آهای یکی اینجا تنهاست

by بزرگمهر حسین‌پور

برای كسانی‌كه تصور می‌كنند با زبان تصویر بزرگمهر حسین‌پور آشنایی كامل دارند، این یك سورپریز خواهد بود. طنز پرنشاط و رنگارنگ حسین‌پور این بار جای خود را به طنزی پرمعنا و بعضاً گزنده می‌دهد كه موضوع آن را تنهایی انسان امروزی در زبانی تمثیلی شكل می‌دهد. آدمی جدا افتاده در جزیرۀ كوچك و ماجراهای جذاب و تلخ و شیرینی كه بر سر وی می‌آید دست‌مایۀ كار كاریكاتوریست در این اثر كاملاً متفاوت و استعاری است.

Genres: Comics, Art

104 pages, Paperback

First published January 1, 2007

About the author

بزرگمهر حسین‌پور (زاده آذر ۱۳۵۵ در تهران) کاریکاتوریست و کارگردان انیمیشن اهل ایران است.

Reviews

[Elham 8 Azimi]

نمرۀ واقعی: 3.5
این دومین کتاب متن و کاریکاتور بزرگمهر حسین‌پور بود که می‌خواندم و می‌دیدم. اولین با «من گوساله‌ام» را از او خواندم، که در مقایسه با این کتاب، به‌مراتب تأمل‌برانگیزتر و ارزشمندتر است. اما «آهای! یکی اینجا تنهاست» به تنهایی کتاب خوبیست. اولاً که نام خیلی خوبی دارد؛ یک نام هشیارکننده که مخاطب را صدا می‌زند به سمت خودش و حواسش را به خودش جمع می‌کند. تمام کتاب، کاریکاتورهایی هستند، با موضوع جزیره و درواقع «تنهایی». اما اتفاقی که در کتاب دوست و انتظار داشتم بیفتد و نیفتاد، این بود که کاریکاتورها یک سیر روایی داشته باشند. اما این اتفاق در بعضی از کاریکاتورها افتاده بود؛ یعنی مثلاً سه کاریکاتور پشت سر هم و دنباله‌دار بودند و باز کاریکاتورهای بعد، بی‌ربط.
یک نکتۀ دیگر، استفاده از نوشتار در کنار کاریکاتورها بود. در کتاب «من یک گوساله هستم» کاریکاتورها نوع دیگری بودند، نوعی که خود کاریکاتور با متن همراه بود و درواقع نوشته‌ها، دیالوگ‌های کاراکترها بودند یا راوی. اما در این کتاب نوشته‌ها فقط یک توضیح از سمت کاریکاتوریست بود که در اکثر قریب به اتفاق موارد، بی‌مورد و توضیح واضحات بود. گاهی اگرچه به‌ظاهر کمک‌کننده بود، اما ذهن مخاطب را به تعبیرهای دیگر می‌بست و لقمۀ حاضر و آماده‌ای بود در گلوی آدم.
با این همه، کارها واقعاً خلاقانه بودند و نگاه تازه‌ای داشتند. مشخص بود که «تنهایی بشر امروز» دغدغۀ فکری کاریکاتوریست بوده و بارها دغدغه‌اش را قلم زده است و طرح.
به دوست‌داران کاریکاتور پیشنهاد می‌شود.

[NadiaN99]

خيلي قشنگ بود
حتي گريه هم كردم

[Niloo N]

باورم نمیشه که انقدرررررررر خوب بوده!!!!!
یعنی خیلی خیلی خیلی خوب ها!
اصلا اسمش... تصویر جلدش... رسم‌الخط ش ... فونتش... تصویرا که اصلا عشق بودن :ططططط و جمله هاش ۸->>>>>>>
جمله هاش عشق من بودن. از اون جمله ها که میشه باهاشون زندگی کرد و اینا :)))) بعضی صفحه ها رو هی میخوندم!

+ سیما حق‌شناس زنشه دیگه؟ :-" خب من خیلی این زن و شوهر رو دوس دارم :پی (من تنها با همون چند خطی که سیما حق‌شناس در صفحه اول کتاب نوشته عاشقش شدماااا :دی) و اینکه کلا از همون اولین صفحه کتاب فهمیدم که عاشق کتاب میشم!
++ میدونم که گاهی آدما بیخود و الکی خندشون میگیره! ولی اون صفحه که یهو اون آدم تنها فک کرد پری دریایی دیده و پرید تو آب٫ کتاب رو بستم و فقط فقط فقط خندیدم =)))))))))
+++ بزرگمهر حسین‌پور انقدر خوب و دوست‌داشتنی بود و من نمیدونستم؟

" گاهی اونقدر ناجی های زمین بزرگن که تو رو نمی‌بینن "
" چقدر شگفت‌انگیزه که تنها کسی که توی چشمات نگاه کنه خورشید باشه! "
" واسه نجات٫ اولین شرط جدایی بود "

پ.ن: لیلی آیا من در حال پیشرفت در زمینه ریویو نویسی(!) هستم یا نه؟ :-" :دی یعنی کلا آینده روشنی برای من در این زمینه وجود داره یا نه؟ :))

[ZaRi]

