What do you think?
Rate this book
Life and How To Survive It
Publisher: Mandarin Date of Publication: 1994 Binding: soft back Edition: Condition: Very Good Description: 0749311088
304 pages, Hardcover
First published January 1, 1993
81 people are currently reading
840 people want to read
About the author
Robin Skynner
11 books18 followersRobin Skynner was a Royal Air Force (RAF) pilot who flew the Mosquito twin-engined bomber, and was also a psychiatric pioneer and innovator in the field of treating mental illness. Trained in Group Analysis and working as a child psychiatrist, and a family therapist, he employed group-analytic principles in that therapeutic modality. He was a gifted teacher and practitioner of psychotherapy with individuals, groups, families, couples and institutions. He was also a prolific writer.
Robin Skynner will be remembered for his prolific writing; he authored One Flesh: Separate Persons, Principles of Family and Marital Psychotherapy (1976), Explorations with Families: Group-Analysis and Family Therapy (1987), Institutes and How to Survive Them: Mental Health Training and Consultation (1989), Family Matters (1995), Families and How to Survive Them (1975), and Life and How to Survive It.
He was educated at St Austell County School and at Blundell's School, after which, at the age of 18, he volunteered for the Royal Air Force (RAF), and was selected as a prospective bomber pilot. He was adversely affected by the shared destruction and slaughter he was obliged to carry out, an experience that, for a variety of complex reasons, drew him to psychiatry as an eventual vocation.
To this end, after demobilisation from RAF service, he enrolled as a student at University College Hospital and qualified MB, BS (Lond) in 1952. He then began his psychiatric training, and in 1957, he passed the Diploma of Psychological Medicine. In 1971, he was elected MRCPsych, proceeding FRCPsych in 1976. He was successively the Director of the Woodberry Down Child Guidance Unit, Physician-in Charge of the Queen Elizabeth Hospital for Children, Senior Tutor in Psychotherapy at the Institute of Psychiatry and Honorary Associate Consultant at the Maudsley Hospital.
Dr Foulkes, a psychoanalyst and psychiatrist, was one of the founders of group analysis in Britain, a group approach developed out of Foulkes's treatment of war victims in Northfield Hospital, Birmingham. Foulkes was a pioneer, and quickly attracted the attention of others keen to change the way mental health patients were dealt with. Skynner was intrigued by Foulkes, and by the early stages of the Therapeutic community movement, which was beginning to gather strength. He became Foulkes's pupil and later his patient in a group; Robin Skynner would readily admit he needed treatment himself. In 1959, Skynner, together with fellow disciples of Dr Foulkes, founded the Group Analytic Practice, which specialises in group, family and marital therapy. A logical development was the emergence of the Institute of Group Analysis for the specific purpose of giving training in group therapy. However, it was Skynner himself who in 1977 founded the Institute of Family Therapy and chaired it for the next 2 years.
He subsequently worked with adults and children of an unusually wide range of socio-economic status, from the poorest districts of the East End of London to private practice. His chief interest was the practice and teaching of psychotherapy, with individuals, groups, families, couples and institutions. The important posts he successfully filled were senior tutor (psychotherapy) at the Institute of Psychiatry, honorary assistant consultant psychiatrist at Bethlem Royal and Maudsley Hospital and physician in charge of the Department of Psychiatry at Queen Elizabeth Hospital for Children, London. He was a founder of the Group-Analytic Practice and of the Institute of Group-Analysis, and a founder and first chairman of the Institute of Family Therapy, London.
Robin Skynner will be remembered for his prolific writing; he authored One Flesh: Separate Persons, Principles of Family and Marital Psychotherapy (1976), Explorations with Families: Group-Analysis and Family Therapy (1987), Institutes and How to Survive Them: Mental Health Training and Consultation (1989), Family Matters (1995), Families and How to Survive Them (1975), and Life and How to Survive It.
He was educated at St Austell County School and at Blundell's School, after which, at the age of 18, he volunteered for the Royal Air Force (RAF), and was selected as a prospective bomber pilot. He was adversely affected by the shared destruction and slaughter he was obliged to carry out, an experience that, for a variety of complex reasons, drew him to psychiatry as an eventual vocation.
To this end, after demobilisation from RAF service, he enrolled as a student at University College Hospital and qualified MB, BS (Lond) in 1952. He then began his psychiatric training, and in 1957, he passed the Diploma of Psychological Medicine. In 1971, he was elected MRCPsych, proceeding FRCPsych in 1976. He was successively the Director of the Woodberry Down Child Guidance Unit, Physician-in Charge of the Queen Elizabeth Hospital for Children, Senior Tutor in Psychotherapy at the Institute of Psychiatry and Honorary Associate Consultant at the Maudsley Hospital.
Dr Foulkes, a psychoanalyst and psychiatrist, was one of the founders of group analysis in Britain, a group approach developed out of Foulkes's treatment of war victims in Northfield Hospital, Birmingham. Foulkes was a pioneer, and quickly attracted the attention of others keen to change the way mental health patients were dealt with. Skynner was intrigued by Foulkes, and by the early stages of the Therapeutic community movement, which was beginning to gather strength. He became Foulkes's pupil and later his patient in a group; Robin Skynner would readily admit he needed treatment himself. In 1959, Skynner, together with fellow disciples of Dr Foulkes, founded the Group Analytic Practice, which specialises in group, family and marital therapy. A logical development was the emergence of the Institute of Group Analysis for the specific purpose of giving training in group therapy. However, it was Skynner himself who in 1977 founded the Institute of Family Therapy and chaired it for the next 2 years.
He subsequently worked with adults and children of an unusually wide range of socio-economic status, from the poorest districts of the East End of London to private practice. His chief interest was the practice and teaching of psychotherapy, with individuals, groups, families, couples and institutions. The important posts he successfully filled were senior tutor (psychotherapy) at the Institute of Psychiatry, honorary assistant consultant psychiatrist at Bethlem Royal and Maudsley Hospital and physician in charge of the Department of Psychiatry at Queen Elizabeth Hospital for Children, London. He was a founder of the Group-Analytic Practice and of the Institute of Group-Analysis, and a founder and first chairman of the Institute of Family Therapy, London.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 31 reviews
December 9, 2018
It has been a surprising, thrilling and enjoyable journey through this book. I really like the exchange of ideas and arguments of the two authors, and especially the conversational format of the book.
What is it about? In short, mental health of individuals, families, organizations and societies. But I think I learned more from the detailed discussions than the main points. The book covers how we think about and deal with family members, neighbors, colleagues, friends and ourselves, with tons of advocative examples analyzed from different points of view and cultures.
The central concept of the book is (mental) "health," applied to individuals and groups. The effect of any guiding principle or life lesson is determined by the level of health. The authors discuss the characteristics of health in various group settings, then finally advise how health can be improve.
As I reflected on my own family and work, I have to painfully concede that the authors are quite correct. I realize a lot of room for me to learn and improve, thanks to this very helpful book.
Note that the conversational format of the book is very entertaining to read, but may be hard to follow for some readers, as there is no clear outlines.
What is it about? In short, mental health of individuals, families, organizations and societies. But I think I learned more from the detailed discussions than the main points. The book covers how we think about and deal with family members, neighbors, colleagues, friends and ourselves, with tons of advocative examples analyzed from different points of view and cultures.
The central concept of the book is (mental) "health," applied to individuals and groups. The effect of any guiding principle or life lesson is determined by the level of health. The authors discuss the characteristics of health in various group settings, then finally advise how health can be improve.
As I reflected on my own family and work, I have to painfully concede that the authors are quite correct. I realize a lot of room for me to learn and improve, thanks to this very helpful book.
Note that the conversational format of the book is very entertaining to read, but may be hard to follow for some readers, as there is no clear outlines.
February 9, 2015
I was going to write a lot about this book, but I'm going to simply say that you should read it. Just do it. You'll never see humanity, or issues in your own life, in quite the same way.
