Mula sa Kilometer Zero

by Josue Mapagdalita

""Mula sa Kilometer Zero" makes Josue Mapagdalita a master of short fiction. He does not waste time or space; each story packs a punch and leaves readers with burning questions: How do we move forward? Is it possible to experience love for a fleeting moment? What painful memories are we willing to relive lest we forget who we are?

"Josue's genius shines in this book, which will surely take readers to a place where they can be themselves, however vulnerable, even for just a little while."

— Cris Santos, author of "The Lolita Chronicles: Beauty and the Beastmode"

"Josue Mapagdalita’s "Mula sa Kilometer Zero" is truly a treasure. This collection of short stories felt like a warm embrace, providing both comfort and insight. The tales explore a wide range of emotions, from heartbreak to hope, while delving into profound questions about life and legacy. Josue's storytelling is nothing short of brilliant, with narratives that possess a cinematic quality. It wouldn't be surprising if his stories transcend the written word to grace screens and inspire songs. These narratives deserve to be brought to life in every conceivable form. "Mula sa Kilometer Zero" is a must-read, and I eagerly anticipate more of Josue's work."

— September Stardust, author of "All the Broken Bloom"

Genres: Short Story Collection, Short Stories

188 pages, Paperback

Published May 1, 2023

About the author

Josue Mapagdalita (b. 1996) is a Filipino writer. He is the author of “Mula sa Kilometer Zero” (“From the Kilometer Zero”), a collection of 40 Filipino flash fiction set in Metro Manila, Philippines. His second book, “Still Here”, a two-in-one book of journal and prose poetry for mental health, is set to be published in 2024.

Josue’s life challenges shaped his literature. Being a corporate slave prevented him from writing long forms and redirected him to writing flash fiction and prose poetry instead, both of which, according to his fellow writers, he had “mastered”. Growing up in poverty and witnessing firsthand the plight of the Filipino masses made him associate himself to literary realism; even in his romantic fiction, he subtly depicts the “real conditions and situations” in attempt to inculcate social consciousness, even to those who are “oblivious”. Lastly, battling his inner demons led him to write prose and poetry on mental health, which he hopes would reach as many people as possible, especially those who are struggling with their mental health, so that they would know that in their battles, they are not alone.

Josue holds a degree in political science, cum laude, from the University of the Philippines. He currently works as a product manager at one of the top fintech companies in the Philippines and once served as an innovation manager of a California-based treatment facility for substance use disorders (SUDs) and co-occurring mental disorders.

One of his goals in life to help make the world better for generations to come, and he does this through his literary art. Follow his journey through his social media accounts:

Personal Accounts:
Goodreads: Josue Mapagdalita
Facebook: Josue Mapagdalita (j.mapagdalita)
Instagram/TikTok: @josue.mapagdalita

On Fiction:
Facebook/Instagram: Mula sa Kilometer Zero by Josue Mapagdalita

On Mental Health:
Facebook/Instagram: Still Here by Josue Mapagdalita

Reviews

[Spens (Sphynx Reads) · Rating 4 out of 5]

A thoughtfully written flash fiction collection with beautiful somber prose that is bound to capture the hearts of even the most casual readers. While the stories here aren't related, there is a running theme of how distance influences different aspects of our lives—whether that means physical distance, temporal distance, distance of feeling, distance of perspective, distance of goals, and distance within relationships. With this quality of writing, I am eager to read more of Mapagdalita's work.

[Percival Buncab · Rating 5 out of 5]

Ang Mula sa Kilometer Zero ay collection ng 40 dagling naka-set sa iba’t ibang lugar sa Metro Manila.

Hindi ako mahilig sa mga dagli dahil, in general, masyado akong naiiklian. Para sa ’kin, maikling kuwento ang minimum na hába para makabuo ng kuwentong may enough page time para ma-flesh out ang characters at makabuo ng plot. Pero isa ang Kilometer Zero sa ilan lang na flash-fiction collection na nagustuhan ko.

Ang mga dagli ni Josue Mapagdalita ay magagandang halimbawa ng art of flash fiction—na hindi lahat ng kuwento ay kailangang buo ang plot at fully fleshed out ang characters, dahil may mga kuwentong mas may sapak kapag isa o ilang eksena lang.

May ilang elements na strengths ng mga dagli ni Josue:

Methodology
Una kong hinangaan si Josue nang ikuwento niya kung paano niya sinulat ang mga dagli sa Kilometer Zero. Imbis na maghanap ng writing prompts at mag-search sa Google Maps (gaya ng ginagawa ng maraming writers), bumiyahe si Josue kahit sa mga hindi niya pa napupuntahan—at muntik pa ngang mapahamak sa ibang lugar—para masulat ang Kilometer Zero. Tumambay siya sa iba’t ibang kalye sa Metro Manila para panoorin ang mga lokal at isulat kung ano marahil ang mga kuwento nila.

Ambiguity
Ang sunod na overarching theme ng mga dagli sa Kilometer Zero ay walang pangalan at gender ang main characters. Hindi lang interesting na literary experiment ’to, kundi advocacy rin ni Josue para mas makapasok ang readers niya, hindi lang sa mga eksena, kundi sa mismong characters. Kadalasang negative ang ambiguity; pero sa deliberate na pagkakasulat ni Josue, naging isa ’to pinaka-strength ng mga dagli niya.

Locality
Nakatutuwa ang deliberate na pagsho-showcase ni Josue sa locality ng mga lugar. Halimbawa: Ang kuwento sa Marikina ay tungkol sa mga gumagawa ng sapatos. Ang kuwento sa Pateros ay may eksena ng pagkain ng balut. Ang mga kuwento sa U.P. ay may esoteric references na mga taga-U.P. lang ang makaka-gets. Ang kuwento sa Boni ay tungkol sa amoy ng chocolate sa factory ng Ricoa. Ang kuwento sa Makati CBD ay tungkol sa office workers. Ang kuwento sa BGC ay tungkol sa mga (gaya namin ni Josue) lumaki sa mga barangay sa Fort Bonifacio (Makati) noong hindi pa ito BGC.

