What do you think?
Rate this book
Itzulera baten historia
204 pages, Paperback
Published October 10, 1990
1 person is currently reading
8 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
March 10, 2022
Ez dakit ezta nondik hasi ere...
Laburbilduz, izenik ez duen neska –exiliatutako famialikoa– baten begien bidez kontatzen digu Ugaldek nolakoa den bi aberri izatea, aldi berean generoaren ikuspegia jorratuz. Protagonistak erlazio ediptiko-arraroa izango du bere aitarekiko. Aitari semea alproja atera zaionez, bere alaba zintzoa, azkarra eta obedientea bilakatuko da inoiz izan ez duen semea. Hori bai, emakumea dela ahaztu gabe eta, beraz, generoak dakarren murriztapen eta kontrola jasango du gure neskak.
Beste aldetik, gurasoak euskaldunak izanda Euskal Herria sentituko dute bere aberri gisa eta exilioak aberriaren irudiaren idealizazioa ekarriko du berekin. Seme-alabak, kontrakoa sentituko dute. Protagonistarentzat bere aberria Caracas da. Klima, bertoko familia (Rosa Chacón) eta hizkuntza kreoleoa sentituko ditu bereak, ez, ordea, Euskal Herria. Halere, bere gurasoen erabakiaren ondorioz, EHra bueltatzen da eta bere gurasoek margoztutako aberri idealizatuaren irudia hautsiko zaio 10 urteko umeari.
Eleberriaren beste gai bat da Amerikak duen sinbolismoa euskal kulturan eta literaturan. Diasporatik abiatuta; perdizioaren eremua edo dirutza lortzeko eremu bezala kalifikatu zuenak nazionalismoak baita eliza katolikoak, exiliora arte. Orain euskaldunak ez dira diruaren bila joaten –lehen ere beharrak bultzatu zituen euskaldunak emigratzera, ez zen Erasmus bat bezala–; bere aberritik bota dituzte; bizitza eta aberriaren artean hautatzera bultzatu dituzte.
Konklusioan... Alde batetik, Ugaldek izena ez duen neska exiliatu bati ematen dio ahotsak. Bai, neskak ez du izenik, exiliatuetako edonor izan zitekeelako protagonista. Beste aldetik, rskerrik asko Marijo eleberria gomendatzeagatik 🥰❤
Laburbilduz, izenik ez duen neska –exiliatutako famialikoa– baten begien bidez kontatzen digu Ugaldek nolakoa den bi aberri izatea, aldi berean generoaren ikuspegia jorratuz. Protagonistak erlazio ediptiko-arraroa izango du bere aitarekiko. Aitari semea alproja atera zaionez, bere alaba zintzoa, azkarra eta obedientea bilakatuko da inoiz izan ez duen semea. Hori bai, emakumea dela ahaztu gabe eta, beraz, generoak dakarren murriztapen eta kontrola jasango du gure neskak.
Beste aldetik, gurasoak euskaldunak izanda Euskal Herria sentituko dute bere aberri gisa eta exilioak aberriaren irudiaren idealizazioa ekarriko du berekin. Seme-alabak, kontrakoa sentituko dute. Protagonistarentzat bere aberria Caracas da. Klima, bertoko familia (Rosa Chacón) eta hizkuntza kreoleoa sentituko ditu bereak, ez, ordea, Euskal Herria. Halere, bere gurasoen erabakiaren ondorioz, EHra bueltatzen da eta bere gurasoek margoztutako aberri idealizatuaren irudia hautsiko zaio 10 urteko umeari.
Eleberriaren beste gai bat da Amerikak duen sinbolismoa euskal kulturan eta literaturan. Diasporatik abiatuta; perdizioaren eremua edo dirutza lortzeko eremu bezala kalifikatu zuenak nazionalismoak baita eliza katolikoak, exiliora arte. Orain euskaldunak ez dira diruaren bila joaten –lehen ere beharrak bultzatu zituen euskaldunak emigratzera, ez zen Erasmus bat bezala–; bere aberritik bota dituzte; bizitza eta aberriaren artean hautatzera bultzatu dituzte.
Konklusioan... Alde batetik, Ugaldek izena ez duen neska exiliatu bati ematen dio ahotsak. Bai, neskak ez du izenik, exiliatuetako edonor izan zitekeelako protagonista. Beste aldetik, rskerrik asko Marijo eleberria gomendatzeagatik 🥰❤
This entire review has been hidden because of spoilers.
Displaying 1 of 1 review