September 7, 2021
“De komiek John Cleese, bekend van Monty Python en Fawlty Towers, ging jaren geleden naar zijn psychiater, Robin Skinner. Dat bezoek veranderde zijn leven. Nu willen Cleese en Skynner ook úw leven veranderen. (…) Cleese en Skynner wijzen u de weg in het leven van alle dag, in het gezin, op de werkplek en in de samenleving. De boodschap is zo spits geformuleerd en geestig ‘verpakt’ dat dit boek een meeslepende leeservaring is.”, aldus de tekst op de achterflap van dit in 1993 in Nederlandse vertaling bij Kosmos-Z&K Uitgevers verschenen, zo’n 440 bladzijden dikke, boek.
En, toegegeven, Cleese over het leven las voor mij inderdaad als een trein. Er komt, ondanks het feit dat een van de auteurs dus een psychiater is, weinig psychiatrische mumbo jumbo aan te pas, en de vraaggesprek-vorm waarin het gegoten is, maakt een en ander makkelijk verteerbaar (al komt die vorm af en toe wel enigszins gekunsteld over); de cartoons zijn een beetje aan de flauwe kant maar ook niet zo flauw dat ze de zaak versjteren. Alleen is “meeslepend” duidelijk niet hetzelfde als indringend: ik schrijf deze boekbespreking zo’n twee maanden nadat ik het werk gelezen heb en kan niet zeggen dat ik me er, zonder het weer open te slaan, nog veel van herinner. Met wat sjans heb ik een en ander, zoals dat dan heet, geïnternaliseerd, maar ik zou daar geen geld op inzetten.
Ja, ik weet nog dat ik mezelf, zoals Cleese, bij het lezen van wat dat allemaal inhield psychologisch tot de middenmotertjes rekende (daar zit nu eenmaal de absolute meerderheid van ons), dat “verbetering” volgens de heren in essentie niet voor iedereen hetzelfde zal betekenen (wegens een verschillende basis om van te starten), en dat ik nogal vaak dacht “tsja, dat is redelijk, maar bijzonder is het toch echt niet”. Dat zou eigenlijk ook niet mogen, dat je iets leest in zo’n boek dat je wel héél bijzonder vindt. Het gaat per slot van rekening “over het leven” en leven doet onze soort al ettelijke duizenden jaren zónder psychologen. Wellicht niet altijd even geestelijk gezond, en het ene moment al wat beter dan het andere, maar tóch … zonder dat er veel over gepsychologiseerd wordt.
Dat ga ik dus in deze bespreking ook niet doen. Maar ik gooi er wel graag een paar leuke citaten tegenaan (niemand leest een boek met John Cleese als co-auteur omdat hij op zoek is naar louter ernst, toch? – bovendien staat er zelfs een hoofdstuk in waarin de heren het over humor hebben). Ter info van mensen genre Noël Slangen: een citaat is altijd de letterlijke, desnoods vertaalde, weergave van wat iemand gezegd of geschreven heeft, niet iets wat je zelf bij elkaar gehusseld hebt, “vrij vertaald” of verzonnen, en dan vervolgens aan een ander hebt toegeschreven. In tijden waarin nogal hoog opgelopen wordt met “de” wetenschap zou je verwachten dat mensen ook wat respect tonen voor feiten in het algemeen, maar die twee blijken (ook in “de” wetenschap trouwens) weinig met elkaar te maken te hebben. Soit, hier is een eerste citaat van Cleese:
“(…) ik ga niet proberen een pleidooi voor de verdiensten van emotionele afhankelijkheid te houden, omdat ik al zo helemaal tot jouw [dat van Skynner dus, noot van mij] standpunt ben bekeerd dat ik nu alleen maar zie hoeveel ellende de idealisering van afhankelijkheid met zich meebrengt. Neem nu eens de Grote-Liefdesverhalen – Romeo en Julia, La Traviata, Anna Karenina, Carmen, Antonius en Cleopatra, Aïda, Dr. Zhivago, Tristan en Isolde, Brief Encounter. Je hoeft ze de mensen maar te noemen of er glijdt een dromerige, verrukte uitdrukking over hun gezichten en ze zeggen: ‘Ja, prachtig hè, zo romantisch.’ Nou ze zijn niet prachtig. Ze zijn praktisch niets anders dan pure ellende. Je komt er nog geen tien minuten fatsoenlijk, doodgewoon geluk en plezier in tegen. De geliefden krijgen meestal een portie uitzinnige extase toebedeeld en afgezien daarvan is het kamerbreed kommer en kwel. Ze worden doodgestoken, in tombes ingemetseld, ze gooien zich voor de trein, of ze plegen zelfmoord met adders, ze nemen vergif en ze gaan dood aan de vliegende tering of ze geven elkaar onder hevige zielesmarten op. Ze zijn er van overtuigd dat ze alleen met één ander het geluk kunnen vinden, en die kiezen ze dan opzettelijk omdat hij/zij niet te krijgen is. En waarom denkt u nou, dokter, dat al deze afhankelijkheid en de daaruit voortvloeiende narigheid aan ware liefde wordt gelijkgesteld?”
En hier het tweede: “Dus … Deze gezonde gezinnen kennen een heel goede, open communicatie, ook al lijkt die in de ogen van gewone mensen onbeheerst en rommelig. Weet je, het begint me eigenlijk een klein pietsje te vervelen om steeds te moeten horen hoe fantastisch deze mensen wel zijn. Is er nog iets ook maar enigszins ongunstigs over ze te melden: dat ze jong doodgaan, of waterzucht krijgen, of supporter zijn van Arsenal? Zelfs de neiging tot vroegtijdige kaalheid zou me al door dit kleine aanvalletje van jaloezie heen helpen. Vooruit, zeg eens iets over hen wat ons allemaal zal opvrolijken. Verzin het desnoods. In godsnaam …” Waarop Skynner antwoordt: “Meer dan negentig procent van hen kan vliegen.”
Deze moét ik trouwens – nu ik ze opgeschreven heb – sowieso onthouden: “Verwar activiteit niet met prestaties.” Kennelijk een “oude IBM-leus”, aldus Robin Skynner (overigens overleden in 2000), maar ik merk dat die verwarring, onder andere in het bedrijfsleven, ook heden ten dage nog steeds schering en inslag is. Mensen zien er bezig uit, zijn allicht ook bezig, maar presteren behalve dat bezig zijn letterlijk niks. Misschien is dat maar goed ook, maar het zou veel menselijke en andere energie besparen als ze met dat bezig zijn zouden ophouden.
En nu ik daar toch over … bezig ben, nog eentje van Cleese: “Toen ik een filmscript voor Video Arts over vergaderen schreef, hebben we daarin geadviseerd de voorzitter bij bepaalde punten van de agenda te laten aangeven hoeveel minuten erover gesproken mocht worden. Dat zit me nu helemaal niet lekker, ik denk dat je dat alleen bij onbenulligheden zou mogen doen. Goed, soms is het wel prima om een vergadering zo te leiden; maar sommige vergaderingen moeten uit kunnen lopen, zodat vage en ongeformuleerde gedachten de tijd hebben om boven te komen en heldere vormen aan te nemen, of het nu onduidelijke onlustgevoelens zijn, of creatieve ideeën die je niet kunt overhaasten.” Als ik dat lees heb ik in de eerste plaats de neiging om te zeggen: laat die vergaderingen dan maar uitlopen als ik er niet bij ben (als ik van iets geen last heb, is het namelijk wel van een drang naar vergaderen). Maar aan de andere kant bedenk ik mij dan dat de meeste vergaderingen sowieso om onbenulligheden draaien, dat de echte beslissingen buiten de vergadering om worden genomen, en dat “regelmatige” vergaderingen, vooral als er veel mensen aan deelnemen (wat mij betreft is three nog net geen crowd, maar meer dan vijf hoeven het er toch niet te zijn), er louter zijn om mensen “hun zegje” te laten doen. De goden zij dank voor online vergaderingen, computers met meerdere schermen, en het vermogen te luisteren terwijl je verder wérkt.
