, που γλύτωσε από επίθεση της μητέρας τους, μένει πλέον μακριά τους. Ο κόσμος γύρω της είναι σε μόνιμη σύγκρουση με τη σκιά στην ψυχή της, ανέπτυξε δικούς της μηχανισμούς άμυνας, ανακουφίζεται στην ηρεμία της εσωστρέφειας. Η πρώτη τους κοινή υπόθεση, μια κλήση για κακοποίηση συζύγου, σταδιακά θα τους οδηγήσει σε κάτι μεγαλύτερο κι από κει θα αρχίσει να ξετυλίγεται το κουβάρι του trafficking, με κάποιους χαρακτήρες να παίζουν διπλούς ρόλους, άλλους να είναι αδίστακτοι και αποφασιστικοί, άλλοι να περιμένουν την ιδανική ευκαιρία για εκδίκηση, άλλοι να είναι βυθισμένοι στον βούρκο ως τον λαιμό, όλοι τους άνθρωποι που σκορπάνε τη θλίψη, το μαρτύριο, την εκμετάλλευση και τον θάνατο. Σταδιακά η Δημητρίου και ο Απτόσογλου έρχονται πιο κοντά, ρίχνουν τις άμυνές τους, εμπιστεύονται και εξομολογούνται ο ένας στον άλλον, κάτι που ελαφρύνει τις ψυχές τους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αφήνουν για τον εαυτό τους ένα τόσο δα μικρό κομμάτι επιφυλακτικότητας. Είναι ενδιαφέρουσα η σχέση μεταξύ τους, χωρίς υφέρποντα ή ορατό ερωτισμό, απλώς ένα απάγκιο για τα βάρη του καθενός. Κι οι δυο τους όμως «είναι πολύ αδύναμοι μπροστά στη δύναμη των διεφθαρμένων», θα καταφέρουν λοιπόν να ξετυλίξουν το κουβάρι; Η διοικητής Δήμητρα Λιόλιου τι ισορροπίες θα κρατήσει και πώς θα αναμιχθεί στα γεγονότα; Είναι αντικειμενική και δίκαιη ή κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτό το προσωπείο;

Η μαγιά της ιστορίας, όπως έγραψα και στην αρχή, βασίζεται στα γεγονότα του προηγούμενου βιβλίου, από κει και πέρα όμως αναπτύσσεται μια τόσο ενδιαφέρουσα βεντάλια καταστάσεων και προσώπων που πατάνε στα δικά τους «πόδια» και ξεδιπλώνεται μια ενδιαφέρουσα ιστορία γεμάτη ανατροπές και αναπάντεχες εξελίξεις. Αν εξαιρέσουμε το ότι τα περισσότερα επίθετα αρχίζουν από Α, τη συχνή χρήση της λέξης «οκέι» και πως τα πιο πολλά πρόσωπα έχουν μια τραυματική εμπειρία από το παρελθόν (από το οποίο αγωνίζονται να ξεφύγουν) ή από το παρόν (στο οποίο έχουν παγιδευτεί), ήτοι η κόρη μιλάει στη γάτα της με τη σκέψη της κι όχι στη μάνα της που έχει απηυδίσει μαζί της, μια άλλη μάνα κάνει τα πάντα για πληρώνει το νοσοκομείο του γιου της που είναι σε κώμα, ο πατέρας μιας κοπέλας δεν άντεξε τον χωρισμό της γυναίκας του και ξεσπάει στην κόρη του κακοποιώντας την, ο αδελφός του αστυνόμου ήταν σε ψυχιατρείο και πολλά άλλα, αν εξαιρέσουμε λοιπόν αυτούς τους τρανταχτούς κοινούς τόπους, η νέα υπόθεση του Απτόσογλου μας ξεναγεί και πάλι στα άδυτα του υποκόσμου της Θεσσαλονίκης και μας δείχνει με τον πιο ωμό τρόπο τις απάνθρωπες συνθήκες της σωματεμπορίας. Ανατροπές, αποκαλύψεις, απαγωγές, ανθρωποκυνηγητό, αδίστακτοι χαρακτήρες, ένας πρωταγωνιστής με βαρύ ψυχολογικό φορτίο, μια προσεκτικά σχεδιασμένη πλοκή, όλα αυτά με αιχμαλώτισαν και με παρέσυραν σ’ έναν κόσμο που κινείται γύρω μας χωρίς να παίρνουμε χαμπάρι με αμέτρητα θύματα ψυχολογικής και σωματικής κακοποίησης.