من فکر می کنم که انسان زمانی مشکل پیدا می کند که از خودش فاصله بگیرد. در این وضعیت دیگران هستند که او را شکل می دهند به عبارتی او اسیر لحظه ها می شود و به همین دلیل هر لحظه اش یک جور می شود و این باعث می شود هرگاه که تنها شد دچار افسردگی و یاس شود و برای گریز از این وضعیت یه دیگران پناه می برد و برای داشتن دلیل, شادی ها و دیدارهای ساختگی بوجود می آورد چیزی که حقیقی نیست و چیزی که حقیقی نیست تاثیر لازم را ندارد.
نمی خواهم بعد روانکاوانه و جامعه شناسانه تنهایی را بنویسم ولی اهمیت دارد. مهم نیست که ما چه کسی هستیم ولی مهم است که سخنگوی خودمان باشیم به عبارتی درونمان را نشان بدهیم تا جهان بداند با چه احساس, به چه نیاز و با چه روحیه ای مواجه است تا در برخورد با آن تکلیفش مشخص شود. اما وقتی خودمان را بروز نمی دهیم حرکت جهان را کند می کنیم و آن را برای رسیدن به مقصد به تاخیر می افکنیم. ما به همه فکر می کنیم جز به خودمان, همه را رعایت می کنیم جز خودمان را, چگونه حرف بزنیم, چگونه بنشینیم, چگونه راه برویم, چگونه بپوشیم, چگونه گریه کنیم, چگونه بخندیم, چگونه چگونه باشیم! آیا این فاجعه نیست؟ آیا کرامت انسانی هر فرد در نادیده گرفتن خویشتن است؟ خودمانیم! ما در کجای خویشتن هستیم؟
آیا چیزی از آن مانده است؟

اردشیر رستمی/مقدمه ی کتاب

[Hesam]

حکایت اون بچه ای که تو جزیره ی تنهایی به دنیا میاد ...بزرگ میشه...بزرگ میشه... در فکر راه نجات پیر و کچل میشه... تا اینکه یه روز یکی از راهی دور میاد و بهش میگه ....
(حکایت تصویریش رو تو عکس هام اضافه کردم)


چیزی در حد فوق العاده...
ای کاش اون یکی زودتر از راهی دور بیاد :(

[Ahmad]

یه کتاب خیلی خوب در مورد تنهایی‌های انسان عصر حاضر. به این صورت که تو یه صفحه، یه کارتون و در صفحه قبل و روبه‌رویی‌اش، یه توضیح کوچیک براش وجود داره؛ گاهی حتا در حد سه نقطه. خیلی عالی بود.

"واسه نجات، اولین شرط جدایی بود"
"توی چشم هم یک جزیره‌س که کسی درونش تنهاس!"
"گاهی اونقدر ناجی‌های زمینی بزرگن که تو رو نمی‌بینن..."

[Arghavan]

«ما تنها بودیم. وقتی از تنهایی فرار کردیم... گم شدیم. وقتی از تنهایی رفتیم. وقتی تنهایی‌مان را قال گذاشتیم، وقتی تنهایی را پای اینترنت، ماهواره، گیم و سینما و تلویزیون قربانی کردیم، مُردیم. ما تنها آمده‌بودیم. تنها رفته‌بودیم. تنها مُرده‌بودیم. ما دچار تنهایی بودیم.»

× مرسی از پ؛ با تشکر از ایفای افتخاری نقش «گمرک» در برقراری ارتباط بین ستایش و پ :))

[Ehsan]

تنهایی یک وقت هایی معرکه است و یه وقت هایی مصیبت، همان طور که از تنهایی درآمدن یک وقت هایی مصیبت است و یک وقت هایی معرکه! با کاریکاتورهای خلاقانه بزرگمهر عزیز تواین کتاب، خوب میشه به این پارادوکس فکر کرد و جالب اینکه هر بار ( البته به تجربه شخصی ) میشه نتیجه متفاوتی گرفت !

[Sara Kamjou]

خوب بود اما خاص و قابل توصیه نه.
---------------------
یادگاری از کتاب:
تنش اسیر جزیره، خیالش ته آسمون.

[Saeed]

ساده و قشنگ.

برکه ها،جزیره های ماهی ها هستند.

لذت دیدن یک اسیر دیگه مثل خودت؟!

سهراب سپهری:

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید

عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود.

[Roozhin]

عالی بود...عالی...بهترینه.

[Negar]

اون اولش که مقدمه‌طور بود..❤
کلا نمی‌شه درباره‌ش حرفی زد.
+فقط نمی‌دونم چرا یه‌جا جای کسره، «ه» داشت. :|

[Dariush Dianat]

خداحافظ... ای تمام کسانی که دوستتون دارم...که دوستم دارید
مثل یک پست اینستاگرامی ورقه‌ای بیشتر از ده ورقه بود که تاثیر خودشو خیلی خوب گذاشت.

[Zara]

مقدمه خوبی داره. خواندنی است. بارها میشود آن چند صفحه را خواند

[Parham]

������ ������ ������ ���� ���� ������ ������ ���������� ���� �������� �� ������ �������� ���� ���������� ������ �������� ������ �������� ������ ����������! ������ ����������!

�������� ���� ������ ���������� ���� ������ ����... �������� ���� �������� ���������� ������ ������������ ���� �������� ������ ���������� ���������� ���������� ������. ������ ���� ���� ���� �������� �������� ���� ���� ���� ���� ����������... ���� ���������� ������ ���� ���� ����. ������ ������ ������. ���������������� ������ ������ ���� ������ �������� ���� ������������...�� ���� ������ ��������. ���������������� ������ ������...

[Marzieh Goodarzi]

بد نبود

[Mina khamoushi]

عالی عالی عالی