Ich habe sie geliebt

by Anna Gavalda, Ina Kronenberger

Da sitzt sie nun: Chloé, allein, enttäuscht, verletzt. Ihr Mann hat sie und ihre Töchter für eine andere Frau verlassen. Ausgerechnet Pierre, der unnahbare Schwiegervater, nimmt sich ihrer an. Mit der Zeit bröckelt seine harte Schale, und Pierre erzählt seiner Schwiegertochter jeden Tag mehr von einem lang gehüteten Geheimnis, von der großen Liebe seines Lebens und warum er sie nicht leben konnte.

Genres: Fiction, France, Romance, Novels, Contemporary, French Literature, Roman

192 pages, Hardcover

First published January 1, 2002

About the author

Anna Gavalda is a French teacher and award-winning novelist.

Referred to by Voici magazine as "a distant descendant of Dorothy Parker", Anna Gavalda was born in an upper-class suburb of Paris. While working as French teacher in high school, a collection of her short stories was first published in 1999 under the title "Je voudrais que quelqu'un m'attende quelque part" that met with both critical acclaim and commercial success, selling more than three-quarters of a million copies in her native France and winning the 2000 "Grand Prix RTL-Lire." The book was translated into numerous languages including in English and sold in twenty-seven countries. It was published to acclaim in North America in 2003 as "I Wish Someone Were Waiting for Me Somewhere." The book received much praise and is a library and school selection worldwide in several languages.

Gavalda's first novel, Je l'aimais (Someone I Loved) was published in France in February 2002 and later that year in English. Inspired by the failure of her own marriage, it too was a major literary success and a bestseller and was followed by the short (96 pages) juvenile novel 35 kilos d'espoir (95 Pounds of Hope) that she said she wrote "to pay tribute to those of my students who were dunces in school but otherwise fantastic people".

In 2004, her third novel, "Ensemble c'est tout," focused on the lives of four people living in an apartment house: a struggling young artist who works as an office cleaner at night, a young aristocrat misfit, a cook, and an elderly grandmother. The 600-page book is a bestseller in France and has been translated into English as Hunting and Gathering.

As of 2007, her three books have sold more than 3 million copies in France. Ensemble c'est tout was made into a successful movie in 2007 by Claude Berri, with Audrey Tautou and Guillaume Canet. The adaptation of her first novel, Je l'aimais, with Daniel Auteuil and Marie-Josée Croze, was filmed in 2009 by Zabou Breitman.

Divorced, and the mother of two, Gavalda lives in the city of Melun, Seine-et-Marne, about 50 km southeast of Paris. In addition to writing novels, she also contributes to Elle magazine.

Reviews

[Jim Fonseca]

Yes, a love story. In this French translation, a young wife has just found out that her husband has packed his bags and left her and their two daughters for another woman. Shocked, she travels with her (soon-to-be ex-) father-in-law to a family vacation cabin to recover. The father-in-law has always been stern, judgmental and non-communicative with her.

At the cabin we hear a wonderful love story but it’s not the one we would have expected.



I enjoyed the author’s refreshing style of writing which I think has evolved over time. I also enjoyed and reviewed two novellas by her in a book titled Life, Only Better.

The author's style seems to have changed from Someone, her first book published in 2002, to a much more 'in your face style.' The examples that follow are from Life Only Better in 2014:

“That shut you up.” And “Come at me, losers.” And “Get comfortable and have a seat.” And “I’m warning you I’m going to finish this story.” And how about this: “ ‘That which doesn’t kill us makes us stronger’ is complete crap. That which doesn’t kill you, doesn’t kill you. Period.”



The author (b. 1970) has written about a dozen novels and sold millions of copies in French and in translation. On GR her best-known work is Hunting and Gathering and it's also her most highly-rated book. (4.12 which is fairy high.)

