Όσο απόμακρες γεωγραφικά ή ιστορικά κι αν είναι οι αφορμές της αφήγησης, ο Μιχάλης Μοδινός αναδεικνύει εδώ με τρυφερότητα, ενσυναίσθηση και χιούμορ την τετριμμένη καθημερινότητα, όπως τέμνεται με τα ευρύτερα γεωπολιτικά, οικολογικά και πολιτισμικά ζητήματα. Μετά από εννέα μυθιστορήματα, η πρώτη του αυτή συλλογή διηγημάτων υπερβαίνει για άλλη μια φορά τις γραμμές των συνόρων – γεωγραφικών, πνευματικών ή άλλων. Ο συγγραφέας μάς ταξιδεύει σε μέρη όπως η Κρήτη και η Κούβα, η Χαλκιδική και οι πηγές του Νείλου, η Λίμνη της Γενεύης και το Άινταχο, προκειμένου να διερευνήσει την αξία των μικρών πραγμάτων, την αναγωγή τους στα μεγάλα, και την ικανότητα να εκπλήσσεσαι μπρος στα θαύματα του κόσμου.
Φυσικά υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, όπου τα αρχέτυπα του νου αποσαθρώνονται και οι εκπλήξεις γίνονται οδυνηρές. Ωστόσο οι ήρωες παρατηρούν, προσροφούν, ερωτεύονται και διερωτώνται, καθώς μας κάνουν συμμέτοχους των πληθωρικών συνειρμών τους.
Αποδεικνύεται εντέλει πως η ικανότητα να εκπλήσσεσαι μπορεί να οδηγήσει στην κάθαρση, αποκαλύπτοντας ποικίλα θαύματα, ό,τι πρόσημο κι αν έχουν αυτά.
Μετά τα εξαιρετικά, άκρως γοητευτικά "Εκουατόρια" και "Παραγουάη" πήρα με μεγάλη λαχτάρα τα "Θαύματα". Δεν μπορώ να πω ότι με απογοήτευσαν, πάντως δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου. Άνισο βιβλίο βέβαια όπως όλα τα βιβλία με διηγήματα, θεωρώ ότι λιγότερα από τα μισά (7 απο τα συνολικά 16) είναι ολοκληρωμένα και αυτά ναι, μου άρεσαν χωρίς ενδοιασμούς. Τα υπόλοιπα μου φάνηκαν ανολοκλήρωτα, "κολοβά", κάτι τους λείπει. Πάντως κανένα δεν είναι αδιάφορο, δεν το λες και λίγο.