Πρώτη δημοσίευση στο site μου: https://www.vivliokritikes.com/%cf%84...

[Χρύσα Βασιλείου · Rating 2 out of 5]

2,5/5 αστεράκια.

Θα πω προκαταβολικά πως λυπάμαι για την κριτική που ακολουθεί, καθώς πρόκειται για μυθιστόρημα Έλληνα συγγραφέα και δη του είδους που αγαπώ περισσότερο, του αστυνομικού - σύμφωνα με την κατάταξή του από τον εκδοτικό, τουλάχιστον, σε αυτό ανήκει. Όμως, όσοι με γνωρίζετε ή διαβάζετε τις απόψεις μου τόσα χρόνια εδώ μέσα, ξέρετε πως δεν θα έγραφα ποτέ μια κριτική που δεν με εκφράζει απλώς για να γίνω αρεστή, να κολακέψω ή να χαϊδέψω αυτάκια.

Το Σπάσιμο είναι το τρίτο βιβλίο με τις περιπέτειες του αστυνόμου Άλκη Απτόσογλου, ο οποίος επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη μετά τις περιπέτειές του στο Καρπενήσι. Εκεί, μια καταγγελία ρουτίνας για ένα περιστατικό οικογενειακής βίας θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου, απ' τους οποίους θα ξεχυθούν θύτες και θύματα τράφικινγκ, μετανάστες που έρχονται στη χώρα αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον ή κάποιον δικό τους, μαστροποί, διακινητές, τσατσάδες, ναρκομανείς, διεφθαρμένοι μπάτσοι, δικηγόροι, πολιτικοί, περαστικοί και το λουρί της μάνας, διεστραμμένοι μαζοχιστές και γενικά όλος ο οχετός της σύγχρονης κοινωνίας. Ο Απτόσογλου από τη μία προσπαθεί και επιχειρεί να κάνει το καθήκον του και να καθαρίσει όση λάσπη μπορεί από όλο αυτόν τον βούρκο, όμως πάντα τον σταματάει είτε κάποιος διεφθαρμένος είτε οι προσωπικοί του δαίμονες, που δεν λένε να τον αφήσουν ήσυχο. Και κάπως έτσι, οι σελίδες περνούν και η ζωή προχωράει...