French country cottage from sharonsantoni.com
The author from europaeditions.com


(Revised and pictures added, 2/22/2021, edited 5/29/23)

[Saman]

بُن‌مایه‌ی رمان (من او را دوست داشتم) و خود رمان حتی، چیزی نیست که بتوان از آن گذشت. البته روی سخنم با مخاطبینی‌ست که دغدغه‌ی زندگی ایشان چیزی فراتر از خوردن و خوابیدن و برنج و روغن مصرف کردن و به این‌ها اضافه کنید لنگ و پاچه و خورشت ‌قورمه‌سبزی و شکم و زیر شکم است. یعنی به چیزی بیش‌تر از دغدغه‌های انسان‌های معمولی فکر می‌کنند و فکر یا افکار خود را به فعل در می‌آورند
بعد از مدت‌ها خواندن یک کتاب برای من سخت بود. هر صفحه‌اش و بسیاری از گفت و شنودهای عروس و پدر شوهر برایم تکرار خاطره‌های پیشین و باز، یادآوری هر آن‌چه نمی‌خواهم بر سرم بیاید و هر آن‌چه تلخی‌های زندگی می‌دانم بود. درباره‌ی این کتاب بسیار بسیار سخن دارم بنویسم، اما یاد جمله‌ای از یکی از نامه‌های (عین‌القضات همدانی) هستم که این چنین است:

در هر نبشته از این کلام، هزار هزار خروار درد است. بس که رنجورم و محرمی نیست

حال حکایت من نیز همین‌گونه است. و بهتر می‌دانم آن‌چه که می‌خواهم بنویسم را به مصداق " بهتر آن باشد که سر دلبران، گفته آید در حدیث دیگران " درآمیزم و شعری از (احمدرضا احمدی) در پایان بیاورم که هرگز دوست ندارم به هنگامی که باره انداخته‌ام و به گذشته‌ام نگاه می‌کنم، آن‌چه در این شعر است، بر من رفته باشد

این که ما تا سپیده سخن از گل‌های بنفشه بگوییم
شب‌های رفته را به یاد بیآوریم
آرام و با پچ پچ برای یک دیگر از طعم کهن مرگ بگوییم
همه‌ی هفته در خانه را ببندیم
برای یکدیگر اعتراف کنیم:
که در جوانی کسی را دوست داشته‌ایم
که کنون سوار بر درشکه‌ای مندرس
در برف مانده است
نه
باید دیگر همین امروز
در چاه آب خیره شد
درشکه‌ی مانده در برف را
باید فراموش کنیم
هفته‌ها راه است تا به درشکه‌ی مانده در برف برسیم
ماه‌ها راه است تا به گل‌های بنفشه برسیم
گل‌های بنفشه را در شب‌های رفته بشناسیم
ما نخواهیم توانست با هم، مانده‌ی عمر را
در میان کشتزاران برویم
اما من تنها
گاهی چنان آغشته از روز می‌شوم
که تک و تنها
در میان کشتزاران می‌دوم
و در آستانه‌ی زمستان
سخن از گرما می‌گویم
من چندان هم
برای نشستن در کنار گل‌های بنفشه
بیگانه و پیر نیستم
هفته‌ها از آن روزی گذشته است
که درشکه‌ی مندرس در برف مانده بود
مسافران
که از آن راه آمده‌اند
می‌گویند
برف آب شده است
هفته‌ها است
در آن خانه‌ای که صحبت از مرگ می‌گفتیم
آن خانه
در زیر آوار گل‌های اقاقیا
گم شده است
مرا می‌بخشید
که باز هم
سخن از
گل‌های بنفشه گفتم
گاهی تکرار روزهای
گذشته
برای من تسلی است
مرا می‌بخشید

[Azy Saeedi]

باید یک بار به خاطر همه چیز گریه کرد . آن قدر که اشک ها خشک شوند ، باید این تن اندوهگین را چلاند و بعد دفتر زندگی را ورق زد . به چیز دیگری فکر کرد . باید پاها را حرکت داد و همه چیز را از نو شروع کرد .

---------------------------------------------------------------------------------------------------

چقدر باید بگذرد تا آدمی بوی کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟ و چقدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت؟

---------------------------------------------------------------------------------------------------

زندگی حتی وقتی انکارش می کنی ، حتی وقتی نادیده اش می گیری ، حتی وقتی نمی خواهی اش از تو قوی تر است . از هر چیز دیگری قوی تر است . آدم هایی که از بازداشتگاه های اجباری برگشته اند دوباره زاد و ولد کردند . مردان و زنانی که شکنجه دیده بودند ، که مرگ نزدیکانشان و سوخته شدن خانه هاشان را دیده بودند ، دوباره به دنبال اتوبوس ها دویدند ، به پیش بینی هواشناسی با دقت گوش کردند و دخترهایشان را شوهر دادند . باور کردنی نیست اما همین گونه است . زندگی از هر چیز دیگری قوی تر است .
---------------------------------------------------------------------------------------------------

نه، من پیر هستم، خود را پیر احساس میکنم، کاملا قر شده ام. احساس میکنم اعتمادم را به همه و چیز و همه کس از دست خواهم داد، از میان روزنه ای کوچک به زندگیم نگاه میکنم. در را نخواهم گشود. عقب بروید. اول پنجه های سفیدتان را نشان بدهید. نه نه. نفر بعدی. تکان نخورید!

