Ο Ρομπέρτο Φερνάνδες Ρεταμάρ είναι ο πιο γνωστός ζων Κουβανός ποιητής σήμερα και ο εθνικός ποιητής του νησιού. Η ποίησή του, συνεπής στις επιταγές του συμπατριώτη του αγωνιστή-ποιητή Χοσέ Μαρτί, εμπνέεται από την ιστορία, τους αγώνες του νησιού, αλλά και από την ιστορία, τον έρωτα και τη ζωή των άλλων λαών της ηπείρου. Δεν στερεί την αλληλεγγύη της σε μακρινούς λαούς, όπως ο βιετναμικός, και δεν μένει ξένη όπου και όταν το επιτάσσουν οι στιγμές. Είναι μια ποίηση μαχητική όταν το θέλει η ιστορία αλλά και λυρική, σατυρική, ελεγειακή ή περιπαικτική, για να εμπνευσθεί από τα μικρά ή μεγάλα γεγονότα της καθημερινότητας. Αφιερώνεται, σε ένα μεγάλο μέρος της, στη ζωή στο νησί μετά την επικράτηση της Επανάστασης του Φιντέλ Κάστρο, στο σπίτι, τις θυγατέρες, τις απώλειες φίλων, τον εγγονό του που τον λένε Φωκά, ή την ανέχεια σε δύσκολους καιρούς και την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, την εποχή των σοβιετικών πυραύλων. Όλα δοσμένα με έναν ελεύθερο, συζητητικό, κυρίως, στίχο μιας δωρικής απλότητας και αφοπλιστικής ειλικρίνειας.
Roberto Fernández Retamar was a poet, essayist, literary critic and President of the Casa de las Américas. In his role as President of the organization, Fernández also serves on the Council of State of Cuba. An early close confidant of Che Guevara and Fidel Castro, he has remained a central figure in Cuba since the 1959 Revolution. Fernández has also written over a dozen major collections of verse and founded the Casa de las Americas cultural magazine.
Professor Joao Cesar Castro de Rocha, at the University of Manchester has described Retamar as "one of the most distinguished Latin American intellectuals of the twentieth century." In 1989, he was awarded the National Prize for Literature, Cuba's national literary award and most important award of its type.