Nakatutuwang maging editor ni Josue dahil kino-consider niya ang suggestions ko para ma-balance ang writing preferences niya at perspective ng readers. Ito ang pinakamalaking factor kung bakit naniniwala akong madaling magugustuhan ng marami ang Mula sa Kilometer Zero.

[Neil Franz · Rating 4 out of 5]

May emotional punch kada dagli. Review to come.

[Maku Felix · Rating 5 out of 5]

I first heard of Mula sa Kilometer Zero back in DLSU’s Akdaan—one of the fellows mentioned it, but at that time I honestly never got around to understanding what a dagli even was. HAHAHA. Now I do—and wow, Josue Mapagdalita’s collection really showed me the power of this form.

I found out it was free for Buwan ng Wika (and now it’s free forever??), so of course I grabbed a copy. ANG GANDA.

Every story felt like a gut-punch to emotions I didn’t even know I had. Mapagdalita’s flash fiction proves that short doesn’t mean shallow—the prose is somber yet piercing, with themes of distance, longing, and relationships that linger after reading. Some pieces hit harder than others, but the emotional punch never misses.

I also really appreciated the disclaimers for some of the heavier pieces (like horror or sexual themes)—a thoughtful touch that shows care for readers.

ANG SAKIT BASAHIN, pero ang ganda rin. 🌑📖 And since it’s free, you literally have no excuse not to pick it up.

[Toni · Rating 5 out of 5]

Josue Mapagdalita’s "Mula sa Kilometer Zero" is truly a treasure. This collection of short stories felt like a warm embrace, providing both comfort and insight. The tales explore a wide range of emotions, from heartbreak to hope, while delving into profound questions about life and legacy. Josue's storytelling is nothing short of brilliant, with narratives that possess a cinematic quality. It wouldn't be surprising if his stories transcend the written word to grace screens and inspire songs. These narratives deserve to be brought to life in every conceivable form. "Mula sa Kilometer Zero" is a must-read, and I eagerly anticipate more of Josue's work.

[Gab of Green Gables · Rating 4 out of 5]

4.5 Stars ⭐⭐⭐⭐✨

Ngayon lang ako nakapagbasa ng libro ng mga dagli at nagkaroon ako ng magandang experience sa pagbabasa nito.

Ang ganda ng writing style ni Sir Josue at handog niya dito sa kanyang akda ang iba't ibang kwento sa mga lansangan ng ating bansa na may kani-kaniyang distansya mula sa Kilometer Zero.

Sa una medyo nahirapan ako alamin kung sino ang nagsasalita at tinutukoy sa mga dagli pero nasanay rin ako sa format nito dahil unibersal ang karanasan ng mga tauhan at hindi dapat ito ikahon sa kasarian ayon sa awtor kung saan sang-ayon rin ako.

Ang sayang lakbayin ng mga dagli dahil hindi ko alam kung ano ang aasahang kwento. Magandang aspeto rin yung mga disclaimer/trigger warnings sa ilang mga dagli.

Karamihan ng mga dagli ay umiikot sa tema ng pag-ibig (kawalan, second chances, hinanakit upang pangalanan ang ilan). Kahit na ganito ay natuwa ako na may ibang dagli na labas sa pag-ibig ang tema gaya ng Luna.

Ililista ko nalang dito ang aking mga paborito: Ongpin, España, Boni, Dela Rosa, Paseo de Roxas, Luna, Greenbelt, M.H. Del Pilar, Forbestown, Riverbanks, Malingap, Don Pedro, Masagana, Arcadio Santos.

Salamat Sir Josue sa paglikha ng mga dagling ito na nagpapakita ng pagiging tao ng tao.

Marami pa akong ibabahagi sa aking bookstagram account para sa book tour ng aming book club!

[Pamela · Rating 4 out of 5]

that “tungkol sa mula sa kilometer zero” chapter was helpful SUPER enjoyed reading this book. some of the lines are straight into my face

[Mark Alpheus · Rating 5 out of 5]

What if . . . Multo by Cup of Joe, but in book form?

Binaon naman na ang lahat, at tinakpan na ang sugat, ngunit sa librong Mula sa Kilometer Zero ni Josue Mapagdalita, ungkatan ng past~ dahil uusisain sa pamamagitan ng mga dagli, ang tema ng koneksyon at distansya sa loob ng samot-saring relasyon.

Sa bawat kuwentong nakapaloob sa libro, parang mahika ang paggapang ng emosyon mula sa pahina, meron itong kurot sa damdamin na kapani-paniwala.

Mapapaisip ka sa bawat karakter at kanilang istorya, na bakit kung ano pa ang totoong ninanais natin ay siya pang malayo nating makuha.

May mga kuwento rin na bukod sa tema ng koneksyon at distansya, eh nakasentro talaga sa konsepto ng multo. Makikita ito sa alaala ng nakaraan, minamahal, at mga pangarap na hindi nagkatotoo.

Sa koleksyong ito ng mga dagli, ipinamalas rin ni Josue Mapagdalita ang kagandahan ng wikang Filipino sa pamamagitan ng paggamit ng mga panghalip nating gender-neutral (eg. siya, niya). Dahil sa malikhaing desisyon na ito, may kalayaan ang mambabasa sa kanilang imahinasyon kung ano ang sekswalidad ng mga karakter, mapa-straight man o queer ay welcome.

Pinakatumatak sa akin ang kuwento sa M.H. Del Pilar, na ginawan ko ng tula gamit ang sarili kong karanasan. Gayunpaman, masasabi kong sa halos lahat ng mga dagli, hindi lang ako basta tinamaan, napamahal rin ako at nasaktan. Testamento ang libro sa pagkatao, at pagiging makatao.

