Hij werd door iedereen in het hart gesloten en won goud: Gozert. Maar Gozert was het verhaal van Ties. Hoe gaat het eigenlijk met Gozert zelf? Ties heeft hem steeds minder nodig, want hij heeft Luna en Roberto en ouders die hem begrijpen. Gozert heeft het gevoel dat hij soms bijna wordt vergeten en dat gevoel wordt nog sterker als Luna en Ties een eigen missie hebben – een missie waar Gozert eigenlijk niets mee van doen wil hebben, want die heeft te maken met Huize Hopeloos. De plek waar hij het allerongelukkigst ooit was. Maar terwijl Gozert het steeds vaker zonder Ties en Luna moet stellen, ontdekt hij dat er meer zijn zoals hij. En dat het niet goed met hen gaat als hun mensen geen aandacht meer aan hen besteden.
Het derde boek over de wereld van Gozert is opnieuw een superfantastisch avontuur – dat is fantastisch met een superheldencape om – maar wel een met een schurend randje. Want Gozert moet een beslissing nemen. Hoort hij nou wel of niet bij de levende kinderen?
Gozert. De allerbeste (onzichtbare) vriend van Ties, die in zijn roze superheldenpak en in zijn kleurrijke geluksbubbel missies bedenkt om Ties blij te maken. Zijn wereld is één groot sprookje, maar in dit boek lees je wat er met hem gebeurt als Ties hem steeds minder nodig lijkt te hebben, zijn lichtje minder fel gaat stralen en de grijze ellende van de buitenwereld vat krijgt op Gozert. Want is deze wereld nog wel de juiste plek voor hem?
Tijdens zijn ontdekkingsreis ontmoet Gozert gelijkgestemden, gaat hij nadenken over zijn plaats in het leven van Ties, is hij soms eenzaam en verdrietig, maar probeert hij nog altijd geluk en kleur te verspreiden. Ik vond het qua thema’s een wat zwaarder verhaal dan de eerdere delen, maar het is wel weer erg mooi uitgewerkt en deze diepere laag zorgt voor een ontroerende reis waarna je afstevent op een sterk einde. Missie afbreken, maar na het lezen van deze sfeervolle, emotionele, meeslepende en goed geschreven trilogie, perfect aangevuld door de prachtige illustraties, heb je Gozert in je hart gesloten en hoef je nooit écht afscheid te nemen.
Sommige pareltjes kun je gewoon niet missen, ook niet als je eigenlijk maar weinig jeugdboeken leest, en de boeken over Ties, Luna en Gozert horen zéker in dat rijtje thuis!
Gozert is de allerbeste vriend van Ties. En dat is maar goed ook, want Ties is de enige die hem kan zien. Alleen heeft Ties Gozert steeds minder nodig...
Gozert heeft het gevoel dat hij soms bijna wordt vergeten en dat gevoel wordt nog sterker als Ties een eigen missie krijgt - een missie die te maken heeft met Huize Hopeloos. De plek waar Gozert het allerongelukkigst ooit was.
Terwijl Gozert het steeds vaker zonder Ties moet stellen, ontdekt hij dat er meer zijn zoals hij. En dat het niet goed met hen gaat als hun mensen geen aandacht meer aan hen besteden. Hoort hij nou wel of niet thuis in deze wereld?
'Want zolang mensen mij herinneren, zal ik nooit echt helemaal verdwenen zijn.'
Met een dubbel gevoel ging ik deze laatste 'missie' aan. Nog één keer op een missie samen met Gozert, Ties en Luna. Éígenlijk wilde ik nog geen afscheid nemen... Maar ja, ik was wél heel benieuwd naar het verhaal van Gozert.
Het was liefde op het eerste gezicht - toen ik het boek over Gozert zag. Zó mooi. De verhalen van Pieter Koolwijk en de illustraties van Linde Faas hebben écht een synergetische werking op elkaar. Ze nemen je mee naar de wereld van Gozert. Een wereld waar het fijn vertoeven is.
In 'Missie afbreken' volgen we Gozert. Lieve, enthousiaste Gozert. Zijn hersenspinsels blijven geen geheim. Ze zijn aandoenlijk, hilarisch én helemaal Gozert. Hierdoor leren we Gozert nog beter kennen en sluiten we hem nóg meer in ons hart.
De schrijfstijl van Pieter Koolwijk voelt als thuiskomen en in combinatie met de prachtige illustraties komt dit verhaal helemaal tot leven. Een verhaal dat je het liefst op repeat zet, zodat je nóóit afscheid hoeft te nemen.
Dit verhaal zorgde ervoor dat ik alles om me heen even kon vergeten. Als een ochtendzon die de mist wegduwt en de wereld verwarmt. Het is een verhaal vol humor en is ontzettend fantasierijk. Een verhaal met een diepere laag. En na het dichtslaan van dit boek - het perfecte einde van deze serie - kan ik zeggen dat ik niet meer alleen verliefd ben... Ik hóúd van deze serie. Dit verhaal is méér dan goed. Goed met een superheldencape om. *****
"Weer zijn we twee glinsterende vissen en zwemmen we door een enorm aquarium vol planeten, sterren en manen. Sierlijk. Stijlvol. Maar vooral... Samen."