Da’s uiteraard moeilijker met lezen – en dit is geen podcast: ik wíl dat u effectief bezig bent met datgene waar ik m’n tijd in gestoken heb, dus ga ik verder wat kort door het boek én de bocht gaan. Geen uitgebreide samenvatting van wat Cleese te vertellen heeft over de geestelijke gezondheid van een staat als nationaal-socialistisch Duitsland bijvoorbeeld, maar wel een korte die ook opgaat voor onze van propaganda, “experten” en twitterende “leiders” vergeven tijd: “Ik denk dat alles in zo’n staat heel aardig geregeld is, vooropgesteld dat je geen blijk van zelfstandig denken geeft.” Of, wat Skynner zegt: “Tegelijkertijd moeten we, wanneer democratische landen de CIA en MI5 gebruiken om Big Brother te spelen, zonder aarzeling inzien dat dat overeenkomt met de gedragswijzen in de meest gestoorde samenlevingen.” Of, weerom Skynner: “Wanneer je een autoritaire leiding hebt, worden het gezag en verantwoordelijkheid en zelfbewustzijn omhooggeprojecteerd naar de leiders. Als je dus wilt dat mensen hun verstand en zelfrespect kwijtraken en lichtgelovig en afhankelijk worden, dan organiseer je een volksvergadering in Neurenberg. (…) Het doel is nu precies om in de hand te werken dat een aantal van de basisbrokjes wordt afgespltist en op hen wordt geprojecteerd. Zodat het publiek zich steeds meer als hulpeloze, afhankelijke kinderen gaat voelen, en dus werkelijk steeds meer macht aan de leider of de leidende groep overdraagt. En het slechte nieuws is dat … hoe groter de groep, hoe sterker deze neiging is!” Iets wat, aldus nog Skynner, “in het Westen tot een minimum beperkt wordt, omdat in democratieën de afstand tussen de leider en de geleiden normaal veel kleiner is. Je kunt de politici op de televisie zien, of horen op de radio, niet alleen onder ideale omstandigheden waarin ze alleen de positieve kant kunnen laten zien, maar met al hun schoonheidsfouten open en bloot onder vuur genomen bij openbare debatten waarbij hun beperkingen aan het licht kunnen worden gebracht”. “Kunnen”, inderdaad, want als er iéts is dat de mainstream media in het “Westen” in onze tijden niet meer doen, is het de “leiders” dwarszitten. In tegendeel: ze spelen voor regelrechte roeptoeter van de regimes en proberen iedereen die tegen deze regimes ingaat dwars te zitten.
Ik ga al evenmin uitgebreid samenvatten wat Skynner en Cleese te vertellen hebben over “primitieve” samenlevingen, maar geef u wel even deze mee van Cleese: “Dit, dokter, is het in een paradox verpakte raadsel. Deze prachtige, eenvoudige, gelukkige, ongecompliceerde samenlevingen – die wij dus denken te benijden – lijken geen weerstand aan materiële corruptie te kunnen bieden wanneer die bij hen wordt geïntroduceerd. Het westerse individualisme en materialisme moeten tegen hun diepste normbesef indruisen, maar deze simpele samenlevingen graaien ze gewoonlijk met beide handen naar zich toe, al moeten ze toch weten dat deze dingen aan een route liggen waarlangs ze het meeste van wat hun leefgemeenschap aan bijzonders heeft zullen verliezen.” Wat hij dan later aanvult met: “Weet je, het valt me nu plotseling op dat we het over het ‘westers materialisme’ en ‘westerse waarden’ hebben alsof het Westen altijd zo geweest is. Maar in feite heeft het Westen precies hetzelfde proces ondergaan dat we zonet beschreven hebben – precies dezelfde overgang van een op grond van gemeenschapszin en samenwerking functionerende samenleving naar een individualistische concurrentiemaatschappij (…) Ik doel op de overgang van de middeleeuwse christenheid naar het moderne Europa. Alleen omdat die zich lang geleden heeft voltrokken, vergeten we dat het om hetzelfde proces gaat. Als we naar de middeleeuwen teruggaan, treffen we in Europa een eenvoudige op samenwerking gebaseerde cultuur aan.” Wat hij nóg later aanvult met: “(…) het protestantse arbeidsethos komt snel tot ontwikkeling, met zijn uitzonderlijke nadruk op het vergaren van persoonlijke rijkdommen – nog niet om uit te geven, maar omdat dat de maatstaf is voor je ijver, spaarzin en efficiëntie. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’ en ‘Tijd is geld’ (…) De Kerk is zelfs zo kapitalistisch dat later, wanneer in het Hogerhuis een wetgeving wordt voorgesteld om grenzen aan het gebruik van kinderarbeid te stellen, de bisschoppen dat voorstel wegstemden!”
En ten slotte – vervolgens laat ik het boek voor wat het is, want zelfs met waar ik niet uitgebreid op inga, ben ik nog maar halverwege het boek gekomen – ook nog iets dat uitstekend past in de “discussie” (eerder verwijten vanwege de clan Verhofstadt en het die als een soort compliment opvatten door Viktor Orbán en zijn gelijkgestemden) over liberale versus “illiberale” democratie:
Cleese: “(…) hand in hand met het kapitalisme komt de liberale democratie. Ik weet dat Zuid-Korea en Singapore tot nog toe nauwelijks toonbeelden van democratische deugdzaamheid zijn, maar het overnemen van de vrije-marktprincipes lijkt onherroepelijk tot andere vrijheden te leiden, van sociale en politieke aard. Zoals Francis Fukuyama, de Amerikaanse historicus, zegt: ‘We hebben er moeite mee … ons een toekomst voor te stellen die niet in wezen democratisch en kapitalistisch van aard is.’”
Skynner: “Nu, ook al zou dat waar zijn, dan betekent dat toch nog zeker niet dat we maar één soort samenleving meemaken, wel? Per slot van rekening valt me wel op dat de twee meest geslaagde liberale democratieën ter wereld zich ieder aan een uiteinde van de individualistisch op-de-gemeenschap-gerichte schaal bevinden (…)”
Cleese: “Je bedoelt Amerika en Japan.”
Skynner: “Ja. De Verenigde Staten met hun lange traditie van stoer individualisme; en Japan, dat functioneert via een zeer sterke gemeenschapszin, een heel hechte sociale structuur waarin uitzonderlijk krachtig naar algemene overeenstemming over dingen wordt gestreefd.”
Over Byrd Lyndon, Commodore Perry, de yakusa, Karel van Wolferen, Colin Turnbull, Kondratieff (had ik al niet meer over gehoord sinds mijn studietijd), de waarde van geld, “de bijgelovige kwezelarij, metafysische blabla en het dure etherische jargon die er nu aankomen”, Life of Brian, “caliverneuken” (de enigszins rare vertaling van “californication”), LSD (de drug), de grot van Plato, Muriel Volestrangler, Johan Huizinga, de verwijzing naar de Dead-Parrotsketch, goede (en slechte) therapeuten, het feit dat democratie niet werkt en het feit dat politieke opvattingen geen lijn zijn maar een cirkel … gaan we het dus verder niet hebben.
