Όταν ξυπνήσουν οι τιτάνες

by Στυλιανός Μωυσείδης

"Παιδιά δικά μου εσείς", είπε δυνατά, "κι ενός γονιού κακούργου, αν θέλετε να μ΄ακούσετε, το άδικο που τραβάμε απ΄ τον πατέρα σας, μπορούμε να του το πληρώσουμε". Ένα μουρμούρισμα ακούστηκε απ΄ το ημικύκλιο καθώς η Γαία σήκωνε ψηλά το διαμαντένιο σπαθί. Τα παιδιά της - εκτός ίσως από τον Κρόνο - τα είχε αναθρέψει με τα ιδανικά της φυλής της, να πιστεύουν στην ειρήνη και τη δικαιοσύνη, να αποφεύγουν την αιματοχυσία και τη βία. Έτσι έσπευσε να προσθέσει: "Και δε φταίμε εμείς, μια και πρωτάρχισε αυτός τα ανόσια έργα".

599 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

Ο Στυλιανός Μωυσείδης γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και διαμένει μόνιμα. Σπούδασε σκηνοθεσία και πολιτικές επιστήμες. Εργάζεται ως σκηνοθέτης και συγγραφέας στον κινηματογράφο, την τηλεόραση, το θέατρο και το ραδιόφωνο, ενώ κατά το παρελθόν και επί σειρά ετών έχει υπηρετήσει την καλλιτεχνική εκπαίδευση ως καθηγητής και διευθυντής σχολών θεάτρου και κινηματογράφου-τηλεόρασης. Έχει εκδώσει μυθιστορήματα και ένα θεατρικό έργο. Έχει βραβευθεί για τα μυθιστορήματά του "Τάλως" και '"Οταν ξυπνήσουν οι Τιτάνες", καθώς επίσης για το θεατρικό του έργο "Αυτοκράτωρ Θεσσαλονίκης".

Reviews

[Petros · Rating 2 out of 5]

Όταν έπιασα στα χέρια μου το παρόν βιβλίο, το εξώφυλλο με είχε προϊδεάσει για κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι τόσο καρτουνίστικο και διαστημικό που σε κάνει να νομίζεις ότι είναι περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας σε άλλο πλανήτη. Που δεν είναι, οπότε καταντά παντελώς αταίριαστο με το περιεχόμενο και σε ξενερώνει επειδή σου χαλάει τις προσδοκίες.

Το βιβλίο είναι ένα κοινωνικοπολιτικό θρίλερ με ψευδοϊστορία που μπλέκει σάπιες σουφου ιδέες για το πώς ξεκίνησε η ζωή στον πλανήτη από αρχαίους εξωγήινους που έγιναν οι Ολύμπιοι θεοί. Κι αυτό δένει με τα κολλήματα που είχαν στις αρχές του 2000 πολλοί Έλληνες με τους Ελ και τις χαζές θεωρίες του Λιακόπουλου. Το ξέρατε ότι ο Όλυμπος ονομάστηκε έτσι από έναν εξωγήινο που είδε το βουνό και αναφώνησε «Ω, Λάμπει»; Ούτε εγώ. Γιατί δεν ισχύει, είναι ιστορίες γι’ αγρίους που σκαρφίζονται οι ψευτοφιλόσοφοι για να συνδέουν τα πάντα όπως τους καπνίσει. Τι είπατε; Η Αθηνά γεννήθηκε από το κεφάλι του Δια; Είναι γιατί από εκεί γεννάνε οι αρσενικοί εξωγήινοι! Είδατε πόσο έξυπνος είμαι που το σκέφτηκα;

Καπάκι σ’ αυτό και μια κλασική οργάνωση οικολόγων που θέλει να σώσει τον κόσμο από την μόλυνση της ανθρωπότητας, κι έναν πρωταγωνιστή ονόματι Michael Jordan (συνωνυμία με τον μπασκεμπολίστα) που σε προηγούμενο βιβλίο νίκησε τον Τάλο, ένα αρχαίο ελληνικό ρομπότ που τρεφόταν από την ραδιενέργεια μιας πυρηνικής βόμβας. Πολύ μαστούρα ρε φίλε, μα πολύ μαστούρα.

Καλά όλα αυτά σαν τρελιάρικες ιδέες αλλά πρέπει να σε τραβάει και λίγο η όλη πλοκή. Κάτι που δε το κάνει γιατί αν και καλογραμμένο, το κείμενο είναι μια ξεραΐλα και μισή. Οι χαρακτήρες είναι σαν αρχέτυπα από C Movies του Hollywood, και οι διάλογοί τους φίσκα σε θεωρίες περί ανέμων και υδάτων. Μέχρι και σκηνή σεξ με κτηνοβασία έχει. Δε πρόκειται να πάνε παραπέρα πολλοί μετά από τέτοια σκηνικά.

Μπορεί να ήταν πιο αρεστό κατά την περίοδο που βγήκε γιατί αλλάζαμε χιλιετία και η τρέλα περί του ιού των Windows, οι προφητείες του Νοστράδαμου, και τα Λιακοπουλίστικα να σε κάνανε να είσαι ανοικτός σε θεωρίες συνωμοσίας, αλλά σήμερα που έχουν επέλθει όλα αυτά κάνουν το βιβλίο και όλα όσα ασχολείται dated (παρωχημένα) και περισσότερο μια άσχημη ανάμνηση του τι πουλούσε τότε αντί για μια πλοκή της προκοπής.