Maaaring mabili ang libro sa Fullybooked, Shopee, at Lazada.

-------

reread: i think i like it better this time, review to follow.

first read: 4.5 isang kilometrong paghihinagpis

[Tanya Mindo · Rating 5 out of 5]

Mula sa Kilometer Zero is an exquisite collection of short stories that delves into multiple topics that are more likely to hit close to home. Page by page, Josue takes us into striking journeys of loss, death, love, disconnection and re-connection, and even postponed dreams, making it an art that can tug at your heartstrings. Interestingly, amidst the turmoil of grief and persistence, it is a work that critiques capitalism and systemic forces of violence and oppression, where characters navigate society in a state of impasse. Of being stuck and helpless. Josue does all these in subtle yet relatable ways that can make his audience say: “I know what you’re talking about. I’m going through it, too.” It’s impossible not to find yourself in this collection; we’re not alone in these struggles, after all.

What a privilege to be one of your readers! Mula sa Kilometer Zero is a highly recommended read! Kudos, Josue!

[EJ Oserin · Rating 4 out of 5]

Titled with different places departing away from the Philippines’ distance reference point, “Mula sa Kilometer Zero” by Josue Mapagdalita compiles the stories of encounters, waiting, farewells and memories. This collection delves into the complex entanglement of where and who, of here and there, and the I, while exploring the dynamics of human condition. At the same time, when we speak about fiction with geographical references, this book denounces exclusivity, failure of connection, and isolation of human experience, but rather it shows the act of transcending voice to the readers, as if the stories are their collective and shared experiences. Gripping stories here — like “bonifacio”, “espana”, “del pilar”, and “riverbanks” — emphasize that places are points of dialogues but remain to be overwhelmed by intricacies of individual internal monologues. This is a good read!

[Maria Ella · Rating 4 out of 5]

"Ella, kahit wala kang kotse, bakit kabisadong-kabisado mo ang dinadaanan natin?" Ito ang naging tanong ng isang officemate nang hinatid ko papuntang Ugong, ang barangay malapit sa aking maliit na bahay. Nang mabanggit kong nabatak ako ng patok jeep hits ng Stop N Shop-Cogeo ay natawa na lang sila dahil sa kwento ng nakabibinging biyahe na tumatagal dahil sa tindi ng trapik.

Tulad ng aklat na ito, ang haba ng binayahe ko:
1. Nakita ang sample sa Philippine Book Festival
2. May nagchismis sa PBF na mahilig magparaffle ang manunulat (kaya hindi binili)
3. Umasa sa Nakita sa Booksale pero Hindi Binili (wala pa rin akong badge!!!)
4. Nagdownload ng PDF format mula sa page ni Josue Mapagdalita (pero ang gulo ng PDF stamp sa bawat pahina)
5. Umasa ulit sa ikalawang raffle ni Nakita sa Booksale keme ang dami ko pang nai-tag na tao, nandamay na
6. Nanalo ng ibang libro sa Akdang Pinoy
7. Nag-binge hike sa Japan
8. Sumuko na at bumili na ng signed copy (salamat sa pa-message! sobrang na-appreciate ko!!!)

Ngl, nang mabasa ko ang unang kwento, nasa isip ko na baka pang-Young Adult ito — typical for teenager readers. Samahan mo pa ng makulay na pabalat ng aklat. Mapapa-uwu ka if teenager ka, pero sa tulad kong konting pikit bago ang kwarenta ay medyo na-weirduhan sa sarili. "Clickbait ba ito? Baka puru ganito, hugot na naman ba ito? Recycled content na ata ito eh!" Pero katulad ng bawat commute, samu't-saring danas pala ang maba-vibes mo sa bawat kwento. Best to read the book one story per commute. Maganda talaga syang bitbit sa iyong byahe, na kaysa maburyo ka sa pagpila sa terminal, or mapasinghal ka sa puru pulang kotse ang nakikita sa daan, eh mahihigop ka sa mga sansaglit na sentimyento ng bawat dagli. Bigla kong naalala ang Suong ni Gerome Nicolas Dela Peña - ang koleksyon ng kanyang mga tweet. At gaya ng sa Suong, pwedeng simulan sa gitna ang aklat, tapos pwedeng mag-lipat-lipat. Dahil kung tutuusin, ang bawat biyahe natin ay hindi isang sprint, kundi isang marathon — isang combo ng samu't-saring uri ng lakad at takbo.

Nagustuhan ko ang mabilis na dama ng sensibilidad, dahil naging intensyon pala ng manunulat na walang gender ang mga tauhan. Without gender assignments, we can lure ourselves in the stories with the touch of our personal histories and sagas. At mas nagustuhan ko ang "alingawngaw" ng koleksyon. Mula sa personal na hugot ng pag-ibig, lumalawak ang boses sa mas malaking mga bagay sa paligid: ang iba't-ibang baitang ng manggagawang uri; ang hindi pagtuong-pansin sa ating personal na lagay (Mental Health) sa ngalan ng pag-grind; ang pagtalikod sa pinagmulang bayan at pangarap sa ngalan ng mas maalwal na buhay; at ang natitirang pait ng mga lumisan sa iyong buhay (Side note: sobrang nadali ako ng kwento na may biyaheng Sucat, nalungkot ako sa sarili kong mga college friends na hindi na nagkikita mula noong rehimeng Duterte, pero bago ang 2016 ay ang hilig na naming magreklamo kapag papuntang Town).

Sa larawang ito, nasa likod ng librong ito ang aming barangay hall. At base sa google maps, 18km ito mula sa Kilometer Zero. Wala lang, share. Pero maraming salamat sa akdang ito. Na-pwera-usog ang kagusutuhang kumpletuhin ang personal na sanaysay ng mga ligalig at lakbay (na hopefully, matapos ko nang matindi-tindi kasi puru pa rin sample size ang naipapasa, haha!)