Έχοντας διαβάσει το προηγούμενο βιβλίο του, η αλήθεια είναι πως είχα ορισμένες προσδοκίες από αυτό. Δυστυχώς, δεν εκπληρώθηκαν στο ελάχιστο. Το μοναδικό που μου άρεσε στο βιβλίο είναι η καλή χρήση της γλώσσας (είναι καλογραμμένο, δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς για αυτό τον κ. Παπαναστασίου) και το ότι είναι μικρό σε όγκο και επομένως βγαίνει εύκολα.
Κατά τα άλλα, με κούρασε και με εκνεύρισε. Δεν ζω σε ροζ συννεφάκι και έχω γνώση σχετικά με τη σήψη της κοινωνίας, τα άπειρα φαινόμενα που μαστίζουν την εποχή μας, τη διαφθορά σε κάθε τομέα αυτής της χώρας, το τι συμβαίνει γύρω μας. Κατανοώ επίσης τη δομή και το περιεχόμενο ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, μιας και διαβάζω κατά κόρον αυτά και ασχολούμαι επίσης προσωπικά με αυτό το είδος. Εδώ, όμως, πραγματικά δεν ξέρω πού όλα τα γεγονότα σταματούν να εξυπηρετούν αμιγώς την πλοκή και αρχίζουν να χρησιμοποιούνται απανωτά χάριν εντυπωσιασμού. Δεν μπορεί, ρε αδερφέ, μέσα σε 280 σελίδες να είναι ΟΛΟΙ διεφθαρμένοι, πουλημένοι, κοπρίτες, εγκληματίες. Δεν μπορεί ΟΛΟΙ να σκέφτονται, να επιθυμούν και να πράττουν πάντα το χειρότερο σε ό,τι αφορά τον διπλανό τους. Δεν μπορεί ΟΛΟΙ να έχουν τόσο κακούς σκοπούς, να είναι τόσο ιδιοτελείς, χωμένοι στο σύστημα, στα εγκλήματα πάσης φύσεως. Σε κάποιο σημείο, φοβόμουν πως θα πάει ο Απτόσογλου για τσιγάρα στο περίπτερο και ο περιπτεράς θα είναι κι αυτός μέλος του κυκλώματος και θα τον καρφώσει στο αφεντικό του! (Τελικά, δεν πήγε ποτέ και δεν χάθηκε η πίστη μου στους απανταχού περιπτεράδες).
Όσο για τον Απτόσογλου, ως ήρωας είναι κυριολεκτικά η σκιά του προηγούμενου βιβλίου. Κατανοώ την κατρακύλα της ψυχοσύνθεσής του, αλλά εδώ έχει έναν ρόλο τόσο δευτερεύοντα, τόσο ανύπαρκτο ουσιαστικά, τόσο άχρωμο, τόσο αδιάφορο. Υπάρχουν πολλές αναφορές στα γεγονότα που προηγήθηκαν αυτής της ιστορίας, έτσι που καλό θα ήταν κάποιος να έρθει "διαβασμένος" -κυριολεκτικά και μεταφορικά- από το Η σιωπή δεν σε κρατά ζωντανό, ώστε να μην μπερδευτεί ή να μην φάει τα σπόιλερ της ζωής του, αν σκοπεύει να το διαβάσει αργότερα. Και για να προλάβω και τις όποιες τυχόν διαμαρτυρίες, ναι, είμαι επίσης ΠΟΛΥ εξοικειωμένη με τις σειρές βιβλίων και την εξέλιξη των ηρώων από το ένα στο άλλο, καθώς και τις ψυχολογικές τους μεταπτώσεις από υπόθεση σε υπόθεση ή που προκαλούνται από διάφορα πεπραγμένα τους. Εδώ όμως δεν μπορώ να κατηγορήσω για όλα όσα διάβασα όλα αυτά που έγιναν πριν. Νομίζω πως η ίδια η ιστορία "κατάπιε" τον πρωταγωνιστή της, ο οποίος απλώς δεν μπορεί να φανεί, να ξεχωρίσει, να διαχειριστεί τόση πολλή βία, σαπίλα και την ατελείωτη εγκληματική κλίκα της Θεσσαλονίκης. Κατανοητό; Ναι. Βαρετό; Ναι. Θα μπορούσε να εξελιχθεί κάπως αλλιώς; Επίσης ναι. Έγινε αυτό; ΟΧΙ.