---------------------------------------------------------------------------------------------------

فکر می کنم باید جوکاری بازی کنی، خیلی جالب تر است. به توپ ها ضربه می زنی، نمی دانی از کجا خواهند آمد، اما می دانی که به هر حال باز خواهند گشت، به خاطر ریسمانی که به آن ها وصل است و این حس تعلیق، دلپذیر است. می دانی، من اغلب این احساس را دارم که توپ جو کاری تو هستم...

----------------------------------------------------------------------------------------------------

عمه بزرگم، که روس بود اغلب به من می گفت: تو شبیه پدر من هستی، از غم غربت کوه ها رنج میبری، کوه هایی که هنوز نمیشناسی، کوه هایی که در زندگی باید به تنهایی از آنها بالا بروی. صبر کن خواهی دید!

----------------------------------------------------------------------------------------------------

دیگر یادم نمی آید. تصور می کنم چیز زیادی نمی گفتم. قول چندانی نمی دادم. وقتی از من سوال می پرسید فقط آن قدر درستکاری داشتم که چشم هایم را ببندم، و وقتی منتظر جواب بود، او را ببوسم. حدودا پنجاه سالم بود و احساس پیری میکردم. احساس میکردم به آخر خط رسیده ام. پایاینی آفتابی.. با خودم می گفتم: (( عجله نکن او خیلی جوان است، خودش می رود))

----------------------------------------------------------------------------------------------------
و آن جا بود که درهم شکستم . اصلا انتظارش را نداشتم مثل ابر بهار گریه کردم . من ... این بچه ، پسر من بود . من باید پلوورش را بر می داشتم و کلاهش را سرش می کردم . بله من باید این کارها را می کردم . می دانستم ماتیلد دروغ می گوید . کور که نبودم ! خوب می دانستم دروغ می گوید . چرا این طور دروغ می گفت ؟! چرا دروغ گفته بود ؟ آدم حق ندارد چنین دروغ هایی بگوید !... به هق هق افتاده بودم . دلم می خواست به او بگویم ...
صندلی اش را عقب کشید ، گفت : تنهایت می گذارم ، من گریه هایم را کرده ام . بسیار گریه کرده ام .

[Maziyar Yf]

رمان عاشقانه دوستش داشتم ، نوشته آنا گاوالدا ، نویسنده فرانسوی ، داستان زنی ایست که به تازگی تنها شده و پدر همسرسابقش که تلاش می کند او را کمک کند .
کتاب شرح دیالوگ های این دوست که پیوسته گذشته خود را واکاوی می کنند ، به امید آن که گذشته درمانی برای حال و آینده آنان شود ، غافل از آن که تنها کثافت گذشته را بیشتر هم می زنند .
درپایان کتاب خانم گاوالدا را باید اثری سطحی و کم عمق دانست .

[Maria Clara]

Este libro es uno de esos pequeños placeres que no esperas encontrar! Sí, es un ir a la biblioteca sin esperar nada y salir, no muy convencida, del libro que te acompaña. Pero lo mejor de todo es que he descubierto a una autora, que no pienso perder de vista.

[Sawsan]

رواية لطيفة عن الحب والفراق والاختيارات
الاختيار مهمة صعبة إذا كان بين السعادة وتحقيق الرغبات وبين المسئولية عن الآخرين في الحياة

[Shabnam]

کتاب "من او را دوست داشتم" به موضوعی پرداخته که مدتی است ذهن مرا مشغول کرده و اخیرا ساعتها به آن فکر کرده ام

این کتاب و دو فیلم "پیش از طلوع آفتاب" و پیش از غروب آفتاب" ( که تقریبا همزمان با همدیده و خوانده شد) مرا بر آن داشت تا بیشتر و عمیق تر نسبت به موضوع عشق و ازدواج فکر کنم