[Veron · Rating 3 out of 5]

Mula sa Kilometer Zero is a collection of 38 flash fiction stories titled based on a street/place in Metro Manila and arranged by their distance from the Kilometer Zero marker at Luneta Park, the point of reference for all distances in the country. The idea behind the collection grew from a habit of imagining stories for strangers the author sees at random places.

The most curious aspect of the book is that none of the characters were given names, and using Tagalog gender-neutral terms, their genders and sexual orientation were not revealed. According to the author, the decision was to make the stories more universal, relying on the universal emotions that come with the moments depicted in the stories. The book opens with a melancholic story of a relationship ending at Roxas Blvd. which sets the tone for the rest of the book. A lot of the stories feature couples and ex-couples talking or reminiscing about their past or present relationships.

Naming all of the stories after the places they are set in comes with a corresponding expectation that the particular setting will be explored, or at least be a part of the narrative. As it was the case with stories like ‘españa’, where a person gets ghosted by a date; 'riverbanks’, a story of a failing industry and a failed relationship; ‘forbestown’, a trip to Fort Bonifacio before the rise of BGC. There's potential in intertwining the place’s history and struggles with the characters, which benefits both readers familiar and strangers to the nooks of Metro Manila.

This is why I liked it when the book gives nod to the North-South divide in ‘arcadia santos’ or the nostalgic balut-eating in ‘masagana’. I also liked the slice-of-life stories that just show everyday life such as ‘market’, with the convenience store employees at night shift. There are also pieces that try to highlight social issues such as countryside and electoral violence.

Having anonymous characters can be exciting as it allows some readers to connect and immerse themselves more in the story, especially those they can relate to. While I thought it was interesting, I also wished there was more variety with the type of story flow/structure and character voices since there is a tendency that the characters share a specific sense of humor and manner of speaking.

Josue Mapagdalita offers us a perfect companion to our daily commute or our short breaks from work. There’s a promise of more location-based stories possibly set in the provinces which I’m excited about. Really, with this type of concept, the possibilities are endless.

[Jiezzz · Rating 5 out of 5]

Nakita ko itong libreng ipinapamahagi online at dahil libre ay binasa ko.

May habit din akong magmasid sa mga estrangherong dumadaan, iniisip ang kani-kanilang sariling kwento o paminsan ay naggagawa ng sariling senaryo. At iyon mismo ang premise ng librong to, kaya na-enjoy akong basahin. Nakaka-immerse din ang bawat kwento dahil kahit na alam natin ang mga nangyayari sa mga tauhan ay may element of mystery parin dahil hindi tukoy ang ngalan o kahit sexual orientation.

Nakakatuwang isipin na nababasa ko lang ang librong ito tuwing nakatambay sa 711 para hintayin ang girlfriend ko sa trabaho. Malay mo may isang estranghero ding nagmamasid sakin at nagiisip ng aking kwento.

[Joy · Rating 5 out of 5]

Mula sa Kilometer Zero by Josue Mapagdalita
Read: Aug 13-19, 2025

5 stars 🌟

I really, really liked this book and how the author wrapped it up in the end. He was able to make me understand that every story truly has a beginning and an ending. It made me reflect on life itself, that even when some of the stories felt bitin and I wanted more, I had to accept that they were done. No next chapter, no continuation, and that’s okay. That kind of acceptance hit me hard in such a simple but profound way.

What I also loved was how each story, no matter how short, carried so much emotion: sadness, grief, kilig, happiness. The variety of feelings packed in these pages was so beautiful. The book even made me curious and has made me want to visit and see the mini obelisk for myself since I wasn’t very familiar with Kilometer Zero in Luneta. This book is such a meaningful and reflective read.

[Mark Dannielle · Rating 5 out of 5]

flash fiction, ngunit malayang nakakapag kwento kahit daglian ang mga pangyayari, I like how the author enables us to think critically with the different stories. Hinayaang iparamdam ang mga pangyayari sa kuwento.

[Alliyah · Rating 5 out of 5]

Every new short story is a new encounter to a comforting and wonderful experience of love, hope, and even the distant effect of heartbreak. I always look forward into reading a new chapter and it never disappoints.

[Kim · Rating 5 out of 5]

Maganda. Magaan. Masaya. Exciting basahin bawat kwento.

[Prince Al · Rating 5 out of 5]

First five star read this 2025. Ang ganda nang pagkakahabi ng mga kwento. Maikli man ngunit tiyak na may hatid na kirot at halu-halong emosyon para sa mga mambabasa. Definitely worth buying from the author himself last MIBF.

[cyan · Rating 5 out of 5]

most authentic piece of literature ive read in a while

[Dan Merais · Rating 4 out of 5]

Mula sa Kilometer Zero is both a warm hug and a knife in the back. By that, I mean that it is able to deliver fun and heartwarming moments with some stories while delivering melancholy with other stories. The author's writing is so poetic that it is a delight to read, and his dialogue can make people laugh. Other stories just bring you to tragic, personal moments, and these moments are beautifully written in that you can't stop yourself from reading despite how sad they make you feel. This book effectively makes people laugh and cry, and this makes it a must-buy not only for avid readers but also for anyone who can appreciate realistic, human interest stories.

[Sherly Traifalgar · Rating 5 out of 5]

| ang “Mula sa Kilometer Zero” ay parang isang yakap na magpaparamdam sa atin ng ginhawa, sakit, at bagong pananaw sa buhay. Tila isa itong tour habang nakasakay sa tren at ang bawat istasyon ay may dala-dalang kwento. Marunong itong tumawid sa mga mambabasa at pakiramdam sa bawat karanasan nila sa buhay.

What are the chances that two people would choose kilometer zero as the place of their first date?