Misschien alleen nog een paar woorden van Robin Skynner om deze bespreking mee af te ronden dan: “(…) in zo’n groot verband als de samenleving beschikt niet één persoon en niet één groep in zijn eentje over voldoende kennis om ook maar één ding te veranderen zonder meer problemen in het leven te roepen dan op te lossen. Kunstmatige verandering, door middel van machtsmaatregelen, op basis van een theorie opgelegd, maakt òf de zaken erger, òf wijzigt ze op een kunstmatige manier die niet in stand te houden is. Maar als iedereen de verantwoordelijkheid op zich zou nemen om een poging te doen zich voor alle beschikbare informatie en voor opvattingen van anderen open te stellen, en zich daardoor te laten beïnvloeden en te veranderen, zal dit langs geleidelijke weg veranderingen in de hele samenleving tot stand brengen die echt organisch van aard zijn, en ontzaglijk veel intelligenter dan een enkel individu ooit kan hopen te begrijpen. Dan zal de verandering juist en passend zijn, het goede compromis voor de omstandigheden van het ogenblik, en wanneer die verandering zich voltrokken heeft, zal ze blijvend zijn.” Klinkt altijd leuk, zo’n dingen, maar ze zijn natuurlijk volkomen onzin. “Iedereen” als redmiddel voor wat we niet zonder “iedereen” kunnen doen, is je reinste utopie en zal ook nooit werkelijkheid worden.
Maar los daarvan: Life and how to survive it, of in het Nederlands Cleese over het leven, is zeker het lezen waard. “Een oud boek”, zoals een collega van mij zou zeggen, al is het dan een stuk minder oud dan hij, maar wie wil nu geen “aangenamer en gelukkiger leven”? En dat is toch wat de ondertitel zegt: “Skynner en Cleese over een aangenamer en gelukkiger leven”.
En, toegegeven, Cleese over het leven las voor mij inderdaad als een trein. Er komt, ondanks het feit dat een van de auteurs dus een psychiater is, weinig psychiatrische mumbo jumbo aan te pas, en de vraaggesprek-vorm waarin het gegoten is, maakt een en ander makkelijk verteerbaar (al komt die vorm af en toe wel enigszins gekunsteld over); de cartoons zijn een beetje aan de flauwe kant maar ook niet zo flauw dat ze de zaak versjteren. Alleen is “meeslepend” duidelijk niet hetzelfde als indringend: ik schrijf deze boekbespreking zo’n twee maanden nadat ik het werk gelezen heb en kan niet zeggen dat ik me er, zonder het weer open te slaan, nog veel van herinner. Met wat sjans heb ik een en ander, zoals dat dan heet, geïnternaliseerd, maar ik zou daar geen geld op inzetten.
Ja, ik weet nog dat ik mezelf, zoals Cleese, bij het lezen van wat dat allemaal inhield psychologisch tot de middenmotertjes rekende (daar zit nu eenmaal de absolute meerderheid van ons), dat “verbetering” volgens de heren in essentie niet voor iedereen hetzelfde zal betekenen (wegens een verschillende basis om van te starten), en dat ik nogal vaak dacht “tsja, dat is redelijk, maar bijzonder is het toch echt niet”. Dat zou eigenlijk ook niet mogen, dat je iets leest in zo’n boek dat je wel héél bijzonder vindt. Het gaat per slot van rekening “over het leven” en leven doet onze soort al ettelijke duizenden jaren zónder psychologen. Wellicht niet altijd even geestelijk gezond, en het ene moment al wat beter dan het andere, maar tóch … zonder dat er veel over gepsychologiseerd wordt.
Dat ga ik dus in deze bespreking ook niet doen. Maar ik gooi er wel graag een paar leuke citaten tegenaan (niemand leest een boek met John Cleese als co-auteur omdat hij op zoek is naar louter ernst, toch? – bovendien staat er zelfs een hoofdstuk in waarin de heren het over humor hebben). Ter info van mensen genre Noël Slangen: een citaat is altijd de letterlijke, desnoods vertaalde, weergave van wat iemand gezegd of geschreven heeft, niet iets wat je zelf bij elkaar gehusseld hebt, “vrij vertaald” of verzonnen, en dan vervolgens aan een ander hebt toegeschreven. In tijden waarin nogal hoog opgelopen wordt met “de” wetenschap zou je verwachten dat mensen ook wat respect tonen voor feiten in het algemeen, maar die twee blijken (ook in “de” wetenschap trouwens) weinig met elkaar te maken te hebben. Soit, hier is een eerste citaat van Cleese:
“(…) ik ga niet proberen een pleidooi voor de verdiensten van emotionele afhankelijkheid te houden, omdat ik al zo helemaal tot jouw [dat van Skynner dus, noot van mij] standpunt ben bekeerd dat ik nu alleen maar zie hoeveel ellende de idealisering van afhankelijkheid met zich meebrengt. Neem nu eens de Grote-Liefdesverhalen – Romeo en Julia, La Traviata, Anna Karenina, Carmen, Antonius en Cleopatra, Aïda, Dr. Zhivago, Tristan en Isolde, Brief Encounter. Je hoeft ze de mensen maar te noemen of er glijdt een dromerige, verrukte uitdrukking over hun gezichten en ze zeggen: ‘Ja, prachtig hè, zo romantisch.’ Nou ze zijn niet prachtig. Ze zijn praktisch niets anders dan pure ellende. Je komt er nog geen tien minuten fatsoenlijk, doodgewoon geluk en plezier in tegen. De geliefden krijgen meestal een portie uitzinnige extase toebedeeld en afgezien daarvan is het kamerbreed kommer en kwel. Ze worden doodgestoken, in tombes ingemetseld, ze gooien zich voor de trein, of ze plegen zelfmoord met adders, ze nemen vergif en ze gaan dood aan de vliegende tering of ze geven elkaar onder hevige zielesmarten op. Ze zijn er van overtuigd dat ze alleen met één ander het geluk kunnen vinden, en die kiezen ze dan opzettelijk omdat hij/zij niet te krijgen is. En waarom denkt u nou, dokter, dat al deze afhankelijkheid en de daaruit voortvloeiende narigheid aan ware liefde wordt gelijkgesteld?”
En hier het tweede: “Dus … Deze gezonde gezinnen kennen een heel goede, open communicatie, ook al lijkt die in de ogen van gewone mensen onbeheerst en rommelig. Weet je, het begint me eigenlijk een klein pietsje te vervelen om steeds te moeten horen hoe fantastisch deze mensen wel zijn. Is er nog iets ook maar enigszins ongunstigs over ze te melden: dat ze jong doodgaan, of waterzucht krijgen, of supporter zijn van Arsenal? Zelfs de neiging tot vroegtijdige kaalheid zou me al door dit kleine aanvalletje van jaloezie heen helpen. Vooruit, zeg eens iets over hen wat ons allemaal zal opvrolijken. Verzin het desnoods. In godsnaam …” Waarop Skynner antwoordt: “Meer dan negentig procent van hen kan vliegen.”
Deze moét ik trouwens – nu ik ze opgeschreven heb – sowieso onthouden: “Verwar activiteit niet met prestaties.” Kennelijk een “oude IBM-leus”, aldus Robin Skynner (overigens overleden in 2000), maar ik merk dat die verwarring, onder andere in het bedrijfsleven, ook heden ten dage nog steeds schering en inslag is. Mensen zien er bezig uit, zijn allicht ook bezig, maar presteren behalve dat bezig zijn letterlijk niks. Misschien is dat maar goed ook, maar het zou veel menselijke en andere energie besparen als ze met dat bezig zijn zouden ophouden.