شاید ظاهرا سوژه کتاب و این دو فیلم شباهتی به هم نداشته باشد اما به مسایلی می پردازد که در زندگی خود و دیگران با آن برخورد کرده ایم:
عشق، ازدواج و تعهد

چرا "آدرین" با داشتن دو فرزند و همسری خوب و مهربان و زندگی نسبتا آرام و بی دغدغه از همسرش جدا می شود و به دنبال عشق دیگری می رود
چرا "پی یر" (پدر شوهر کلوئه) در حسرت عشقی نافرجام اگرچه از عروس و نوه هایش حمایت می کند اما به خاطر کاری که خودش شجاعت انجامش را نداشته در دل پسرش را تحسین می کند؟

معضلاتی که این روزها جامعه ما نیز با آن درگیر است وهمانطور که می بینیم هر سال آمار طلاق بالا می رود. با بررسی سوژه های مختلف داستانی و واقعی و مقایسه دوفیلم (پیش از طلوع آفتاب و...) به این نتیجه رسیدم که ما (زن و مرد فرقی نمی کند) نمی دانیم چه می خواهیم و به دنبال چه و که هستیم؟

وقتی با شخصی روبرو می شویم که از او خوشمان می آید، تصویر رویایی در ذهنمان می سازیم که فکر می کنیم اگر با این فرد زندگی کنیم خوشبخت خواهیم شد، بدون در نظر گرفتن محاسن و معایب طرف

اگر متاهل باشیم حتما از ایرادات همسرمان و یکنواختی زندگیمان خسته ایم و به دنبال تغییر شرایط راحت ترین راه که تغییر زوج است انتخاب می کنیم. با دیدن فرد جدید فکر می کنیم حتما این همان فرد ایده آل ماست ولی از زاویه دیگری که به موضوع نگاه می کنیم می بینیم گاهی فرد جدید معایبی بزرگتر از همسرمان دارد

منکر این نیستم که بعضی زوج ها مشکلات لاینحلی دارند که تنها و بهترین راه برای آنها طلاق است. اما همه این مشکل را ندارند

جان کلام اینکه:
1- تصویری که از عشق در ذهنمان داریم یک تصویر رویایی است
2- برداشتمان از ازدواج، شرایط و مسولیتهایمان دقیق و درست نیست
3- و مهمتر از همه اینکه دیگرتعهد برایمان مفهوم ندارد

[Hossein Bayat]

معمولاً راجع به این که چرا یک کتاب را دوست داریم راحت‌تر می‌شود صحبت کرد! راستش اذیت‌کننده بود کتاب برام! ایده‌اش. نحوه روایتش. به نظرم پر از ایراد بود. گفتگو بین ‌پدر شوهر و زن اصلاً شکل نگرفته بود. داستان سوالی رو برای ما ایجاد کرد! چرا آدرین به همسرش خیانت کرده و اون رو رها کرده اما کل داستان به هر سوال با ربط و بی ربطی پاسخ می‌ده جز این که باید. خیلی از جاهای داستان، کلیشه‌ای ترین حالت ممکنه. نویسنده نمی‌تونه به لایه‌های عمیق روانی شخصیت‌هاش نزدیک بشه! نه حس و حال زن رو می‌فهمی و نه حس و حال مرد. در کل به نظرم چاپ این کتاب از ماهی بعید بود. بیشتر به نظر می‌رسید آموت این کتاب رو چاپ کنه. فکر نمی‌کنم فرصت دیگه‌ای برای خانم گاوالدا بزرگوار قائل شوم. مثل خزعبلات مویز و هوور، قطعاً من مخاطب این کتاب‌ها نیستم!!!
حالا قبل از این که برم، جالبه دیدم بعضی‌ها در مقام خواریدن پاچه نویسندگان این کتب می‌گویند لحنی زنانه دارد! برادر و خواهر عزیز من کدام لحن زنانه؟ لحنش بچه‌گانه است! لحن و نگاه زنانه را دوبوار در توصیف فلورانس و رژینش داشت! حتی نسیم مرعشی دارد.
خلاصه که ارزش خواندن نداشت!

