Hildebrand is het pseudoniem waaronder schrijver, dichter en predikant Nicolaas Beets o.m. zijn bekendste werk de ‘Camera Obscura’ schreef, waarvan de eerste versie verscheen in 1839. Hij studeerde theologie in Leiden en promoveerde er in 1839. Van 1840 tot 1853 was hij predikant te Heemstede. In 1854 werd hij predikant in Utrecht, waar hij van 1874 tot 1884 hoogleraar in de theologie was.
For the English reading peeps who for some reason came across this review (hello!) :
humans haven't changed a bit.
Dutchies continue:
Het is heel grappig dat er vroeger ook al: - Fuckboys waren - Het openbaar vervoer verschrikkelijk was - irritante of ronduit gemene familieleden bestonden die het echt niet meenden en oprecht goed zijn ect. maar toch altijd de mensen zijn die je wilt slaan op verjaardagen - Cynische mensen werden gewaardeerd - De aardige presente jongens kregen het meisje niet - studenten werken hard of doen precies niets
De mens is niets veranderd
Als je eenmaal door het oud Nederlands heen bent is dit echt een hilarisch of gewoon vermakelijk boek om te lezen voor de lol of voor de lijst
Produced by Laura N.R. and Marc D'Hooghe at http://www.freeliterature.org (Images generously made available by Gallica, Bibliothèque nationale de France.)
About the title: Some items are not directly about the camera obscura such as the Dutch literary classic Camera Obscura by Hildebrand shown below. This is a 1904 edition of the 1839 book. The connection seems to be an analogy of the camera obscura to the nostalgic "views" of everyday life. We love the graphic on the cover, a wonderful gold stamped box camera obscura sitting on a table. (Source: Images of Camera Obscuras in our Collection
Hildebrand Monument in Haarlemmerhout, Haarlem
Page 4: "Les ombres et les apparences qu'évoquent la méditation, le souvenir et l'imagination, tombent dans l'âme comme dans une chambre obscure, et quelques-unes sont si frappantes, si séduisantes, qu'on trouve plaisir à les dessiner, et, en les ornant un peu, les coloriant et les groupant, à en faire de petits tableaux qui peuvent être envoyés aux grandes expositions, où un petit coin leur suffit. On ne doit cependant pas y chercher des portraits: car non-seulement il arrive cent fois qu'un nez de souvenir s'y adapte à un visage d'imagination, mais aussi l'expression de la physionomie est si peu déterminée, que souvent une même figure ressemble à cent personnes différentes."
Page 282: Qui est Hildebrand? Tout le monde le sait; il y en a parfois qui l'ont deviné avec beaucoup de perspicacité. Aussi n'en fais-je pas un secret, ni ne m'efforcé-je pas de me faire passer pour avoir quarante ans de plus que je n'ai, ou pour quarante fois meilleur que je ne suis. Que le bon public ne s'inquiète pas du nom; qu'importe qu'on s'appelle Jaap ou Hildebrand?
De Camera bestaat uit een aantal min of meer losse verhalen: 'kijkjes' op een situatie, handeling of omstandigheid. Beets beschrijft die heel gedetailleerd. Eigenlijk bestaat het hoofdwerk uit de eerst 20 hoofdstukken, met de bekende familie Stastok en het Diakenhuismannetje. Dat is ook het sterkste: ik vond het beslist fris en amusant: Hildebrand is een scherp waarnemer en schrijft met compassie en verfijnde humor. Het tweede deel -de tweede 20 hoofdstukken- voert de familie Kegge en Witse ten tonele: het wordt veel saaier, de humor verdwijnt en het moralistische vingertje komt tevoorschijn. Het derde deel -de laatste 20 hoofdstukken- zijn voornamelijk beschrijvingen van mensen in beroepen als jager, visser en voerman. Bekend daarvan -en weer een stukje beter- is de figuur van Teun de Jager.
Tussen die delen in is een nawoord waar hij heel omslachtig van alles uit de doeken doet, wat hij van mij er wel in had kunnen laten zitten.
Het eerst deel had mijn waardering op 4 sterren gebracht, dat saaie stuk ertussen in liet het afzakken naar 3.