En nu ik daar toch over … bezig ben, nog eentje van Cleese: “Toen ik een filmscript voor Video Arts over vergaderen schreef, hebben we daarin geadviseerd de voorzitter bij bepaalde punten van de agenda te laten aangeven hoeveel minuten erover gesproken mocht worden. Dat zit me nu helemaal niet lekker, ik denk dat je dat alleen bij onbenulligheden zou mogen doen. Goed, soms is het wel prima om een vergadering zo te leiden; maar sommige vergaderingen moeten uit kunnen lopen, zodat vage en ongeformuleerde gedachten de tijd hebben om boven te komen en heldere vormen aan te nemen, of het nu onduidelijke onlustgevoelens zijn, of creatieve ideeën die je niet kunt overhaasten.” Als ik dat lees heb ik in de eerste plaats de neiging om te zeggen: laat die vergaderingen dan maar uitlopen als ik er niet bij ben (als ik van iets geen last heb, is het namelijk wel van een drang naar vergaderen). Maar aan de andere kant bedenk ik mij dan dat de meeste vergaderingen sowieso om onbenulligheden draaien, dat de echte beslissingen buiten de vergadering om worden genomen, en dat “regelmatige” vergaderingen, vooral als er veel mensen aan deelnemen (wat mij betreft is three nog net geen crowd, maar meer dan vijf hoeven het er toch niet te zijn), er louter zijn om mensen “hun zegje” te laten doen. De goden zij dank voor online vergaderingen, computers met meerdere schermen, en het vermogen te luisteren terwijl je verder wérkt.
Da’s uiteraard moeilijker met lezen – en dit is geen podcast: ik wíl dat u effectief bezig bent met datgene waar ik m’n tijd in gestoken heb, dus ga ik verder wat kort door het boek én de bocht gaan. Geen uitgebreide samenvatting van wat Cleese te vertellen heeft over de geestelijke gezondheid van een staat als nationaal-socialistisch Duitsland bijvoorbeeld, maar wel een korte die ook opgaat voor onze van propaganda, “experten” en twitterende “leiders” vergeven tijd: “Ik denk dat alles in zo’n staat heel aardig geregeld is, vooropgesteld dat je geen blijk van zelfstandig denken geeft.” Of, wat Skynner zegt: “Tegelijkertijd moeten we, wanneer democratische landen de CIA en MI5 gebruiken om Big Brother te spelen, zonder aarzeling inzien dat dat overeenkomt met de gedragswijzen in de meest gestoorde samenlevingen.” Of, weerom Skynner: “Wanneer je een autoritaire leiding hebt, worden het gezag en verantwoordelijkheid en zelfbewustzijn omhooggeprojecteerd naar de leiders. Als je dus wilt dat mensen hun verstand en zelfrespect kwijtraken en lichtgelovig en afhankelijk worden, dan organiseer je een volksvergadering in Neurenberg. (…) Het doel is nu precies om in de hand te werken dat een aantal van de basisbrokjes wordt afgespltist en op hen wordt geprojecteerd. Zodat het publiek zich steeds meer als hulpeloze, afhankelijke kinderen gaat voelen, en dus werkelijk steeds meer macht aan de leider of de leidende groep overdraagt. En het slechte nieuws is dat … hoe groter de groep, hoe sterker deze neiging is!” Iets wat, aldus nog Skynner, “in het Westen tot een minimum beperkt wordt, omdat in democratieën de afstand tussen de leider en de geleiden normaal veel kleiner is. Je kunt de politici op de televisie zien, of horen op de radio, niet alleen onder ideale omstandigheden waarin ze alleen de positieve kant kunnen laten zien, maar met al hun schoonheidsfouten open en bloot onder vuur genomen bij openbare debatten waarbij hun beperkingen aan het licht kunnen worden gebracht”. “Kunnen”, inderdaad, want als er iéts is dat de mainstream media in het “Westen” in onze tijden niet meer doen, is het de “leiders” dwarszitten. In tegendeel: ze spelen voor regelrechte roeptoeter van de regimes en proberen iedereen die tegen deze regimes ingaat dwars te zitten.
Ik ga al evenmin uitgebreid samenvatten wat Skynner en Cleese te vertellen hebben over “primitieve” samenlevingen, maar geef u wel even deze mee van Cleese: “Dit, dokter, is het in een paradox verpakte raadsel. Deze prachtige, eenvoudige, gelukkige, ongecompliceerde samenlevingen – die wij dus denken te benijden – lijken geen weerstand aan materiële corruptie te kunnen bieden wanneer die bij hen wordt geïntroduceerd. Het westerse individualisme en materialisme moeten tegen hun diepste normbesef indruisen, maar deze simpele samenlevingen graaien ze gewoonlijk met beide handen naar zich toe, al moeten ze toch weten dat deze dingen aan een route liggen waarlangs ze het meeste van wat hun leefgemeenschap aan bijzonders heeft zullen verliezen.” Wat hij dan later aanvult met: “Weet je, het valt me nu plotseling op dat we het over het ‘westers materialisme’ en ‘westerse waarden’ hebben alsof het Westen altijd zo geweest is. Maar in feite heeft het Westen precies hetzelfde proces ondergaan dat we zonet beschreven hebben – precies dezelfde overgang van een op grond van gemeenschapszin en samenwerking functionerende samenleving naar een individualistische concurrentiemaatschappij (…) Ik doel op de overgang van de middeleeuwse christenheid naar het moderne Europa. Alleen omdat die zich lang geleden heeft voltrokken, vergeten we dat het om hetzelfde proces gaat. Als we naar de middeleeuwen teruggaan, treffen we in Europa een eenvoudige op samenwerking gebaseerde cultuur aan.” Wat hij nóg later aanvult met: “(…) het protestantse arbeidsethos komt snel tot ontwikkeling, met zijn uitzonderlijke nadruk op het vergaren van persoonlijke rijkdommen – nog niet om uit te geven, maar omdat dat de maatstaf is voor je ijver, spaarzin en efficiëntie. ‘Ledigheid is des duivels oorkussen’ en ‘Tijd is geld’ (…) De Kerk is zelfs zo kapitalistisch dat later, wanneer in het Hogerhuis een wetgeving wordt voorgesteld om grenzen aan het gebruik van kinderarbeid te stellen, de bisschoppen dat voorstel wegstemden!”
En ten slotte – vervolgens laat ik het boek voor wat het is, want zelfs met waar ik niet uitgebreid op inga, ben ik nog maar halverwege het boek gekomen – ook nog iets dat uitstekend past in de “discussie” (eerder verwijten vanwege de clan Verhofstadt en het die als een soort compliment opvatten door Viktor Orbán en zijn gelijkgestemden) over liberale versus “illiberale” democratie:
Cleese: “(…) hand in hand met het kapitalisme komt de liberale democratie. Ik weet dat Zuid-Korea en Singapore tot nog toe nauwelijks toonbeelden van democratische deugdzaamheid zijn, maar het overnemen van de vrije-marktprincipes lijkt onherroepelijk tot andere vrijheden te leiden, van sociale en politieke aard. Zoals Francis Fukuyama, de Amerikaanse historicus, zegt: ‘We hebben er moeite mee … ons een toekomst voor te stellen die niet in wezen democratisch en kapitalistisch van aard is.’”
Skynner: “Nu, ook al zou dat waar zijn, dan betekent dat toch nog zeker niet dat we maar één soort samenleving meemaken, wel? Per slot van rekening valt me wel op dat de twee meest geslaagde liberale democratieën ter wereld zich ieder aan een uiteinde van de individualistisch op-de-gemeenschap-gerichte schaal bevinden (…)”
Cleese: “Je bedoelt Amerika en Japan.”
Skynner: “Ja. De Verenigde Staten met hun lange traditie van stoer individualisme; en Japan, dat functioneert via een zeer sterke gemeenschapszin, een heel hechte sociale structuur waarin uitzonderlijk krachtig naar algemene overeenstemming over dingen wordt gestreefd.”
Over Byrd Lyndon, Commodore Perry, de yakusa, Karel van Wolferen, Colin Turnbull, Kondratieff (had ik al niet meer over gehoord sinds mijn studietijd), de waarde van geld, “de bijgelovige kwezelarij, metafysische blabla en het dure etherische jargon die er nu aankomen”, Life of Brian, “caliverneuken” (de enigszins rare vertaling van “californication”), LSD (de drug), de grot van Plato, Muriel Volestrangler, Johan Huizinga, de verwijzing naar de Dead-Parrotsketch, goede (en slechte) therapeuten, het feit dat democratie niet werkt en het feit dat politieke opvattingen geen lijn zijn maar een cirkel … gaan we het dus verder niet hebben.