[Peiman E iran]

نمیدونم... شاید اگر جنسیتِ « زن» داشتم، نمرۀ بیشتری به این رمان میدادم، ... ولی در میانه هایِ داستان، خواندنش برایم کسل کننده بود... واقعاً دیگه از هیزم انداختن در آتش توسطِ پدر زن، خسته شده بودم... ولی او خسته نشد
در کل با احترام به نظرِ سایرِ دوستان، این رمان برایِ من هیچ جذابیتی نداشت، با آنکه خودِ « آنا گاوالدا» نسبت به نوشتنِ این رمان احساسِ غرور میکنه... البته ممکنه دلایلِ دیگری هم وجود داشته باشه که نتونستم با عناصرِ داستان و گفتگوهایِ آن دو، ارتباط برقرار کنم... نمیدونم
از تعریفِ داستانِ خرید نان و ندادنِ تکه ای از اون به دختر بچه و باقی ماجرا، خوشم اومد... خیلی حرف در این خاطره پنهان بود
مطالبی را که برایِ نوشتن دوست دارم از اون یاد کنم را در زیر برایِ شما بزرگواران مینویسم
اول: انتقادهایی که از من میکنید، مثلِ این است که رویِ تکه یخی، قلوه سنگ بگذارید، یخ آب میشود و قلوه سنگ سُر میخورد

دوم: وقتی موهایش را شانه میزدم، با خودم فکر میکردم دختربچه ها چه آفریده هایِ زیبایی هستند، چه زیبایند

سوم: کابوس میدیدم، کابوسِ درختی خشکیده را، در هر ساعتی در روز یا شب... فکر میکردم از درختی خشکیده بالا میروم و خودم را در گودیِ تنه اش می اندازم، و سقوطی آرام بسیار آرام... فرو میرفتم، دلم میخواست فروتر روم، دائم این فکر آزارم میداد

پیروز باشید و ایرانی

[Haniye]

در کل کتاب بدی نبود. انتظار داشتم یه اتفاق جالبی بیفته توی داستان ولی همه چیز خیلی عادی پیش رفت. منو هیجان زده و شگفت زده نکرد این کتاب.
چیزی که ازش یاد گرفتم این بود که فرد خائن هم ممکنه عذابی چندبرابر رو تحمل کنه در صورتی که شخصی که خیانت دیده همواره نقش قربانی داره و احساس میکنه فرد خائن با خیال راحت به زندگیش ادامه میده.
یادگرفتم که نباید تسلیم شرایط شد هرچند جمع و جور کردن خودت تو شرایطی که بهت خیانت شده و ترک شدی و دوتا بچه هم داری سخت باشه.
یادگرفتم که خیلی از آدمها اونی که من میبینم و فکر میکنیم نیستن و باید با چشم بازتری به زندگی ، به اتفاقاتی که تجربه میکنیم و به آدمها نگاه کنم

[Medisa]

من کتاب‌های عاشقانه می‌خونم و دوست دارم.
ولی اینطور کتاب‌هایی که جوری از عشق می‌گن که انگار یه کنسرویه که هر لحظه ممکنه تاریخش بگذره و غیرقابل استفاده بشه متنفرم! این دنیای واقعیه، من کتاب نمی‌خونم تا با این خیانت‌های ابلهانه مواجه بشم، از خود داستان هم بگذریم که بی در و پیکر بود و حتی یک خط داستانی درست و حسابی هم نداشت.
فکر کنید یه زنی توسط شوهرش ترک میشه و بهش خیانت میشه و‌ شروع می‌کنه به گفت‌و‌گو با پدرشوهرش. حالا فکر می‌کنید پدرشوهره چی می‌گه؟ آیا بابت خیانت پسرش متأسفه؟ نه خیر.
از یه طرف می‌گه که خب، خوب شد! پسرم لیاقتت رو نداشت و از یه طرف داستان خیانت چندین ساله‌ی خودش می‌گه!
خب یعنی چی؟!

[Metodi Markov]

Клое е нещастна и унижена - бащата на невръстните им дъщерички я е напуснал заради по-млада жена.

И когато пастта на бездната се готви да я погълне, на помощ неочаквано ѝ се притича Пиер, нейният сух и строг девер. Той започва историята си така:

"Обичах я…"

Фин и чувствен дебют за Гавалда, роман който си струва да бъде прочетен.

Моята оценка - 4,5*.

Цитати:

"След колко време човек забравя миризмата на този, който е обичал? И кога на свой ред престава да обича?"

