What do you think?
Rate this book
Göçebe
Göçebe
368 pages, Paperback
Published January 1, 2023
About the author
Knut Hamsun
783 books2,557 followersNovels of Norwegian writer Knut Hamsun (born Knud Pedersen), include
Hunger
(1890) and
The Growth of the Soil
(1917). He won the Nobel Prize for literature in 1920.
He insisted on the intricacies of the human mind as the main object of modern literature to describe the "whisper of the blood, and the pleading of the bone marrow." Hamsun pursued his literary program, debuting in 1890 with the psychological novel Hunger.
He insisted on the intricacies of the human mind as the main object of modern literature to describe the "whisper of the blood, and the pleading of the bone marrow." Hamsun pursued his literary program, debuting in 1890 with the psychological novel Hunger.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 1 of 1 review
December 12, 2025
To finish this novel—written in 1909 by the Norwegian author Knut Hamsun—exactly 116 years later on the very same date he completed it, December 12, added a special kind of pleasure to the experience. What a delightful journey it was.
Thank you, master.
And endless thanks as well to Zülfü Livaneli’s Bekle Beni, the book that brought our paths together.” 💕
“1909 yılında Norveçli yazar Knut Hamsun’un kaleme aldığı bu romanı, tam 116 yıl sonra, üstelik onun bitirdiği gün olan 12 Aralık’ta tamamlamak… Bu rastlantı okuma yolculuğuma bambaşka bir tat kattı. Ne keyifli, ne içli bir yolculuktu.
Teşekkürler üstadım.
Ve seni bana getiren Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni kitabına da sonsuz teşekkürler.” 💕
Değerlendirme yazım !!!!
When I read Knut Hamsun’s The Wanderer alongside Zülfü Livaneli’s Wait for Me, I felt that although history changes, fate does not. Centuries pass, conditions and forms of struggle differ, yet the ones who pay the price remain the same: women. In The Wanderer, a man who is full of desire but devoid of action manages to stay “clean” through a merciful yet cowardly withdrawal, while a woman—dignified, proud, and self-controlled—slowly falls apart without committing any concrete wrongdoing. Morality does not protect her; on the contrary, it turns into a form of self-punishment. Men desire, imagine, retreat, and continue with their lives, while women pay the price simply for feeling.
In Wait for Me, men appear this time as the heroes of politics and history—those who struggle, go into exile, and are assumed to have paid a price. Yet in the novel’s silent accounting, it is once again women who bear the lasting, everyday cost: those who wait, remain behind, and put their lives on hold. The moment Livaneli’s character turns to The Wanderer during times of hardship feels not only like a moral echo, but also like an expression of longing for nature, ordinariness, and a simpler existence under the crushing weight of politics. There is a yearning to step outside grand narratives and believe that merely living might be enough. And yet, Hamsun’s wanderer—who retreats into nature—does not save anyone either. Livaneli invokes this knowingly.
Read together, these two books suggest that while many things change, the moral burden placed on women does not. Silence, endurance, and not causing harm are still treated as virtues, yet these virtues do not preserve women’s lives—they slowly consume them. The unease I felt as a reader arises precisely from this realization. These stories do not remain in the past; they reach into the present. Because even as history moves forward, women’s fate remains painfully familiar.
Knut Hamsun’un Göçebe’si ile Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni’ni yan yana düşündüğümde, tarih değişse de kaderin değişmediğini hissettim. Yüzyıllar, koşullar ve mücadele biçimleri farklı olsa da bedeli ödeyenler yine kadınlar. Göçebe’de arzulu ama eylemsiz bir erkek, merhametli görünen ama cesaretsiz bir geri çekilişle “temiz” kalırken; vakur, gururlu ve kendini denetleyen kadın, hiçbir somut yanlış yapmadan yavaş yavaş dağılır. Ahlak onu korumaz, aksine kendini cezalandırmasına dönüşür. Erkekler ister, hayal eder, geri durur ve hayatlarına devam ederken; kadınlar hissettikleri için bedel öder.
Bekle Beni’nde ise erkekler bu kez siyasetin ve tarihin kahramanlarıdır. Mücadele eden, sürgünlere giden, bedel ödediği varsayılan özne onlardır. Ama romanın sessiz hesabında, gündelik ve kalıcı bedeli yine kadınlar taşır: bekleyenler, geride kalanlar, hayatı askıya alanlar. Livaneli’nin karakterinin zor anlarda Göçebe’ye yönelmesi, yalnızca ahlaki bir yankı değil; siyasetin ağırlığı altında doğaya, sıradanlığa ve sade bir varoluşa duyulan özlemin ifadesi gibidir. Büyük anlatıların dışına çıkma, sadece yaşamanın yeterli olabileceği bir hayata gıpta eder. Ne var ki Hamsun’un doğaya sığınan göçebesi de kimseyi kurtarmaz; Livaneli bunu bilerek hatırlatır.
