Malle Hugo: vermaningen en beschouwingen

by Willem Frederik Hermans

Effectenhandel moge veelal windhandel zijn, de effecten waarmee de Nederlandse taal wordt versjacherd, overtreffen wat winderigheid betreft alles waaraan ooit een speculant failliet gegaan is. Je staat meteen twee treden hoger op de maatschappelijke ladder als je een Engels woord gebruikt, of er eentje slecht vertaalt. Dit verschijnsel werd al meer dan honderd jaar geleden door Multatuli ´de Engelse trompetter´ genoemd. Naast een Engelse trompetter hoor je een Nederlandse trompetter helemaal niet, hoe hard hij moge blazen. Van de Nederlandse schilderkunst, die werkelijk internationale faam bezit, zou niets terechtgekomen zijn, als de verffabrikanten het hoogste woord hadden gevoerd, en niet de schilders zelf beslist hadden hoe het moest. Nu het geschiedenisonderwijs op de scholen vrijwel is afgeschaft, zijn er inmiddels hele generaties opgegroeid die zelfs niet weten dat Nederland en België ooit een staatkundige eenheid hebben gevormd.

Genres: Literature

328 pages, Paperback

First published January 1, 1994

About the author

Willem Frederik Hermans is one of the greatest post-war Dutch authors. Before devoting his entire life to writing, Hermans had been teaching Physical Geography at the University of Groningen for many years. He had already started writing and publishing in magazines at a young age. His polemic and provocative style led to a court case as early as 1952. His caustic pieces were compiled in Mandarijnen op zwavelzuur (Mandarines in Sulphuric Acid, 1963), which was reprinted with additions a number of times. It is Hermans’s belief that in order to survive people have to create their own reality. It is inevitable that all these experiences of reality will collide. Language is essential to create order out of chaos and plays an important role in this process. In his essays on Wittgenstein, Hermans studied this problem in depth. In his novels and stories Hermans places his characters in a world of certainty for themselves but equivocal for the reader. It is in this field of tension that the intrigue in De tranen der acacia’s (Acacia’s Tears, 1949) and in De donkere kamer van Damocles (The Darkroom of Damocles, 1958) develops. Although stories such as Moedwil en misverstand (Malice and Misunderstanding) and Paranoia have a surrealistic tendency, Hermans’ novels The Darkroom Of Damocles, Nooit meer slapen (Beyond Sleep), Uit talloos veel miljoenen (From Countless Millions) are more realistic or satirical and everything in his rich oeuvre is subordinate to the author’s pessimistic philosophy.