"Злонамерените хора са много силни в намирането на претексти."

[Sajjad]

کتاب خوبی بود از لحاظ روایت و بیان احساسات و کشش داستانی ولی متاسفانه سطحی بود و صرفا میخواست خیانت رو توجیه کنه.

با اینکه در ظاهر پی‌یر حرف درستی زده
«زندگی کردن مهمتر از عشق است»
ولی در عمق ماجرا بهش این حق رو نمی‌دم
اول از همه اگر بخوایم از زاویه دید پی‌یر بریم جلو، آدرین کار درستی کرده و باید به پسرش افتخار کنه چون کاری رو انجام داد که خودش جرئت و شهامت ش رو نداشت و خودخواهی به خرج نداد
دوم اینکه انسان ها نسبت به احساسات یکدیگر مسئول هستند چه از لحاظ اخلاقی چه از لحاظ اعتقادی پس در نتیجه آدرین نباید از همون روز اول آشنایی ش با کلوئی با رفتار هاش کاری کنه که کلوئی عاشق ش بشه و در ادامه حتی بچه دار هم بشه.
آدم ها ماشین بین راهی نیستن که هروقت دوست داشتی سوار بشی و هروقت خواستی بگی بزن بغل ادامه مسیر رو با یکی دیگه میرم
یا از همون اول همسفر تون رو درست انتخاب کنید
یا اگر اشتباه کردید همون لحظه از هم جدا بشید قبل از اینکه آدم جدیدی رو پیدا کنید، مجبور تون که نکردن کنار یک آدم بی عاطفه و خشک زندگی کنید
شنیدن جمله «در کنار تو آرامش ندارم یا ازت عشقی دریافت نمیکنم» به مراتب قابل تحمل تر از جمله «از یک آدم دیگه خوشم میاد» هستش.

منطقی ترین نتیجه ای که میتونم بگیرم این هستش :
۱. پی‌یر چون توی زندگی ش توجه و عشق نبوده باید از زنش طلاق می‌گرفت نه اینکه وقتی با یک زن دیگه آشنا شد تازه بفهمه که تا امروز هیچکس بهش اینقدر توجه نشون نداده پس پی‌یر هم خیانتکار هستش چون می‌دونه که توجه ای از زنش نمیگیره و اسمش هم گذاشته مسئولیت پذیری.
۲. آدرین هم که بی برو برگرد خیانت کار محسوب میشه و داستان سعی داره به اسم اینکه چون درست زندگی کردن مهم‌تر از عشق و احساسات هستش، خیانتش رو درست جلوه بده چون توی داستان نشونه ای از سردی و بی احساسی کلوئی نسبت به آدرین نیست.

کتاب فقط خواست تنوع طلبی مردان رو توجیه کنه اونم به اسم اینکه هرجایی که از زندگیت ناراضی و خوشحال نبودی فقط خودت رو ببین و احساسات بقیه رو پوچ در نظر بگیر.

[Leila]

"يك روز، خيلي وقت پيش، دختر كوچكم را بردم شيريني پزي. به ندرت پيش مي آمد كه او را همراه خودم ببرم. به ندرت پيش مي آمد دست همديگر را بگيريم و حتي كمتر از آن پيش مي آمد كه با هم تنها باشيم...در راه برگشت ، از من خواست يك تكه باگت به او بدهم. مخالفت كردم.گفتم" نه، وقتي سر ميز غذا نشستيم."
رفتيم خانه و همگي سر ميز ناهار نشستيم. يك خانواده ء كوچك و بي عيب و نقص. من نان را تكه كردم. اصرار خودم بود.مي خواستم سر قولم بمانم. اما وقتي ته نان را به دخترم دادم ، او آن را به برادرش داد.

"اما تو سر نان را ميخواستي..."

" در حاليكه پيش بندش را باز مي كرد گفت: من آن موقع مي خواستمش."

پافشاري كردم:" اما همان مزه را مي دهد...همان..."

رويش را برگرداند:" نه، ممنونم."
________
داستاني كليشه اي . سخنش اين بود كه عشق را درياب.
.
.
.
اما آيا به هر قيمتي؟!
اين سوالي است كه خواننده از خود ميپرسد.


برخلاف نامش، دوستش نداشتم.