Isa ang Rizal Park sa pinakakilalang makasaysayang pook at pasyalan sa Kamaynilaan. Marami na itong napagdaanan at maraming kwento na rin ang nabuo sa lugar na ito. Katulad na lang ng libro ni Josue Mapagdalita na pinamagatang “Mula sa Kilometer Zero”, isang koleksyon ng maikling kwento na nagsimula sa Kilometer Zero sa Rizal Park at tumawid sa iba’t ibang lugar at sa aspeto ng buhay ng isang tao. Naglalaman ito ng iba’t ibang kwento ng pag-ibig, pagtuklas sa sarili, pagkabigo, pag-asa. Binibigyan tayo nito ng kalayaan na iproseso ang bawat kwento at bigyan ito ng sariling interpretasyon. Dagdag pa rito, gumamit siya ng mga totoong kalye o lugar na siyang nagbigay sa mga mambabasang tulad ko nang mas angkop na interpretasyon sa bawat kwento. Maituturing ko ang istilo niya sa pagkukuwento bilang kakaiba sapagkat ang mga salaysay nya ay nagtataglay ng isang cinematic na kalidad.

Habang binabasa ko ang libro, napagtanto ko na marami itong gustong tunguhin. Bukod sa nilakbay ako nito sa iba’t ibang lugar, maraming emosyon din itong ipinaramdam sa akin. Maraming bahagi sa libro ang pakiramdam ko’y tumama sa mga kaganapan ko sa buhay. Maaaring nag-ugat ito sa personal ko ring karanasan o di kaya’y pamilyar lang talaga ang pakiramdam habang binabasa ko ang mga ito. Kung mayroon akong pinakanagustuhan o paboritong bahagi ng libro, ito ay ang mga kwentong ginanap sa kalye ng “M.H. Del PIlar” at “Maginhawa.” Una, ang kalye ng M.H. Del Pilar sa Caloocan dahil hindi katulad ng iba pang mga kalyeng binabanggit sa libro, hindi ako pamilyar sa lugar na ito. Ngunit, ang kwentong ginanap dito ay tungkol sa pagkabata at sa tingin ko, maraming mambabasa ang makaka-relate dito. Pakiramdam ko ay inihanda ako nito sa mga possible kong maramdaman habang tinutuklas ko ang realidad ng buhay at nagsilbi rin itong paalala na maghinay-hinay lamang tayo at i-enjoy lamang ang pagkabata. Pangalawa, ang kalye ng Maginhawa sa Diliman dahil ang ganda ng pagkakagamit sa mga salita upang mailarawan ang pag-ibig at paghihintay ng isang tao. Inilalarawan din nito ang pagtanggap sa isang sitwasyon at pagpapahalaga sa oras na kasama natin ang isang taong mahalaga sa atin. Bukod sa mga ito, marami pang ibang kwento na pwedeng magpasaya o manakit sa mga mambabasa depende sa mga pinagdadaanan o karanasan natin sa buhay. Ngunit, aaminin kong naguluhan ako habang binabasa ang libro at natapos na ito noong mapagtanto ko na kung ano ang naging paraan ng awtor sa pagsusulat ng mga kwento. Akala ko isa itong karaniwang kwento ng dalawang magkasintahan at nagsimula ang kanilang kwento sa Kilometer Zero ngunit masasabi ko rin talagang buti na lang hindi ito ang naging daloy ng kwento.

Naging masaya ako habang binabasa ang mga kwento dahil bukod sa mahilig akong alamin ang mga kwento ng iba’t ibang lugar, maraming kalyeng binanggit sa libro ang pamilyar ako at ilan pa rito ay napuntahan ko na. Mahilig din kasi akong gumawa ng senaryo o kwento sa aking isip tuwing nasa labas ako at nakakakita ng ibang tao. Lagi kong iniisip na ang bawat tao na nakakasalamuha natin sa araw-araw ay may kanya-kanya ring kwentong dala at magaan sa kalooban malaman na maaaring may pagkapare-parehas din ang mga karanasan ng bawat isa.

Sa kabuuan, ang “Mula sa Kilometer Zero” ay parang isang yakap na magpaparamdam sa atin ng ginhawa, sakit, at bagong pananaw sa buhay. Maituturing ko rin itong isang “visual tour” na nilakbay ako sa iba’t ibang kalye sa Kamaynilaan at iba pang karatig lugar. Parang sumakay ako sa LRT/MRT at bawat istasyon ay may kwentong dala. Mahusay ang pagkakasulat sapagkat alam ng awtor kung paano tumawid sa bawat mambabasa at iparamdam sa kanila ang gusto niyang sabihin. Bukod pa rito, hindi lamang nakakulong ang kwento sa karanasan ng mga tao bagkus, tinatalakay rin nito ang mga isyung panlipunang nakakaapekto sa buhay ng mga tauhan. Kung iisipin, hindi lamang mga kwento o kalye ang nakilala ko kundi nakakilala rin ako ng mga bagong tao na pakiramdam ko’y matagal ko ng kilala. Ang “Mula sa Kilometer Zero” ay isang ligtas na espasyo para sa lahat sapagkat binibigyan tayo nito ng pagkakataon na maging sarili natin at ipakita ang ating mga kahinaan.

[Ann Camering · Rating 4 out of 5]

Hindi ka makakauwi kapag binasa mo ang Mula sa Kilometer Zero.

Mula sa Kilometer Zero, akda ni Josue Mapagdalita, ay koleksyon ng mga dagli na naglalaman ng pag-ibig, pag-unawa, paglisan, pangarap, at pagmamahal sa bayan. Saktong-sakto ang pabalat para magkaroon ka ng ideya sa nilalaman, kahit alam kong tribute ang book cover para sa unang kwento. Para sa akin, it was clever na dapit-hapon ang tagpo sa Roxas, Ermita, Km 0. Dahil sa lakip nitong simbolismo na habang pinapanood mo ang paglubog ng araw ay nangangahulugan ng katapusan, ngunit para sa iba, ito ay panibagong simula na naging transition sa pagkabuo ng iba pang kwento. Mahusay din ang paggamit ng panghalip sa halip na pangalan ng tao. Mas napapalapit ka sa kwento na parang parte ka nito at malaya ang mambabasang magbigay ng kasarian sa karakter.