It's not that I didn't like reading this, but it just wasn't a book that I kept thinking about. Normally when I'm reading and I have to put my book away, I'll be thinking about when I can read next. But I didn't have that with this book. It's a must read Dutch literature though!
Camera Obscura, door literatuurfanaten liefkozend de Camera Obscura genoemd, is een verzameling essays geschreven door Hildebrand (de pennaam van Nicolaas Beets). Het is geschreven begin 19e eeuw en speelt zich ook in die tijd af. De onderwerpen verschillen van beschrijvingen van het volk op een veerpont, tot dramas over burgermeisjes en brieven aan vrienden.
De toon in het begin is spottend, scherp, doortastend. Er lijkt hier een bodem te liggen voor de latere grote Nederlandse schrijvers: de burgermoraal wordt tegen het licht gehouden op humoristische wijze. Maar wat er gaande weg? De vaart raakt er uit, de verhalen worden steeds lulliger. Wie kan het verhaal waarin Hildebrand een meisje redt uit de klauwen van een sortement corpsbal nu serieus nemen? Of wie heeft er nog geduld om het verhaal over vissers letter voor letter door te nemen? Het wordt saai, Hildebrand vervalt in diezelfde burgermoraal die hij eerst lijkt te willen tarten.
Een goedmaker is het absurdistische laatste verhaal. Het boek heeft verder zeker historische waarde en ik heb het gevoel Nederland uit die tijd beter te kennen. Helaas was het verschrikkelijk saai in die tijd.
Hè hè, eindelijk uit (al eventjes hoor). Las het op de w.c. dus het ging niet snel. Wel heel interessant om over het leven van bijna 200 jaar geleden te lezen, waar koetsen met paarden reden en mensen aan hun kleding te herkennen waren. Verhalen over studenten, logeerpartijen en het vergulden van koeken voor Sinterklaas. Ook de beschrijvingen van bepaalde beroepen: de jager, de veerschipper, het dienstmeisje waren de moeite waard. En mensen die doodgingen, per ongeluk doodgeschoten, oud of een ziekte die nu met antibiotica te genezen zou zijn. Ja echt een kijkje in het gewone dagelijkse stads- of plattelandsleven van 2 eeuwen geleden. Ik zou er wel eens even in willen vertoeven en rond kuierend bekijken hoe het er daar aan toe gaat.
Interessant boek. Niet echt een roman, maar de korte verhalen die erin staan zijn wel erg leuk omdat ze zo'n mooie afspiegeling geven van het leven en de mensen in die tijd, wat ook geldt voor de essayistische hoofdstukken (de ik niet allemaal gelezen heb). Mooie thematiek, mooi symbool van de camera obscura. Wel erg langdradig, veel herhaling en soms nogal wat overdrijving.
Heel leuk geschreven! Een soort essays van of colums maar dan 2 eeuwen geleden :). Alle gebeurtenissen zijn tot in de puntjes gedetailleerd, maar ondanks dat niet langdradig. Het is een fijn winters kabbelend boek voor bij de openhaard.
Leuke ontdekking: allemaal cursiefjes avant la lettre. Hildebrand beschrijft op een gezapige manier het leven uit zijn tijd. Best leuk en ook nu nog leesbaar.
Het was even wennen aan de stijl van dit boek, maar op een gegeven moment maakte het boek een klik met mij. Het boek bestaat voor het grootste deel uit schetsen van bepaalde mensen/families: het is niet zozeer een boek met spannende plots. Toch zijn die plots er zo nu en dan wel. Het boek wordt pas echt goed vanaf ongeveer pagina 157 (uitgave 1977), bij het verhaal van de familie Kegge. Ook zeer lezenswaard zijn bijvoorbeeld het verhaal “Een onaangenaam mens en de Haarlemmerhout” (met de befaamde heer Nurks waar zelfs een woord in de Nederlandse taal van afgeleid is) en het verhaal over student Gerrit Witse. Schrijver Godfried Bomans was duidelijk beïnvloed door Hildebrand (en heeft daar ook minstens één werk over geschreven). Wel voor de doorbijters, maar Hildebrand heeft een unieke stijl, en op zijn minst kun je zeggen dat het leven in Nederland in de 19e eeuw op een unieke manier voor het voetlicht komt. Ik vond het lezen van het boek een verrijking.