Misschien alleen nog een paar woorden van Robin Skynner om deze bespreking mee af te ronden dan: “(…) in zo’n groot verband als de samenleving beschikt niet één persoon en niet één groep in zijn eentje over voldoende kennis om ook maar één ding te veranderen zonder meer problemen in het leven te roepen dan op te lossen. Kunstmatige verandering, door middel van machtsmaatregelen, op basis van een theorie opgelegd, maakt òf de zaken erger, òf wijzigt ze op een kunstmatige manier die niet in stand te houden is. Maar als iedereen de verantwoordelijkheid op zich zou nemen om een poging te doen zich voor alle beschikbare informatie en voor opvattingen van anderen open te stellen, en zich daardoor te laten beïnvloeden en te veranderen, zal dit langs geleidelijke weg veranderingen in de hele samenleving tot stand brengen die echt organisch van aard zijn, en ontzaglijk veel intelligenter dan een enkel individu ooit kan hopen te begrijpen. Dan zal de verandering juist en passend zijn, het goede compromis voor de omstandigheden van het ogenblik, en wanneer die verandering zich voltrokken heeft, zal ze blijvend zijn.” Klinkt altijd leuk, zo’n dingen, maar ze zijn natuurlijk volkomen onzin. “Iedereen” als redmiddel voor wat we niet zonder “iedereen” kunnen doen, is je reinste utopie en zal ook nooit werkelijkheid worden.
Maar los daarvan: Life and how to survive it, of in het Nederlands Cleese over het leven, is zeker het lezen waard. “Een oud boek”, zoals een collega van mij zou zeggen, al is het dan een stuk minder oud dan hij, maar wie wil nu geen “aangenamer en gelukkiger leven”? En dat is toch wat de ondertitel zegt: “Skynner en Cleese over een aangenamer en gelukkiger leven”.
July 1, 2022
My fav quotes (not a review):
"children don’t have to suppress spontaneity for fear of ‘upsetting people’"
“Before we can laugh at something, we need to experience ‘a momentary anaesthesia of the heart’."
"learning is not finding out what other people already know, it is solving our own problems for our own purposes"
"It’s not that children mind criticism, is it, if there’s some warmth and involvement in it? When one teacher described my attempt at a rugby tackle as ‘dancing about like a disabled fairy’ I enjoyed it, even at that moment! But when a science teacher said ‘Your housemaster says you’re clever – I just can’t see it myself,’ I think it slightly damaged my confidence in physics forever."
"Sir John Harvey-Jones, the ex-Chairman of ICI, described the process of building two identical paraxylene plants, one in Japan, and one in the UK. The Japanese were still having their endless discussions four months after the British began to build. But once the Japanese started, as Harvey-Jones puts it, ‘they moved like greased lightning’ and finished their plant seven months earlier than the British. What’s more it all worked from day one, whereas when the British plant finally opened seven months later, it went through three months of teething troubles!"
"motto for meetings: ‘Cooperation between people, competition between ideas’."
"At trial screenings of my movies, to get the real criticism that will enable me to re-edit properly, I no longer say: ‘What didn’t you like?’ because people won’t tell me if I ask them like that; I’ve learned to say: ‘If I was making this again from the beginning, what two bits of advice would you give me?’ That way people can sound positive while expressing thoughts that are in fact critical."
"The Japanese have a clever way of dealing with reluctance to criticise. After a discussion, when the time comes to decide on the action to take, the leader will invite everyone there to give their opinion but beginning with the most junior person and working up the scale of seniority. That way no one has to disagree with someone more senior, and there’s less likelihood that they will just parrot what the boss thinks."
"you couldn’t repress one emotion without risking repressing them all."
"G. K. Chesterton’s remark about Christianity: ‘It hasn’t failed, it has simply never been practised.’"
"If you want people to be really nice and supportive to you in Britain, the thing to do is to fail, or at least appear to fail … John Isn’t that true! We’re loser-friendly. Fall flat on your face and everyone’s ringing you up, helping you feel better. Only fair really, since you’ve made them feel so good. Robin Our famous British ‘modesty’ is one way we try to deflect our fellow-countrymen’s strong tendency to be envious of anything that smacks of success. John But Americans love you if you’re successful: it’s failure they can’t forgive. Robin That’s true. If you are not succeeding, no one wants to know you. You don’t really exist"
"The Protestant work ethic flourished dramatically just because the early pioneers could be as Protestant as they liked and work as hard as they wanted; if a new establishment tried to control them they could move on, and on, at least until they reached the Pacific. The land was so rich and empty that there really was some truth in the idea that poverty was a personal failure."
"I’d guess a nation that’s just experienced real disaster tends to have few illusions. There’ll be an attitude of humility, a realisation you’ve got to work very hard and use your wits, and a sense of obligation to society, to pull together for the common good. That would be a very favourable situation for economic success, wouldn’t it? Nations like this haven’t acquired fat cat attitudes themselves yet"
"Man’s achievements are due to his extraordinary capacity for abstraction. Without it neither our science, nor our art, nor our literature, nor our philosophy could exist. All our most positive achievements arise from this gift for abstraction; that is, for simplifying things by selecting out those aspects of reality that we want to concentrate on, while ignoring the other aspects as if they didn’t exist."
"If a map included everything it would actually be the territory itself. John As Michael Frayn once said, a truly complete history of the Hundred Years’ War would be the Hundred Years’ War. Robin Which would take another hundred years! So … we’ve got to simplify things, so we’ve got to abstract."
"Now although myths can never be as persuasive as experience, the more they engage our feelings, the more they affect us. That’s why so many of these myths, especially the religious ones, tap into our basic feelings about the family."
"Chinese saying: ‘Tell me and I’ll forget. Show me and I may remember. Involve me and I’ll understand.’"
"children don’t have to suppress spontaneity for fear of ‘upsetting people’"
“Before we can laugh at something, we need to experience ‘a momentary anaesthesia of the heart’."
"learning is not finding out what other people already know, it is solving our own problems for our own purposes"
"It’s not that children mind criticism, is it, if there’s some warmth and involvement in it? When one teacher described my attempt at a rugby tackle as ‘dancing about like a disabled fairy’ I enjoyed it, even at that moment! But when a science teacher said ‘Your housemaster says you’re clever – I just can’t see it myself,’ I think it slightly damaged my confidence in physics forever."
"Sir John Harvey-Jones, the ex-Chairman of ICI, described the process of building two identical paraxylene plants, one in Japan, and one in the UK. The Japanese were still having their endless discussions four months after the British began to build. But once the Japanese started, as Harvey-Jones puts it, ‘they moved like greased lightning’ and finished their plant seven months earlier than the British. What’s more it all worked from day one, whereas when the British plant finally opened seven months later, it went through three months of teething troubles!"
"motto for meetings: ‘Cooperation between people, competition between ideas’."
"At trial screenings of my movies, to get the real criticism that will enable me to re-edit properly, I no longer say: ‘What didn’t you like?’ because people won’t tell me if I ask them like that; I’ve learned to say: ‘If I was making this again from the beginning, what two bits of advice would you give me?’ That way people can sound positive while expressing thoughts that are in fact critical."
"The Japanese have a clever way of dealing with reluctance to criticise. After a discussion, when the time comes to decide on the action to take, the leader will invite everyone there to give their opinion but beginning with the most junior person and working up the scale of seniority. That way no one has to disagree with someone more senior, and there’s less likelihood that they will just parrot what the boss thinks."
"you couldn’t repress one emotion without risking repressing them all."
"G. K. Chesterton’s remark about Christianity: ‘It hasn’t failed, it has simply never been practised.’"