Hindi lahat ng dagli may bali. Dahil nga sa hilig kong magbasa ng mga dagli, nakikita ko na ang foreshadowing at mga hints kung saan patungo ang kwento. What makes all the stories unique ay ang paraan ng paglalahad at yong feels na binibigay niya. Walang shocking or suspenseful na ending pero ang solemn ng daloy na it will make sense. Sa dami ng kwentong nasa koleksyong ito, I kinda missed one story where it comes full circle. Na kung papaano ka nagsimula ay ay siya rin ang wakas but phrased in the alternative way tulad ng kwento sa Venezia. Sa kwento yon, nagkaroon ng mirroring sa paggamit ng dialogue na “Uy, tara na!” mula umpisa at wakas. Although it came full circle, mas maganda sana kung mayroong kwento na thought-provoking opening paragraph tapos matatapos siya sa parehong mga salita ngunit dahil sa daloy ng storya ay magkakaroon siya ng ibang kahulugan.

Natural rin sa dagli na sa isang setting, rektang magsimula sa climax na will make or break the story. May iilang kwento na hindi abot ng aking pang-unawa. May iilang katanungan ako na hindi ko nahanapan ng kasagutan. Pero may kalayaan ako to see it differently. Sa isang kwento, nabanggit doon na nakailang plato siya ng unli rice na maaaring nangangahulugang wala na siyang sapat na kinakain dahil nagiging masiba na siya. Dagli is a very intricate writing form na sometimes will crack your brain out. Literally.

What I really like about this book is it speaks volume in different forms and ways to love, mapatao man o pagiging makabayan. Ilan sa mga linyang tumatak sa akin: 0km, dalhin mo na yong payong, alam kong ayaw mong naaarawan. Ang bitter-sweet ng linyang ito kasi you still want the other person to take a part of you. 2km mula sa 0km, laging bumabaha sa Pedro Gil... hindi ka pa nasanay. It reminds me of laging bumabaha sa malabon, hindi ka pa nasanay. Linya mula sa isang spoken poetry tungkol sa nabigong pag-ibig ngunit higit pa roon, ito ay ang responsibilidad (sa pagmamahal o sa bayan) na dala ng ulan tuwing nababasa na nagpapabigat sa paghakbang. 8km mula sa 0km, gusto ko ring magkabahay… kahit maliit lang. Panoorin niyo ang Because this if my first life, isang k-drama na tulad sa Kalentong may pagnanais ng supporting FL na mabilhan ng sofa. 12km mula sa 0km, para tayong langay-langayang biniyayaan ng malawak na liliparan pero babawian din ng pugad. Isa ito sa mga reyalidad na mahirap tanggapin at eye-opening ito na ang dating makakatulong sa atin ang nagpapahirap na sa atin. 22km mula sa 0km, sabi mo ay ayos lamang; ang mahalaga ay makarating ako sa paroroonan ko. Hindi ko naipapaliwanag tulad din nitong 23km mula sa 0km, sana kasi noon pa lang… sinuportahan ko na ang mga gusto niya, these stories broke me.

Hindi ka makakauwi kapag binasa mo ang Mula sa Kilometer Zero. Dahil matitigilan ka, mapapatingin ka sa paligid kung ilan sa mga taong to ang karakter ng libro. Hindi ko ako nakauwi sa bahay nang mabasa ko ang libro. Dinala ako nito papalayo sa amin. Siguro dahil hindi pa ako nagmahal tulad nila. Hindi ko pa ako nakapaglakad sa parehong kanto. Siguro dahil kung malapit ito sa bahay, hindi ako matatahamik. Ganoon pa man ay inirerekomenda ko ang librong ito sa mga taong gustong umibig at patuloy na umiibig o may pakialam at gustong mangialam.

[Bea · Rating 4 out of 5]

"It's sad that the place that once nurtured us has become the same place that now enslaves us."

Ang nobelang ito ay isang madamdaming na libro ni Josue Mapagdalita na sumusuri sa paglalakbay ng isang indibidwal sa paghahanap ng sarili, kasaysayan, at kahulugan ng “pinagmulan.” Sa pamamagitan ng makisig na wika at masalimuot na pagninilay, ipinapakita ang pag-uwi ay hindi laging tungkol sa lugar, kundi sa pagkilala sa sariling pinanggalingan at patutunguhan.

'Di ko alam kung patama ba itong libro sa'kin o sadyang pagkasulat ni Kuya Josue 'yong patama sa lahat ng magbabasa ng nobela niya?! Ang paborito kong konsepto sa nobelang ito ay ang pakiramdam ko na ako yung bida sa kuwento, at 'di ko lang binabasa kuwento ng ibang tao. Salamat, Kuya Josue. Napaiyak mo ulit ako!

[kj · Rating 3 out of 5]

Hindi matatapatan ang lalim ng mga salitang ginamit sa libro, ang lalim ng emosyon na inilaan ng awtor para lamang maisulat ito.
Bawat kuwento sa librong ito ay may kanya-kanyang taglay na emosyon, malalim man o hindi.

“Mula sa Kilometer Zero” is a new concept for me. Characters without names, places as the title of every story, and the KM 0 itself.

You can view the story from any perspective. You can immerse yourself in it as the character itself or maybe the one who just observed and witnessed everything that happened in it. You are in control of how you would view the story. Some may have misunderstood the story because of its unique concept but for me, it enhanced my thinking and imagination at some point. I always have a pen and a notebook with me whenever I read this book, because I always make sure to jot down my take on the particular story, what I felt, and how I reacted to that.

There were times, or, I must say, most of the time, that I was confused with the story, like, “What's going on? "and I would read it again in the hope of understanding the story better, but I didn't succeed. I wonder if it's too deep for me to understand or I'm just dumb?. 