This is not the correct edition... I own, among my most prized possessions, a first edition of this book from 1839. In mint condition. I bought it 35 years ago at an auction. Sadly, this edition is not in the list of edition, so I chose this one.
What can I say? Although I read modern books all the time, I love this old stuff.
Ik las ‘een onaagenaam mensch’ en ik vond het eerder een ‘onaangenaam verhaal’. Ik raakte constant de draad kwijt want hij begon een zin en knoopte er zoveel rare constructies aan dat ik echt niet meer mee was. Niet echt aangenaam lezen…
In Camera Obscura neemt Hildebrand, het pseudoniem van Nicolaas Beets, je mee naar het Nederland van de negentiende eeuw met een scherpe pen en een flinke dosis humor. De verhalenbundel staat bol van herkenbare types - de zelfingenomen burger, de schlemielige student, de overdreven deugdzame dominee - en Beets schetst hen met een ironische blik die vandaag nog steeds verrassend fris aanvoelt.
Het is geen roman met een klassieke spanningsboog, maar eerder een verzameling taferelen die de samenleving op de korrel nemen. De karikaturen zijn soms dik aangezet, maar dat maakt de satire des te genietbaarder. Vooral stukken als De familie Stastok en Een onaangenaam mens in de Haarlemmerhout blijven hangen door hun subtiele kritiek op de kleinburgerlijkheid.
De stijl is natuurlijk ouderwets, maar wie daar doorheen leest, ontdekt een speelse, bijna theatrale verteltoon vol woordspelingen en dubbelzinnigheden. Soms voelt het wat langdradig aan, en niet elk verhaal is even meeslepend, maar de scherpe observaties maken dat ruimschoots goed.
Camera Obscura is een must-read voor wie houdt van klassieke satire en een inkijkje wil in de Nederlandse literatuurgeschiedenis. Beets' tijdloze humor bewijst dat mensen eigenlijk niet zoveel veranderen - alleen de setting is anders.
Camera Obscura is een verhalenbundel uit 1839 voor iedereen die zich weleens heeft afgevraagd hoeveel het dagelijkse leven van tweehonderd jaar geleden nou eigenlijk verschilde van nu. In feite niet zo veel.
We gebruiken andere woorden voor somtijds, reis en billijk, dames hebben hun allerliefst mutsje ingeruild voor een plastic Hema zonnebril, en met dank aan het internet, de telefoon en de sociale degeneratie van de 21ste eeuw hoeven we niet meer uit beleefdheid drie weken te verblijven bij een of andere wildvreemde Canadese neef van onze juffrouw.
Deze gebruiken zijn dan misschien veranderd, maar de mensen geen steek. Want ook tweehonderd jaar geleden stonden studenten te beven voor hun eindexamen, schaamden tieners zich voor hun ouders, waren er pooiers actief en ergerden mensen zich aan pratende en/of stinkende mensen in het openbaar vervoer.
Het 19e eeuwse taalgebruik was wel even wennen, maar de sarcastische en laconieke schrijfstijl van Hildebrand (Nicolaas Beets), die zichzelf en zijn medemensen 450 pagina's lang vermakelijk bespot, maakte dat zeker de moeite waard.
J'ai été captivée par ce roman intense. Le narrateur est photographe, il travaille dans un hôpital militaire, sous un régime autoritaire. Quand il doit photographier des corps torturés, il tente de ne pas broncher, la moindre question ou attitude pouvant les mettre en danger, sa famille et lui-même. Là est l'essentiel du livre : le combat intérieur entre dénoncer les atrocités dont il est témoin ou se taire par peur des représailles . Très bien ficelée, l'issue de ce dilemme nous tient en haleine de bout en bout. Un livre important sur l'engagement , et le courage face à la dictature.
Het boek is een bundeling van verhalen die 150-180 jaar geleden geschreven zijn. De situaties zijn dus moeilijk actueel te noemen, maar de karakterschetsen en de situaties zijn toch herkenbaar en goed beschreven. Sommige verhalen kun je beter overslaan, maar als je een beetje interesse hebt in Nederlandse literatuur (of het Nederland van de 19e eeuw) dan is dit een aanrader.