"If you want people to be really nice and supportive to you in Britain, the thing to do is to fail, or at least appear to fail … John Isn’t that true! We’re loser-friendly. Fall flat on your face and everyone’s ringing you up, helping you feel better. Only fair really, since you’ve made them feel so good. Robin Our famous British ‘modesty’ is one way we try to deflect our fellow-countrymen’s strong tendency to be envious of anything that smacks of success. John But Americans love you if you’re successful: it’s failure they can’t forgive. Robin That’s true. If you are not succeeding, no one wants to know you. You don’t really exist"
"The Protestant work ethic flourished dramatically just because the early pioneers could be as Protestant as they liked and work as hard as they wanted; if a new establishment tried to control them they could move on, and on, at least until they reached the Pacific. The land was so rich and empty that there really was some truth in the idea that poverty was a personal failure."
"I’d guess a nation that’s just experienced real disaster tends to have few illusions. There’ll be an attitude of humility, a realisation you’ve got to work very hard and use your wits, and a sense of obligation to society, to pull together for the common good. That would be a very favourable situation for economic success, wouldn’t it? Nations like this haven’t acquired fat cat attitudes themselves yet"
"Man’s achievements are due to his extraordinary capacity for abstraction. Without it neither our science, nor our art, nor our literature, nor our philosophy could exist. All our most positive achievements arise from this gift for abstraction; that is, for simplifying things by selecting out those aspects of reality that we want to concentrate on, while ignoring the other aspects as if they didn’t exist."
"If a map included everything it would actually be the territory itself. John As Michael Frayn once said, a truly complete history of the Hundred Years’ War would be the Hundred Years’ War. Robin Which would take another hundred years! So … we’ve got to simplify things, so we’ve got to abstract."
"Now although myths can never be as persuasive as experience, the more they engage our feelings, the more they affect us. That’s why so many of these myths, especially the religious ones, tap into our basic feelings about the family."
"Chinese saying: ‘Tell me and I’ll forget. Show me and I may remember. Involve me and I’ll understand.’"
January 11, 2021
This is a book that centralises mental health and psychological self-insight into the individual and collective human experience. It is a great read that uses an almost Socratic method of dialogue throughout. Both Cleese and Skynner are really really intelligent. They have both practical/well-researched advice and empathy for the problems they discuss. The main foundation of the book lies in the foundational nature of the family. They orientate most of their discussions around the individual who is inextricably attached to various caregivers (or lack thereof) during the formative years of childhood. These childhood years give individuals a crash course in how to be a person in the world, occupying spaces in various systems both personally and professionally. Further, one is taught (or again not taught very well) how to play the games (Piaget) of life and play them well in order to have a more secure footing in the world. There are effective families and conversely not very effective families. The former includes a good structure with strong parenting, yet allows children to develop self-sufficiency in thought, personality and action. Further, a good family has well-defined roles that members occupy confidently and happily- yet retain the fluidity within the structure to temporarily swap roles with someone else when required. While conversely, a non-efficient family lacks good structure, the roles of the parents are diluted with those of the children, and the family lacks a sense of direction or unity.
The book highlights how having a poor family structure can set one up for a difficult life. This is because one is not clear on effective role-playing, on effective communication, and also does not understand how systems work. Skynner is really big on systems and understanding them, as he sees most if not all systems emulating the family structure. If family is the central metaphor, then it is extended throughout the book to themes like businesses, religion and politics. Again, clear role-playing, good leadership, and fluidity and consistency in communication all increase the efficiency of a system.
Being valued and working for it in any family is important. Also a good family allows its members to be independent of the family - have a personality and life that allows it to connect with people, ideas and projects outside of the family. A good family never suffocates its members, and good parents are ultimately responsible and accountable for their children. Switching the caregiver role with one's children is confusing for children and often traumatic, which does not play out well when these children occupy other systems in their life. Saliently, parents must be unified in their decision making- just like the leaders of a political party should be in agreement on ideology or party politics. Junior members of the family will use the cracks in leadership disunity to their advantage while damaging the family as a whole. Think of the analogy of Brexit and the Tory eurosceptics over the years- in this case the family tensions lamentably diffused out to the whole nation as Brexit became a national issue of constitutional significance.
Before delving into meaning, religion and spirituality, Skynner is asked what are the two most important aspects of mental health? In which he responds illustrating that the fundamental measure of good psychological health is facing, comprehending or accepting reality for what it is. Linked to this is also the 'extent to which you behave inclusively', so that's connecting and including others in one's own thoughts and experiences. Ultimately, Skynner argues that authentic integration of the self and its surroundings is the core of good mental health. I personally believe this can allow anyone to develop and transcend beyond certain difficulty and trauma in one's life. Knowing one's self is an ancient maxim that necessitates that you also know what you are not, but also what others around you are and accepting them, and integrating them into your experience. There is also lots of scope here for discussion on free will, the anatomy of morality and the irrepresibility of the Jungian shadow. Come to think of it, this is really a fantastic book that gets you thinking very deeply but also very practically. I think this should be read at least a few times in one's life as the research and insight, to an extent, is timeless and very helpful for individual and collective betterment.
The book highlights how having a poor family structure can set one up for a difficult life. This is because one is not clear on effective role-playing, on effective communication, and also does not understand how systems work. Skynner is really big on systems and understanding them, as he sees most if not all systems emulating the family structure. If family is the central metaphor, then it is extended throughout the book to themes like businesses, religion and politics. Again, clear role-playing, good leadership, and fluidity and consistency in communication all increase the efficiency of a system.
Being valued and working for it in any family is important. Also a good family allows its members to be independent of the family - have a personality and life that allows it to connect with people, ideas and projects outside of the family. A good family never suffocates its members, and good parents are ultimately responsible and accountable for their children. Switching the caregiver role with one's children is confusing for children and often traumatic, which does not play out well when these children occupy other systems in their life. Saliently, parents must be unified in their decision making- just like the leaders of a political party should be in agreement on ideology or party politics. Junior members of the family will use the cracks in leadership disunity to their advantage while damaging the family as a whole. Think of the analogy of Brexit and the Tory eurosceptics over the years- in this case the family tensions lamentably diffused out to the whole nation as Brexit became a national issue of constitutional significance.
Before delving into meaning, religion and spirituality, Skynner is asked what are the two most important aspects of mental health? In which he responds illustrating that the fundamental measure of good psychological health is facing, comprehending or accepting reality for what it is. Linked to this is also the 'extent to which you behave inclusively', so that's connecting and including others in one's own thoughts and experiences. Ultimately, Skynner argues that authentic integration of the self and its surroundings is the core of good mental health. I personally believe this can allow anyone to develop and transcend beyond certain difficulty and trauma in one's life. Knowing one's self is an ancient maxim that necessitates that you also know what you are not, but also what others around you are and accepting them, and integrating them into your experience. There is also lots of scope here for discussion on free will, the anatomy of morality and the irrepresibility of the Jungian shadow. Come to think of it, this is really a fantastic book that gets you thinking very deeply but also very practically. I think this should be read at least a few times in one's life as the research and insight, to an extent, is timeless and very helpful for individual and collective betterment.
January 2, 2011
Absolutely amazing. I cannot recommend this book too highly. The generalized insights on human psyches and relationships are unlike anything I've ever seen anywhere else.
The authors start by discussing the characteristics of exceptionally healthy families and spend the rest of the book expanding widely and thoroughly in all directions. They talk about what it's like for individuals, families, companies, and societies to be mentally and emotionally healthy, unhealthy, or somewhere in the middle and about the forces that makes them healthier, less healthy, or keep them at the status quo.
The format is taken from the Socratic dialogues, a long-running conversation between the authors. Their close friendship and Cleese's comedy background (he was a co-founder of Monty Python's Flying Circus) keeps the tone very light and casual. But the content is still very dense. it is not a quick read.
If you read it I am rather confident it will make your life considerably better.