Το βιβλίο θα το κατέτασσα περισσότερο στο κοινωνικό και όχι στο αστυνομικό είδος. Ο συγγραφέας πράγματι αποτυπώνει γλαφυρά και με παλμό τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, φτάνοντας μερικές φορές στα άκρα. Πιστεύω πως όσα διάβασα στο βιβλίο αντικατοπτρίζουν ζωές πολλών ανθρώπων, που ίσως έχω συναντήσει κι εγώ στον δρόμο μου ή έχω σταθεί δίπλα τους στο μετρό. Πολύ σκοτάδι κρύβεται πίσω από τη λάμψη της κοινωνικής θέσης, πολύ σκοτάδι κρύβεται και στα σκοτάδια των παρυφών της κοινωνίας μας. Θα ξαναπώ, όμως, πως θεωρώ πως εδώ αναφέρονται όλα αυτά εν μέρει και χάριν υπερβολής. Και είναι τόσο έντονο αυτό το κοινωνικό στοιχείο, που χάνεται το αστυνομικό. Οι αστυνομικοί είναι το λιγότερο απλές μαριονέτες εδώ, όλοι τους. Η αμιγώς αστυνομική πλοκή και το μυστήριο ανύπαρκτα. Από κάποια στιγμή και μετά, ειδικά, δεν σε πολυνοιάζει κιόλας το τι θα γίνει. Έχεις τόσο κουραστεί ψυχικά από όλο αυτό που διαβάζεις. Ο τίτλος του βιβλίου δηλώνει μια πολύ συγκεκριμένη αναφορά σε πολύ συγκεκριμένα άτομα, αλλά ψυχολογικά σε έχει σπ��σει κι εσένα. Θες απλά να τελειώσει, για να αναπνεύσεις ξανά.
Το τέλος αφήνει τον αναγνώστη σε ένα μετέωρο σημείο - το γνωστό cliffhanger, που λέμε και στο χωριό μας. Δεν ξέρω τι επιφυλάσσει η συγγραφική πένα μελλοντικά στον αστυνόμο Απτόσογλου και το πότε και αν αυτός επανέλθει (και δεν ξέρω αν θα με αφορά να το μάθω κιόλας, όποτε αυτό συμβεί), αλλά ελπίζω να το κάνει με έναν τρόπο που θα τον δικαιώσει τόσο, όσο τον αδίκησε -για μένα- εδώ.

[Γιώργος Μαντάς · Rating 4 out of 5]

Άλλη μια σύγχρονη σκληρή αστυνομική ιστορία με κεντρικό ήρωα τον αστυνόμο Άλκη Απτόσογλου. Διάβασα σε επίσημη δημοσιευμένη κριτική πως ο τρόπος που τελειώνει το βιβλίο είναι ιδιαίτερα σκληρός και διάφορα άλλα αρνητικά στοιχεία τέλος πάντων που δεν έχει νόημα να τα παραθέσω εδώ.
Διαφωνώ κάθετα.
Μπορεί να αποδίδεται μία ελάχιστη ''δικαιοσύνη'' με μορφή εκδίκησης αλλά χαίρομαι που ο συγγραφέας δεν μασάει τα λόγια του.
Το βιβλίο ασχολείται με το τράφικινγκ και τα κυκλώματα πορνείας καθώς και την εκμετάλλευση ανηλίκων κι ενηλίκων στα κυκλώματα εμπορίας οργάνων.
Όπως μας είπε και ο συγγραφέας στην παρουσίαση του βιβλίου έκανε αρκετή έρευνα σε πολλά μέρη, μίλησε με διάφορους ανθρώπους και αυτό φαίνεται μέσα στο βιβλίο.
Ήταν αδύνατον να υπάρξει happy end.
Το άσχημο τέλος μιας ιστορίας δεν προϋποθέτει οπωσδήποτε φόνο.
Υπάρχουν κι άλλα εξίσου σκληρά πράγματα που μπορεί να συμβούν σε όποιον βρίσκεται μπλεγμένος με τέτοια κυκλώματα.
Γι' αυτό βρήκα σπαρακτικό και φούντωσε μέσα μου μια οργή ανάμεικτη με λύπη καθώς διάβαζα το προτελευταίο κεφάλαιο με το τι απέγινε τελικά η Τάνια η ηρωίδα του βιβλίου.
Ο συγγραφέας δείχνει πως τέτοια κυκλώματα είναι Λερναίες Ύδρες.
Πολύ καλό βιβλίο, μια δυνατή αστυνομική ιστορία που αξίζει να διαβαστεί.