Het laatste deel van de trilogie heeft een ietwat lange aanloop naar de grande finale, maar dit is dan ook een zeer waardige afsluiting van het geheel waarbij ik weer traantjes van ontroering moest laten om Gozert, Ties, Luna en de andere personages. En ook in dit deel zijn de illustraties van Linde Faas weer adembenemend mooi.
Een prachtig drieluik, waarvan het tweede deel, Luna, mijn absolute favoriet is.
Missie afbreken, het laatste deel in de wereld van Gozert. Ik wilde dit boek lezen voor het leesdossier voor volgend schooljaar, maar ik kon niet wachten! En ik ben heel blij dat ik het boek nu gelezen heb.
Want wat was dit een fantastisch boek! Echt bizar.. Laat ik beginnen met de cover van het boek. De kleurenbubbel van Gozert is hierdoor heel duidelijk. De tekeningen van Linde Faas zijn zo mooi en versterken het verhaal heel erg. Tijdens het verhaal hield ik mijn hart vast. Dit was zo ontzettend zielig.. Ik leefde echt mee met Gozert. Je merkte gewoon langzaam hoe Gozert steeds een beetje verder wegzakte in de grijze leegte. En vooral de scene na de schimmen, brak mijn hart. Ik heb nog nooit om een boek gehuild. Dit was de eerste keer. Ik vraag me echt af hoe ik dit boek moet voorlezen aan de klas, want ik betwijfel of ik het droog houd. Dit verhaal was een prachtig einde van deze serie. De verandering aan Huize Hopeloos, de dag van de doden, alles kwam samen. De boeken Gozert en Luna kwamen goed terug in het verhaal. Dit sloot het verhaal perfect af.
Ik raad je aan om dit boek te lezen wanneer je emotioneel instabiel bent, want dat werkt echt uitstekend haha! Alles komt eruit 😁
Kortom, zeker een aanrader. Zowel voor kinderen als voor volwassenen.
De laatste van de Gozert-trilogie. Heel erg knap dat elk van de boeken vanuit een ander perspectief is geschreven, en elk een totaal andere kijk op de wereld biedt. Dit laatste boek, verteld vanuit Gozert, is enorm kleurrijk, overal ziet hij kleur en avontuur. Totdat hij merkt dat Ties en Luna hem steeds minder nodig hebben, dan wordt zijn wereld en zijn manier van praten donker en grauw. Gozert zoekt soortgenoten op om te begrijpen wat er gebeurt. Dit boek vraagt meer verbeeldingskracht, en ook iets meer doorzettingsvermogen om achter elkaar door te lezen. Maar het staat ook vol mooie zinnen, waar je verdrietig van wordt of juist hoop uit haalt. Het laat je nadenken over eenzaamheid, verdriet, elkaar nodig hebben. En er is een heel ontroerend eind, geheel in stijl.
Wat een prachtig laatste boek in deze trilogie. Afscheid nemen is nooit fijn, maar op de manier van Gozert wens ik dit iedereen toe. Rustig zoekend naar de juiste manier, in een tempo waarin iedereen uiteindelijk genoegen neemt. Zelfs ik, als ongedurigere lezer, moeite hebbende met het naderende einde, kan alleen maar zeggen dat dit afscheid klopt. Pieter laat in dit boek zien dat verdrietig zijn mag en afscheid nemen bij het leven hoort en dat dit nooit voorgoed is. Wauw!
EINDELIJK las ik het laatste deel van de Gozert-triologie. Ik vond het heerlijk om na al die tijd weer me bij Ties en Luna te voegen; vertrouwd. Ondanks dat ik graag verder las en in het verhaal wilde zijn, vroeg ik me toch regelmatig 'de drive' af. Gelukkig kwam dit toch meer en meer aan het eind van het boek naar voren en werd de Gozert-cirkel rondgemaakt. Wat een troostvol verhaal! En zoals Pieter Koolwijk mij tijdens het KBWfeest van 2023 al voorspelde, had ik de tissues nodig: mooi!
Onlangs ook nog de film Coco gezien, waarbij dit thema ook speelt. Wat zoonlief en mij raakte en waarvan ik nu na het lezen van dit laatste boek zeker weet dat hij hier ook snikkend van zal genieten, al wacht ik nog eventjes met voorlezen.
'Missie Afbreken' is het hartverscheurend einde van 'De Wereld van Gozert'. En hartverscheurend bedoel ik letterlijk, mijn hart ligt in duizend stukjes op de grond door de emoties die Pieter Koolwijk mij heeft laten voelen. Gozerts verwarring en verdriet staan zo goed op papier dat je het zelf voelt.
Ik raad de volledige serie echt zo hard aan, maar hou bij dit boek zeker zakdoekjes bij de hand.
Het laatste boek vond ik niet super leuk om te lezen, omdat ik het nogal langdradig vond. Ik vond het heel lang duren voordat Gozert echt verdwijnt en in die tussen stukjes gebeurt vrij weinig. Het boek eindigt wel erg mooi.
Pfoe ja. Ik wist het even niet zo goed met dit boek. En dan is daar het einde. Ja. Jeetje. Brok in de keel. Dan is het eigenlijk gewoon zoals het hoort te zijn. Precies goed.