سفرنامه خوزستان و مازندران

by Reza Shah Pahlavi

Genres: History

439 pages, Hardcover

About the author

Reza Shah Pahlavi (Persian: رضا شاه پهلوی‎; pronounced [reˈzɑː ˈʃɒːhe pæhlæˈviː]; 15 March 1878 – 26 July 1944) was the King of Iran (Persia) from 15 December 1925 until he was forced to abdicate by the Anglo-Soviet invasion of Iran on 16 September 1941.

Four years after conducting the 1921 Persian coup d'état, in 1923 Reza Pahlavi was selected as Iran's prime minister by the National assembly of Iran. In 1925 Reza Pahlavi was appointed as the legal monarch of Iran by decision of Iran's constituent assembly. The assembly deposed Ahmad Shah Qajar, the last Shah of the Qajar dynasty, and selected him, by amending the Iran's 1906 constitution. He founded the Pahlavi dynasty that lasted until overthrown in 1979 during the Iranian Revolution. Reza Shah introduced many social, economic, and political reforms during his reign, ultimately laying the foundation of the modern Iranian state.

His legacy remains controversial to this day. His defenders assert that he was an essential modernizing force for Iran (whose international prominence had sharply declined during Qajar rule), while his detractors assert that his reign was often despotic, with his failure to modernize Iran's large peasant population eventually sowing the seeds for the Iranian Revolution nearly four decades later which ended 2500 years of Persian monarchy. Moreover, his insistence on ethnic nationalism and cultural unitarism along with forced detribalization and sedentarization resulted in suppression of several ethnic and social groups. Similar to Atatürk's policy of Turkification his government also carried out an extensive policy of Persianization trying to create a single, united and largely homogeneous nation.

Reviews

[Peiman E iran · Rating 5 out of 5]

‎شعری برایِ پدرِ مهربان و دلسوزِ سرزمینمان ایران، به مناسبتِ زادروزِ این مردِ دلسوز و گرامی، «رضاخان» بزرگوار.... یادش همیشه در قلب و جانِ هر ایرانیِ میهن پرست زنده است و جاودان
---------------------------------------------
‎نفس میهنِ من، بندِ نفسهای کسی هست... که نیست

‎بی گمان در دلِ هر عاشقِ ایرانی کسی هست... که نیست
**
‎غرقِ نیکوییِ یکمرد...نه! ببخشید.. بزرگمردِ همه دوران ها

‎دلِ من در انتظارِ این بزرگ میهن پرست هست... که نیست
**
‎همچون هر روز و همیشه، به تکرار گذشت امروزم... روزهایی که فقط

‎پر از اندوهِ من و دیدن عکس هایِ رضاخانِ بزرگ است.. که نیست
**
‎ داشت به قانونِ رضاخانی عادت میکرد، رشدِ صنعت و دانش و عزتِ هر ایرانی

‎ولی افسوس که معنایِ تمدن و ایرانی شدن.. شده یک خاطره منهای کسی هست ..که نیست
**
‎متعجبم!! من از بینشِ هر ایرانی... خدمات و زحماتِ تو نمی بینند و... کوروشِ هخامنش را کبیر میخوانند

‎من به هر منبع و هر جایی بگشتم که بیابم، میراثی بجا مانده زِ کوروش، ولی افسوس و صد افسوس که هیچ نیست... که نیست
**
‎شانزده سال!!! تو جنگیدی و کوتاه کردی، دست این اجنبیانِ بی پدر، از وطنم

‎تا تو بودی اثر داشت امّا، تا به امروز به لطفِ پسرت (محمد رضا)، سایهٔ اجنبیان هست..که هست
**
‎پس درست است این شعر: ما برای آنکه ایران، خاک نامردان شود چه خطا ها کرده ایم... چه خطاها کرده ایم

‎خون دل ها را «رضاخان» و مردانِ بزرگی چو «یعقوب لیث» ها خوردند... که دگر نامی از آنها به میان نیست... که نیست
**
‎پدرم! تیغ به دیدگان خود فرو می کردید، اگر آنچه را که میگویم، شما نیز کنون می دیدید

‎نام هایی چو «کوچک خان جنگلی» و «پسیان ها» و «کاشانی ها»، بر سرِ میدان هاست... که هنوزم، لکۀ ننگِ خیانت هایشان، اثرش هست... که هست
**
‎پدرم! تو چه رنج ها کشیدی بهرِ سرکوبِ خوانینِ کثیف، ولی افسوس و صد افسوس

‎که این ایرانی، باز هم رعیتِ «سیمیتقو» و «شیخ خزعل» و خان هایِ دگر هست.. که هست
**
‎و در آخر ... پدرم! سوء تفاهم نشود.. این همه دلسوزی!! بهر چه بود؟

‎تو نمی دانستی! این نمک نشناسی، تا ابد در من و هر ایرانی، هست..که هست
**
‎در خیالِ واهی و کلهٔ پوکِ این عرب پرستانِ نفهم.. پدرِ ما اجنبی پرست بود!!! مهم هست؟! ..که نیست

‎جالب آن است که این گربه صفت های نفهم، زندگیشان مدیونِ آن به واقع، پدرِ با خردی هست.. که نیست
----------------------------------------------
‎امیدوارم با تلاش و کوشش در جهتِ ساخت و پیشرفتِ این سرزمین، کاری کنیم تا یادِ پدرِ دلسوز و مهربانمان همیشه زنده و گرامی باشد

‎«پیروز باشید و ایرانی»

[Ali Nourbakhsh · Rating 5 out of 5]

با خوندن این کتاب به سادگی دست بسیاری از حرف‌های بی‌پایه و اساسی که در رابطه با رضاشاه زده می‌شه رو می‌شه، در این کتاب سختی‌ها و شهامت‌هایی که سردار سپه انجام داد تا دوباره ایران رو یکپارچه کنه و امثال خزعل‌هارو سرجاشون بشونه رو می‌بینید، قدرت قلم رضا شاه خودش گویای میزان سواد ایشون هست و اینکه چقدر زیبا ایشون از تاریخ و فرهنگ مردم گوشه و کنار مملکت آگاه بودن و در سفرها کتاب باهاشون بوده تا مطالعه کنن، دلسوزی که داشتن نسبت به ایران و ایرانی و تلاش‌هایی که کردن همه قابل تامله، درسته اندکی طولانی بود و خوندنش بعضا یه جاهایی سخت می‌شد ولی این کتاب رو هر ایرانی باید بخونه. یکی از تاثیرگذارترین بخش‌های کتاب به نظرم جایی بود که رضاشاه فرمود: خدا عمر بدهد که این وطن جذاب و عزیز را به قدری آباد کنم که حتی خائنان راحت‌طلب سست‌عنصر عیاش هم آن را ترک نگویند و خارجه را بر آن ترجیح ندهند. رضاشاه روحت شاد #جاویدشاه