Roxas is the banner story of "Mula sa Kilometer Zero'' but I didn't feel much from it. I understand the gist of the story, it's just that, for me, it lacks emotion, unlike the other stories. Out of 38 stories in the book, Arcadia Santos, Aguirre, and Baywalk are my top 3.

Reading “Mula sa Kilometer Zero” is like wandering around Metro Manila where you meet a lot of people and know their stories and struggles in life at the same time.


Tip: Take your time in reading this, don't rush. So that, you can appreciate every stories written in this book.

[ca daygon · Rating 4 out of 5]

Okay, grabe... Teka lang. Ang husay. Ang henyo nung part na walang mga ngalan yung nagsasalaysay sa kada dagli—nakakadagdag sa feeling na parang ikaw yung nandoon sa mga sitwasyon. Bawat kwento may hatid na kurot, pait, ligaya, at pagasa sa bawat isang magbabasa nito.

Ang husay din ng pagkakasulat. Grabe. Isa ito sa mga most anticipated local releases ko last year. Na-discover ko siya sa Tiktok ulit later this year. Ginawa ko pa lahat para mabasa talaga siya like ang rami kong sinalihang giveaways and such.

Buti may free ebook na! Yes! Totoo yon, nasa facebook page ng mismong author. Basahin niyo na. Ang husay. Ang ganda. Ang henyo.

I have my own favorites din, like mga parteng talagang nagresonate sa akin. Pero halos lahat naman, walang tapon.

Ang masasabi ko lang ay tunay ngang ang librong ito ay...

Worth the hype. Love it so much!

[Addie · Rating 4 out of 5]

Read this book as a recommendation from a dear friend. She said this book has touched her and I, personally, love books that touch one's soul and make you feel a whole range of emotions based from other people's (or characters') stories and perspectives. So I dove into this read right away.

Getting into this, I was immediately hooked. Not only were my emotions stirred, but so was my imagination. And getting deeper into the stories, I found that some, if not all, stories resonated with me. Being the empath that I am, I found pieces of myself in some of the characters' stories. Moreover, not only did I feel a sense of sadness and longing, but also a sense of joy and hope. I also found myself thinking what my personal story would be if it were ever to be written into a short story such as this one.

Overall, a very touching read and would recommend this 11/10. ☺️

[Jerin Thaniel · Rating 5 out of 5]

After reading all the short stories in this book, it inspired me to improve my writing skills especially in Filipino language! I highly recommend this craft for those who find themselves enjoying their "me-time" and most vulnerable times while reading literary pieces with roller coaster of emotions. Since this book is an anthology of Filipino verses, most readers will appreciate not only the content of the book but also the emphasis on style that the author is trying to convey and share to its readers.

[Gibson Perez · Rating 4 out of 5]

Hindi ito ang unang librong binili ko nung 2024. Pero ito ang una kong binasa na nakatulong sa akin para makaalis sa napakatagal na reading slump. Mabilis ang kwento. Para ka lang nasa byahe: Dadalhin ka niya sa iba’t ibang lugar sa maynila. Para kang nakadungaw sa bintana habang umaandaar ang sasakyan: Minsan may sapat na paghinto para masagap ang buong kwento; madalas mabibitin ka sa nasasalat ng iyong mata. Nung nalaman kong may part 2, naitanong ko (na natanong ko na rin dati pa), paano tatapusin ng may akda ang byahe – ang mga kwento — mula sa KM0?

[Mark Alvin · Rating 2 out of 5]

"Mark, Sana mahanap mo ang iyong sarili sa mga pahina ng librong ito. -Josue Mapagdalita"

Ganito ang mensahe sa dedikasyon sa akin sa unang pahina ng librong nakuha ko mula sa awtor. Isang adventure. Kaya sinimulan ko ang paglalakbay mula sa kilometer zero na parang isang kaluluwa na naghahanap ng kwento na makakapagpabalik sa kanya bilang isang tao. Kaluluwang naghahanap ng sarili sa bawat kwento na nadadaan niya. Kwentong inaasahan niyang kahit papaano ay mararamdaman niya. Iyong masasabing niyang siya ito nung siya'y nabubuhay pa. Iyong makaka-relate siya.

Habang nililipat ko ang pahina, nalibot ko ang ilang lugar sa Maynila. Dinala ako sa iba't-ibang pananaw at sitwasyon. Nakasalubong ako ng iba't ibang kwento ng pag-ibig. Pag-ibig na nagsasakripisyo, nagpapaalam, naghihintay, nagagalit, nangungulila, o nagtatampo. Nakakita ako ng mga kwento ng lihim na pagmamahal, may marupok, may umaasa, may natatakot, may nagpapaubaya, may nag-aalala, may umaalalay, may umiintindi, may nagpapakatanga o kwento ng gustong sumubok uli. Mayroong ding kwento ng pagkakaibigan, ng batang ikaw, ng anak sa magulang, ng mga commuter at empleyado, kwento sa bayan at kahit kwento ng hiwaga ay may nakasalubong rin ako. Sa haba ng paglalakbay ko, at sa dami ng kwentong nasalubong ko, nakakagulat at hindi ko nakita ang sarili ko. Bawat pagtatapos ng dagli ay napapagod ako. Tila mas pinipili kong magpahinga kaysa magpatuloy.

