چهارصد ضربه

by François Truffaut, Marcel Moussy, حمید هدی‌نیا

inch....this work is likely to become a standart work very quickly and is to be recommended to all schools where recorder studies are undertaken inch. (Oliver James, Contact Magazine) A novel and comprehensive approach to transferring from the C to F instrument. 430 music examples include folk and national songs (some in two parts), country dance tunes and excerpts from the standard treble repertoire ofBach, Barsanti, Corelli, Handel, Telemann, etc. An outstanding feature of the book has proved to be Brian Bonsor's brilliantly simple but highly effective practice circles and recognition squares designed to give, in only a few minutes, concentrated practice on the more usual leaps to and from each new note and instant recognition of random notes. Quickly emulating the outstanding success of the descant tutors, these books are very popular even with those who normally use tutors other than the Enjoy the Recorder series.

Genres: France, Film

146 pages, Paperback

First published January 1, 1959

About the author

François Roland Truffaut was an award-winning and influential filmmaker, critically acclaimed worldwide. He was also a talented and sought-after film critic in France (most notably, his work for Cahiers du Cinema), and one of the founders of the French New Wave and the auteur theory; he remains an icon of the French film industry. In a film career lasting over a quarter of a century, he was also a screenwriter, producer or occasional actor in over twenty-five films.

Reviews

[Steven · Rating 4 out of 5]

Great movie ... Desperation, cruelty, pain, the sea. Milk never tasted so good.

[Rêbwar Kurd · Rating 4 out of 5]

هیچ‌چیز اندوهبارتر از کودکی نیست، وقتی هنوز واژه‌ای برای خشم، اندوه یا آزادی نداری، اما طعم خفگی را با اولین بازدم‌ات چشیده‌ای. ۴۰۰ ضربه فیلمی‌ست از دل همین واژه‌نداشتن‌ها، از دل سوت زدنِ باد در کوچه‌های بی‌رحم پاریس، و سکوت یک پسر بچه که هیچ‌کس او را جدی نمی‌گیرد.

آنتوان دوآنل، پسربچهٔ فیلم، نه یک «بزهکار» است، نه قهرمان. او تنهاست. و تنهایی‌اش از جنس تنهاییِ دروغ نگفتن است، در جهانی که هرچه راست‌تر باشی، بیشتر کتک می‌خوری. تروفو با نگاهی عریان و بی‌گریم، یک زندگی را به تصویر می‌کشد که نه حادثه‌خیز است و نه دراماتیک، اما آن‌قدر درد دارد که استخوانت را صدا کند. پدرخوانده‌ای که او را نمی‌خواهد. مادری که بی‌حوصله است. مدرسه‌ای که فقط «تأدیب» را می‌شناسد. جامعه‌ای که بچه‌ها را یا نادیده می‌گیرد، یا زندانی.

آنچه «۴۰۰ ضربه» را فراتر از یک فیلم شخصی و خاطره‌نگارانه می‌برد، نگاه بی‌واسطه و بی‌قضاوت تروفوست. او نه دل‌سوزی می‌فروشد، نه شعار. فقط دوربین را روشن می‌گذارد، و به ما اجازه می‌دهد از شانه‌های یک کودک، جهان را تماشا کنیم. جهانِ مردانی که داد می‌زنند، زنانی که بی‌حوصله‌اند، و کودکانی که سرشان را پایین می‌اندازند و به دروغ می‌گویند: "اشکالی نداره."

در پایان، آن نمای فراموش‌نشدنی از آنتوان، که از میان آب به ساحل می‌دود، دوربین که ناگهان می‌ایستد و چشم در چشمِ او می‌شود، و آن سکوت مطلق… نه پیروزی‌ست، نه رهایی. فقط مکثی‌ست روی زخمی که قرار نیست هیچ‌وقت خوب شود.

تروفو در این فیلم، منشأ موج نوی فرانسه را نه در تکنیک، که در صراحتی انسانی یافت؛ در این‌که پیش از آن‌که فرم را بشکنی، باید سکوت کودک درونت را بشنوی. فیلم، زندگی‌نامه‌ای‌ست، ولی نه از تروفو، از ما. چون همه‌مان جایی، کسی را درون‌مان داشته‌ایم که می‌خواست فریاد بزند، اما فقط توانست بدود.

[Wendelle · Rating 5 out of 5]

a movie that will linger with you forever

[K Hue · Rating 5 out of 5]

One of my all-time favorite films! I've watched it dozens of times over...

[Steven Godin · Rating 4 out of 5]

The film script plus illustrations of not only one of Truffaut's best works but one of France's greatest films. Cinema has now gone to shit, so to delve back in time when cinema was pure gold is never a bad thing.