Bu iki kitap birlikte okunduğunda şunu düşündürüyor: Değişen çok şey var ama kadından beklenen ahlaki yük değişmiyor. Susmak, güçlü durmak, kimseyi incitmemek hâlâ erdem sayılıyor; fakat bu erdemler kadını yaşatmak yerine tüketiyor. Okur olarak hissettiğim huzursuzluk tam da buradan doğuyor. Bu hikâyeler geçmişte kalmıyor; bugüne dokunuyor. Çünkü tarih ilerlese de, kadınların yazgısı hâlâ tanıdık.
Thank you, master.
And endless thanks as well to Zülfü Livaneli’s Bekle Beni, the book that brought our paths together.” 💕
“1909 yılında Norveçli yazar Knut Hamsun’un kaleme aldığı bu romanı, tam 116 yıl sonra, üstelik onun bitirdiği gün olan 12 Aralık’ta tamamlamak… Bu rastlantı okuma yolculuğuma bambaşka bir tat kattı. Ne keyifli, ne içli bir yolculuktu.
Teşekkürler üstadım.
Ve seni bana getiren Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni kitabına da sonsuz teşekkürler.” 💕
Değerlendirme yazım !!!!
When I read Knut Hamsun’s The Wanderer alongside Zülfü Livaneli’s Wait for Me, I felt that although history changes, fate does not. Centuries pass, conditions and forms of struggle differ, yet the ones who pay the price remain the same: women. In The Wanderer, a man who is full of desire but devoid of action manages to stay “clean” through a merciful yet cowardly withdrawal, while a woman—dignified, proud, and self-controlled—slowly falls apart without committing any concrete wrongdoing. Morality does not protect her; on the contrary, it turns into a form of self-punishment. Men desire, imagine, retreat, and continue with their lives, while women pay the price simply for feeling.
In Wait for Me, men appear this time as the heroes of politics and history—those who struggle, go into exile, and are assumed to have paid a price. Yet in the novel’s silent accounting, it is once again women who bear the lasting, everyday cost: those who wait, remain behind, and put their lives on hold. The moment Livaneli’s character turns to The Wanderer during times of hardship feels not only like a moral echo, but also like an expression of longing for nature, ordinariness, and a simpler existence under the crushing weight of politics. There is a yearning to step outside grand narratives and believe that merely living might be enough. And yet, Hamsun’s wanderer—who retreats into nature—does not save anyone either. Livaneli invokes this knowingly.
Read together, these two books suggest that while many things change, the moral burden placed on women does not. Silence, endurance, and not causing harm are still treated as virtues, yet these virtues do not preserve women’s lives—they slowly consume them. The unease I felt as a reader arises precisely from this realization. These stories do not remain in the past; they reach into the present. Because even as history moves forward, women’s fate remains painfully familiar.
Knut Hamsun’un Göçebe’si ile Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni’ni yan yana düşündüğümde, tarih değişse de kaderin değişmediğini hissettim. Yüzyıllar, koşullar ve mücadele biçimleri farklı olsa da bedeli ödeyenler yine kadınlar. Göçebe’de arzulu ama eylemsiz bir erkek, merhametli görünen ama cesaretsiz bir geri çekilişle “temiz” kalırken; vakur, gururlu ve kendini denetleyen kadın, hiçbir somut yanlış yapmadan yavaş yavaş dağılır. Ahlak onu korumaz, aksine kendini cezalandırmasına dönüşür. Erkekler ister, hayal eder, geri durur ve hayatlarına devam ederken; kadınlar hissettikleri için bedel öder.
Bekle Beni’nde ise erkekler bu kez siyasetin ve tarihin kahramanlarıdır. Mücadele eden, sürgünlere giden, bedel ödediği varsayılan özne onlardır. Ama romanın sessiz hesabında, gündelik ve kalıcı bedeli yine kadınlar taşır: bekleyenler, geride kalanlar, hayatı askıya alanlar. Livaneli’nin karakterinin zor anlarda Göçebe’ye yönelmesi, yalnızca ahlaki bir yankı değil; siyasetin ağırlığı altında doğaya, sıradanlığa ve sade bir varoluşa duyulan özlemin ifadesi gibidir. Büyük anlatıların dışına çıkma, sadece yaşamanın yeterli olabileceği bir hayata gıpta eder. Ne var ki Hamsun’un doğaya sığınan göçebesi de kimseyi kurtarmaz; Livaneli bunu bilerek hatırlatır.
Bu iki kitap birlikte okunduğunda şunu düşündürüyor: Değişen çok şey var ama kadından beklenen ahlaki yük değişmiyor. Susmak, güçlü durmak, kimseyi incitmemek hâlâ erdem sayılıyor; fakat bu erdemler kadını yaşatmak yerine tüketiyor. Okur olarak hissettiğim huzursuzluk tam da buradan doğuyor. Bu hikâyeler geçmişte kalmıyor; bugüne dokunuyor. Çünkü tarih ilerlese de, kadınların yazgısı hâlâ tanıdık.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 - 1 of 1 review