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Τα απογεύματα του φθινοπώρου στην Άνω Πόλη είναι σύντομα. Δυο στάλες ώχρας, λίγο ροζ, ίσως και λίγο κόκκινο, μια δυο δόσεις μοβ και μετά σκοτάδι. Φωνές από τη γειτονιά, μια μητέρα καλεί τα παιδιά της να επιστρέψουν γιατί σκοτεινιάζει, δυο άντρες μιλούν στα κινητά τους, ένας βήχει στην ανηφόρα και αναθεματίζει το τσιγάρο, κάποιος τρέχει για να κρατηθεί σε φόρμα, κάθε σημείο των δρόμων είναι γεμάτο παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Αυτό ήταν. Σκοτείνιασε. Ησυχία. Κανείς δεν κινείται στους δρόμους. Δεν είναι εύκολος τόπος για νυχτερινούς περιπάτους.[...]

[...]Χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, άνθρωποι μάτωσαν εδώ, έζησαν, διεκδίκησαν την αιωνιότητα, θριάμβευσαν, καταποντίστηκαν, καταστράφηκαν, έζησαν δηλαδή όπως ζει η πλειονότητα των ανθρώπων. Νομίζοντας πως είναι αθάνατοι. Οι αρχαιότητες θυμίζουν πως όλοι είναι προσωρινοί. Οι άνθρωποι και τα έργα τους.[...]

[Book2chance · Rating 2 out of 5]

Αυτή τη φορά ο αστυνόμος Απτόσογλου ασχολείται με το trafficking και τους πρωταγωνιστές του οργανωμένου εγκλήματος στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τούτη η μάστιγα που επιτρέπουμε να διογκώνονται στον πλανήτη μας, οι διαδρομές αλλά και οι πρακτικές είναι και το μόνο σοβαρό κομμάτι αυτού του αφηγήματος.

Μπορούμε να θεωρήσουμε ένα μυθιστόρημα αστυνομικό επειδή εμπλέκονται αστυνομικοί?
Τελείως άνευρος ο Απτοσογλου χωρίς οξεία σκέψη θα έλεγα πως δεν εξυπηρετεί την σοβαρότητα του θέματος που καλείται να αντιπροσωπεύσει.

Ξεφεύγοντας από τα χαρακτηριστικά του αστυνομικού περιμένεις να σε οδηγήσει σε καινούργιους και πρωτοπόρους δρόμους (Γιατί η ευχέρεια στη γραφή υπάρχει) του είδους, αντ αυτού παρουσιάζεται ένα "πλάδαρο"κείμενο χωρίς εκπλήξεις, εξάρσεις και ανατροπές.
Επίσης βρήκα το τέλος πέραν του δέοντος συνοπτικό αλλά και λίγο αδιάφορο.

[Anna · Rating 2 out of 5]

Επίπεδη πλοκή, οι ανατροπές απούσες, η γραφή του συγγραφέα άτονη και άνευρη. Απορώ πως κάποιοι κριτικοί αστυνομικής λογοτεχνίας το εκθείαζαν. Στενοχωριέμαι όταν βάζω κάτω από τρία αστέρια, αλλά η ανάγνωσή του ήταν μια εμπειρία που δεν μου δημιούργησε ευχάριστα συναισθήματα. Βαρέθηκα, έπληξα, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ.

[Konstantina Mousouri · Rating 3 out of 5]

Ενδιαφέρον πλοκή. Αγγίζει ένα θέμα που υπάρχει, αλλά δεν το "βλέπουμε". Θα ήθελα το τέλος να ήταν λίγο πιο έντονο και να μας άφηνε άφωνους. Σαν αστυνομικό μυθιστόρημα αρκετά καλό.