[Χρηστος Αθανασόπουλος · Rating 2 out of 5]

Η αλήθεια είναι πως αυτό το βιβλίο έχει τον πιο αντιπαθητικό πρωταγωνιστή που έχω διαβάσει και αυτό δεν είναι απλά μια υπερβολή.
Υποκριτής, φαλλοκράτης (όπως κατηγορείται και στο βιβλίο πως είναι) , κομπλεξικος, κυκλοθυμικος, ψωροπερηφανος, ρατσιστής, αυταρχικος, ένα στερεότυπο του "ελληναρα" που του συγχωρουνται σε ένα βαθμό οι παραπάνω συμπεριφορες επειδή "έτσι είναι οι Έλληνες".
Από τη μια κάνει τα χειρότερα και από την άλλη κυκλοφορεί κρινοντας τους πάντες και τα πάντα. Θα πρέπει να συνηθίσετε τον πρωταγωνιστή να λέει, να κάνει ή να σκέφτεται κάτι απαράδεκτο ή σιχαμερό και μετά να σκέφτεται: "δεν έπρεπε να το κάνω αυτό", "δεν είχα δίκιο", "αυτό ήταν αδικιολογητο". Αλλά τίποτα δεν τον εμποδίζει από το να το ξανακάνει και στο ενδιάμεσο πετάει και ένα "άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου" και καθάρισε.

Τα στερεοτυπα για όποια εθνικότητα εμφανίζεται στο βιβλίο πάνε κι έρχονται και κάνουν τον πρωταγωνιστη (αλλά και τον συγγραφέα) ακόμη πιο αντιπαθή.

Όπως καταλαβαίνετε αυτός ο πρωταγωνιστής και οι προβληματικες ιδέες κατακλύζουν όλο το βιβλίο και χρειάζεται προσπάθεια για να το συνεχίσεις σε κάποια σημεία. Αν όμως καταφέρεις και τα παραβλέψεις θα δεις μια ιστορία με γρήγορη ροή που βοηθούν πολύ τις 600 σελίδες να κυλήσουν άνετα. Κάτι ανάμεσα σε θρίλερ, επιστημονική φαντασία, φαντασία/μυθολογία και δράση που διαβάζεται πραγματικά εύκολα αν σκεφτείς το περιεχόμενο αλλά και τον όγκο.
Η ιδέα της ανάμειξης της ελληνικής μυθολογίας με το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας αν και δεν μου φαίνεται ιδιαίτερα ελκυστική θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πολύ ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Σε ένα βαθμό τα καταφέρνει αλλά μαζί υπάρχει μια υποβοσκουσα εμμονή με την Ελλάδα απο τη μεριά του συγγραφέα καθώς είναι ξεκάθαρη η πρόθεση του να γράψει μια ιστορία του κόσμου σύμφωνα με την οποία όλα περιστρεφονται γύρω από την Ελλάδα. Πέρα από αυτό, σχεδόν όλοι οι χαρακτήρες, Έλληνες ή μη, φαίνεται να ενδιαφέρονται και να γνωρίζουν διαφορά πράγματα για την Ελλάδα χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Σαν να προδιδεται μια παράξενη αποψη από του συγγραφέα, πως δηλαδή όλοι παντού έχουν το βλέμμα τους συνεχώς στραμμένο προς την Ελλάδα.

Πρόσθεσε σε αυτόν τον χαμό και κάποιες παράξενες θεωριες συνωμοσίας που χρησιμοποιούνται ως βάση για τις ιδέες της επιστημονικής φαντασίας. Προσωπικά προτιμώ η εφ να πατάει στην επιστήμη και να την επεκτείνει με φαντασία κι όχι να την υποσκαπτει και να την αμφισβητεί.
Όσο για την πλοκή θα έλεγα ότι το τελευταίο μέρος του σχεδίου τους ακυρώνει και καθιστά ανούσιο ουσιαστικά όλο το βιβλίο. Θα μπορούσαν να είχαν οργάνωσει μια επιχείρηση σαμποτάζ από την αρχή, να έχουν δωροδοκησει, απειλήσει κλπ. Τα λεφτά υπήρχαν. Αν είχαν κάνει αυτό από την αρχή, όλα τα γεγονότα του βιβλίου θα είχαν αποφευχθεί, άρα όλο το βιβλίο είναι περιττο(;), το οποιο θα έλεγα είναι σημαντικό λάθος.

Μια ανατροπή που είχε στο τέλος την είχα προβλέψει οπότε δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Παρόλα αυτά θα έλεγα όμως πως μου άρεσε η σταδιακή οικοδόμηση της οργάνωσης και η λεπτομέρεια που δόθηκε σε αυτή την διαδικασία και επίσης το τέλος μου άρεσε, ήταν θεαματικό ατμοσφαιρικό και όχι γλυκανάλατο. Αν και ο τίτλος από μόνος του το χαλάει και το προδίδει.