The authors start by discussing the characteristics of exceptionally healthy families and spend the rest of the book expanding widely and thoroughly in all directions. They talk about what it's like for individuals, families, companies, and societies to be mentally and emotionally healthy, unhealthy, or somewhere in the middle and about the forces that makes them healthier, less healthy, or keep them at the status quo.
The format is taken from the Socratic dialogues, a long-running conversation between the authors. Their close friendship and Cleese's comedy background (he was a co-founder of Monty Python's Flying Circus) keeps the tone very light and casual. But the content is still very dense. it is not a quick read.
If you read it I am rather confident it will make your life considerably better.
June 20, 2020
Vezmeme-li v úvahu, že jde o bezmála třicet let staré výzkumy/názory, které již v té době pocházely od postaršího usedlého britského gentlemana střední třídy s ne zrovna progresivními názory, tak to navzdory některým názorům nelze neoznačit za zajímavé. Ano, je to dosti jednostranné, chybí ženský vzhled (čím neříkám, že to straní mužům, protože nestraní), mnohé názory jsou dnes vyloženě úsměvné, jiné přežité až zpátečnické a některé byly naivní již tenkrát. Přesto si v tom lze najít dodnes platné pravdy a vzorce chování, ve kterých sebe/své nejbližší bezpečně rozpoznáte, to zase ne že ne.
Velmi tomu napomáhá forma. Je to koncipováno jako dialog zvídavého laika s "panem učitelem". Cleese se umí ptát sakra dobře, stejně jako Skynner vysvětlovat. Díky tomu se to příjemně čte. Zdráhal bych se to označit za odbornou literaturu, ale v ranku "populárně (na/po)učné", to své místo má.
Velmi tomu napomáhá forma. Je to koncipováno jako dialog zvídavého laika s "panem učitelem". Cleese se umí ptát sakra dobře, stejně jako Skynner vysvětlovat. Díky tomu se to příjemně čte. Zdráhal bych se to označit za odbornou literaturu, ale v ranku "populárně (na/po)učné", to své místo má.
January 6, 2017
An exceptional book. Changed my life solidly for the better. Please read.
May 16, 2024
If you ever wondered how a 3-4 episode podcast series on late-90ties UK human condition would've looked like. Cleese isn't as funny as you might have expected (at times comes joyfully condescending), whilst most of Skynner insight is relatively well accepted (affective vs. effective, importance of dealing with one's issues first, ability to tame critique etc).
Nothing spectacular, but worthwhile a quick scan.
Funny fact, in Polish translation, under meritocracy someone put "not observed in Poland"; so there was (still is?) audience that would benefit from a self-reflective read 😉
Nothing spectacular, but worthwhile a quick scan.
Funny fact, in Polish translation, under meritocracy someone put "not observed in Poland"; so there was (still is?) audience that would benefit from a self-reflective read 😉
July 19, 2020
Trebalo bi da se zove "Kako izmusti još para od prethodne knjige". Deluje kao da su se zapili, uključili diktafon da snimi pijanu raspravu do zore i onda dali nekome da prepise ... loše! Pošto je u celom četvrtom poglavlju ostao track changes lektora. Srećom po ovu ocenu pa mene baš zanimaju dve od 5 tema o kojima baljezgaju.
October 12, 2018
Funny and packed with insight
June 17, 2020
Life and how to survive it.
"It has all been most interesting."
~ Mary Wortley Montagu, English traveler (21 August 1762), last words
"It has all been most interesting."
~ Mary Wortley Montagu, English traveler (21 August 1762), last words
February 24, 2023
A truly life-changing book for anyone who follows the path of self-improvement !
July 29, 2024
Copyright
December 19, 2018
A book that takes some thought, delving into research about what makes the 'healthiest' people, families, organisations and countries. It's written as a conversation between John Cleese and the late Robin Skynner (his therapist) with a few moments of humour. It makes for an enjoyable read but the depth of the concepts isn't always immediately obvious.
The sections on 'religion' were rather revealing, despite some facets not tying in with Christian belief. A surprising emphasis is given to Jesus' words, considering that it's basically a secular book.
It's taken me almost a year to re-read it as the dialogue format doesn't lead to skimming or reading a lot at one sitting. But although the concepts were not, this time around, new to me, I thought it well worth revisiting them.
Definitely recommended.
The sections on 'religion' were rather revealing, despite some facets not tying in with Christian belief. A surprising emphasis is given to Jesus' words, considering that it's basically a secular book.
It's taken me almost a year to re-read it as the dialogue format doesn't lead to skimming or reading a lot at one sitting. But although the concepts were not, this time around, new to me, I thought it well worth revisiting them.
Definitely recommended.
April 20, 2012
Written after 1 year of reading:
The book is in the form of a written conversation, which makes it very easy to read.
The book contains a lot of statistical information resulting from academic or other studies and Robin and John talk about what they mean. It is very interesting to read how these two clever people translate the outcome of these studies in everyday language. I think that this book should be read every once in a while. It is not at all like a self improvement do-this do-that kind of a book - but the scientific studies and explanations implicitly makes you feel like you want to change a few things about yourself.
The book is in the form of a written conversation, which makes it very easy to read.
The book contains a lot of statistical information resulting from academic or other studies and Robin and John talk about what they mean. It is very interesting to read how these two clever people translate the outcome of these studies in everyday language. I think that this book should be read every once in a while. It is not at all like a self improvement do-this do-that kind of a book - but the scientific studies and explanations implicitly makes you feel like you want to change a few things about yourself.
December 18, 2013
Can't give it anything other than 5 stars. I studied Psychology in college but this book took it all and made it relevant to my life. Thoroughly enjoyable and well-presented. Despite it's dialog format, you don't get the feeling that the book is scripted (though it must be) and it doesn't go off on all these tangents as a normal conversation would - it has all the logical build up of a proper non-fiction book. A must read.
September 21, 2015
The sequel to "Families" stays true to sequel form by being more of the same and not quite as good. Family dynamics is probably quite enough of a topic for a book and when the duo takes the leap to explain Life, the bite feels a bit too large to chew. Skynner's self-assured teachings, told to a bit too uncritical Cleese does not ring quite so true this time around. Still, it is an entertaining book, and not without insights and good passages.
September 18, 2011
Using John Cleese's wit and Robin Skynner's thoughtful insights, this book illuminates patterns in the lives of people who are most satisfied with their lives -- not the usual "disfunctional" targets of psychological research. This remains a really useful and fun way to re-think your approach to new people, situations, and problems.
September 7, 2017
Very interesting format, quite easy to absorb the basics due to the conversational format. I did miss, however, a summary page, point form, to summarise the basics. Apart from that, quite an interesting book on the various stages of 'healthiness' from all levels of society - micro & macro.
June 14, 2013
I only gave this 1 star because unlike the Families edition, I just couldn't get into this book. The chapters were too long and it was hard to pick up the thread if I had to stop reading part way through. I'm sure it is a very useful book for those who have a bit more time available.
May 12, 2015
Informative and extremely eye opening. In some cases the language and/or ideas are a little hard to take as homosexuality is effectively described as a deviation. All in all, the story seems to come back to a fundamental point, that all our avoidances manifest themselves as our fundamental traits.
September 7, 2009
Still the only comprehensive research on how functions healthy mind. Besides, it's co-written by John Cleese. Stop looking for mental disorder symptoms and learn better some smart things.
January 7, 2011
Still find it interesting after all these years...
May 31, 2020
Amazing book :-)
August 4, 2011
Great book, very easy to read. Give it a try if you're interested in psychology but have no previous background.
October 13, 2011
The content of this book is remarkable, but I find the Q&A format difficult to read...thus the lower rating.
August 23, 2012
helps you to understand why we are, the way we are
May 24, 2016
I liked the book, although I feel I may need to read some bits over.
Displaying 1 - 30 of 31 reviews