Mabilis basahin ang libro, dadalhin ka nito sa iba't-ibang estado at pananaw ng buhay, ngunit mabilis mo din itong makalimutan. Bukod sa dahil ito'y mga pahapyaw lang at mga dagli. Wala ring pagkakakilanlan ang mga tauhan sa kwento. Minsa'y nakakalito pa kung sino na ang nagsasalita kaya ilang beses ko inuulit para maintindihan. Madalas ako ng maligaw. May bitin ang ilang istorya, mapapaisip ka kung anong sumunod na nangyari pero saglit ko lang ito binigyan ng importansya kasi hindi umaabot ang interes ko sa personal na lebel. Hindi ko naman nga kasi sila kilala, walang edad, sekswalidad o pangalan, nawawalan ka kaagad ng pakialam at interes. Parang panaginip lang na di mo na maalala kapag nagising ka. Parang tsismis sa iyo ng isang marites tungkol sa taong hindi mo naman kakilala. May suntok ang mga kwento, ngunit nakulangan ako sa bigat ng mga ito. Masyadong mabilis ang mga ito para ma-absorb ng utak at ng puso ko. Hindi ko tuloy masyadong naramdaman. Hindi tuloy tumatatak sa akin. Mali sigurong hindi ko pa nasisimulan ang biyahe'y mayroon na akong hinahanap, kaya nang hindi ko ito natagpuan ay na-disappoint lamang ako.

May mga dagli rin na para yatang masyadong matalino para sa akin, hindi ko kasi naintindihan. Hindi ko na inulit basahin. Siguro nga'y hindi ako invested sa mga ito o sadyang hindi lang kaya ng kapasidad ng utak ko. May mga pagkakataong invested ka na, tapos biglang tapos na. Kasabay nang panibagong kwento at panibagong investment kaya siguro nakakapagod.

Sa kabilang banda, ginamit ko ang kopya ko ng "Mula sa Kilometer Zero" para magsimula mag-annotate ng libro sa unang pagkakataon. May mga kakaibang paggamit kasi ang awtor sa mga salita na nagustuhan ko. Tila kumikiliti sa akin tuwing nadadaanan ko. Ito ang naging gasolina ko para tapusin ang libro.

["nagbigay ang langit ng malaking puwang para sa araw", "pinutakte ng upos ang bahaing bangketa", "binisita ng takipsilim ang pintuan", "tila sanggol na tinakasan ng kabusugan sa pisngi", "humipo sa balat niya ang huling sinag ng dapithapon", at marami pang iba]

Hindi ko alam kung in-annotate ko ba ito dahil may bigat ang mga salita o bumigat lang ang mga salita dahil in-annotate ko, pero na-enjoy ko naman ito. Hindi ko masasabing nagustuhan ko ang libro, dahil hindi ko rin naman ito sa ayaw. Siguro dahil hindi ko genre ang ganito, at ganito lang talaga kapag Dagli. Nakakabitin. Siguro hindi lang talaga ganitong libro ang para sa akin. Hindi ko naman sinasarado na baka sakali sa susunod na mga libro't istorya niya'y makita ko na ang hinahanap ko.

Irerekomenda ko pa din basahin ninyo ito. Kung hindi para sa akin, baka ito ay para sa'yo. Baka sakaling sa paglalakbay mo mula sa kilometer zero, mahanap mo ang iyong sarili.

Patuloy ko pa ding aabangan ang mga susunod na kwento ng "Mula sa Kilometer Zero" bilang isang ligaw na kaluluwang naghahanap ng sarili. Bilang isang mambabasang umaasang sa mga susunod ay mahanap na ang kanyang kwento. Baka sa susunod mas magaganda na ang madaanan ko.

Salamat sa karanasan. @josuemapagdalita

[Pia Bangcaray · Rating 5 out of 5]

Katulad ng may-akda, tamad din ako maglakad at bumiyahe. Maswerte akong mabasa ang librong ito kasi naranasan kong malibot ang Kalakhang Maynila na walang ginastos na pamasahe.


Ang espesyal ng librong ito para sa akin. Maliban sa kwento ng pag-ibig na handog sa bawat lunan na nabanggit, binuksan nito ang diwa ko sa mga kwentong makikita sa kalye na hindi ko kailanman mapapansin dahil sabik ako laging umuwi. 


Ang pinakamagandang katangian ng librong ito ay ang sadyang hindi pagbanggit ng pangalan at kasarian ng mga tauhan. Sa paraang ito, hindi lamang tayo pinagbabasa ng may-akda ng piyesa niya para magsilbing madla, kundi para maging aktor mismo. Napagod ako magbasa kasi nakaupo man ako ay walang tigil namang naglalakbay ang aking imahinasyon.


Hindi pa ako nakakabili ng dirty ice cream sa Luneta pero parang ayaw ko na talagang bumili kahit kailan. Hindi na nito maiibsan ang pait ng salitang "serendipity" para sa akin.


Hindi ko na rin ulit mababagtas ang kahabaan ng Taft Avenue nang hindi iniisip ang mga kwentong sa Ermita ang tagpo. Magsisilbi na ring tapik sa aking balikat ang paghihintay ko ng red light sa PGH. Nakakapagod mag-aral buong araw, mabagal din ang pag-usad at madalas ang agam-agam sa aking sarili kung magpapatuloy pa; ngunit binigyan ako ng paalala na handang maghintay ang bayan ko na maipakita ko ang pagmamahal ko sa kaniya. 


Marami pa akong gusto ibahagi tungkol sa librong ito ngunit baka maalis ko na nang tuluyan ang excitement ng mga nais magbasa nito. Gusto kong iwang hiwaga ang mga eksenang nagpalaki ng mata ko kasi marami pala talagang kayang gawin ang pag-ibig. Walang sagot sa kung hanggang saan ang pag-ibig. Nakakatakot isipin sa aking opinyon. 


Huli sa lahat, ang bawat kwento ay nagbibigay ng kalayaan sa tulad kong mambabasa na ipagpatuloy sa aking isip ang nabiting salaysay dahil sa simbolong "▪". Tila ito'y oportunidad na magdesisyon ako kung ano ang nais kong mangyari sa susunod. Parang angkin ko na talaga ang kwentong binabasa ko.


Parang si Josue lang ang nagluto ng pasta at ako na ang bahala kung anong sauce ang nais kong ilagay. Parang guro na binigyan ako ng takdang-aralin; walang tama o mali na sagot. Isang paalala na ang desisyon ay mula sa sarili at hindi mula sa ibang tao. Tayo lang ang dapat sisihin anuman ang kahahantungan.