خرداد٩٧

[Gypsy]

جداً داستان‌های عاشقانه رو دوست ندارم. ولی جداً خیلی واقعی می‌نویسه آنا گاوالدا. اصلاً نمی‌فهمی تو داستان پرت شدی. دیالوگ‌ها هم که به‌تنهایی قابلیت درس‌دادن دارن برای نویسندگی. این‌قــــــــــــــد دیالوگ‌نویس خوبیه که کاش کتاب خودم بود زیرشونو خط می‌کشیدم. حالا تو خط بکش میار. :)) ولی یکی رو یادم موند، خیلی دوستش داشتم:

- پس عشق حماقت است، نه؟ هیچ‌وقت به‌نتیجه نمی‌رسد؟
- چرا، به‌نتیجه می‌رسد. اما باید برایش جنگید..

من چقد درگیر این‌دیالوگ شدم.. چقد..

ولی اما(!) داستان به‌خودی ِ خود چیز جدیدی نداره. شخصیت‌پردازی‌ها و دیالوگ‌ها و فضاسازی‌ها هستن که آدمو جذب می‌کنن. حتی منظورم از فضاسازی، از نظر احساسی و شخصیتی هست. نه توصیف و تصویرسازی- که ازین‌نظر نه که ضعیف. ولی خب قوی هم نبوده. داستان از جنسی هست که خیلی شنیدیم و شاید باحال‌تر از مال آنا گاوالدا هم شنیده باشیم. اما رفته‌رفته لایه‌های زیرینش رو می‌آن و آدم دیگه نمی‌فهمه چی میشه.. نمی‌دونی حق با کیه، نمی‌تونی کسی رو قضاوت کنی و خیلی همه‌چی پیچیده میشه.. ولی باز هم پایان‌بندی نویسنده.. پایان‌بندی خیلی سخته. ولی آنا گاوالدا یه‌جوری می‌بنده انگار براش آب ِ خوردنه. طوری هم داستانو تعریف میکنه که نمی‌فهمه داری داستان می‌خونی..

[صان]

خیلی افتضاح. ماجرایی بدون هیچ در و پیکر، بدون کشش [اگه منتظر باز شدن مغازه نبودم اصن ادامه نمیدادمش] بدون نقطه اوج و هیچ چیز، فقد شرح کلیات احساسات یه زن بعد خیانت شوهر. یه سری جمله جالبم داره که تو اینترنت زیاد پیدا میشه ولی زیاد نمیچسبه. فقد به درد همون جمله قصار بودن میخوره.

[M.rmt]

کتاب کم حجم و دوس داشتنی بود که با زبون ساده و لحن صمیمی،احساسات یه زن دل شکسته و هم چنین مردی که به خاطر خونوادش از عشقش دست کشیده بود به تصویر کشید.

[Ehsan'Shokraie']

خوب نبود..فکر میکردم یه"نا امیدی معاصر"دیگه باشه..چیزی غیر از این هم نبود:)

[Moujan Taghavi]

کتاب خاصی نبود. خواندن و نخواندنش توفیقی نداره:/

زنی با دو فرزندش به همراه پدر شوهرش به خانه ی ییلاقی می روند تا او بار آخر آنجا را ببیند. شوهر او به دلیل اینکه دلباخته زن دیگری بود همسر و فرزندانش را رها میکند.
پدر شوهر که مردی جدی، کم حرف و خشکی بود با دیدن حال و روز عروسش و رک و راست بودن او با خودش شروع می کند داستان از دلباخته شدن خودش به زنی دیگر وقتی دارای همین خانواده بود میگوید ...

[Reza Mardani]

به عنوان رمان خیلی خوب نبود، می تونست یه دستان کوتاه خیلی خوب بشه
میشه گفت رمان عاشقانه ای بود که سعی داشت تقابل بین جنگیدن برای رسیدن به عشق و یا ترس از حرکت و خراب کردن پل هایی که ساختیم رو نشون بده

[˗ˏˋ n a j v a ˊˎ˗]

I still remember the day I first laid my eyes on the cover of this book clearly. It was me and my best friend -more like my soulmate she was- returning from a class. As a habit we used to have, we stopped by the local bookstore. I was wandering around purposelessly while she was looking for what she wanted and then, it caught my eye. “Je l'aimais” it read. As teenagers we were, an interesting title would be enough for us to mark the book as i-want-to-read-this! So I picked it up and as I was reading the back paper, she’s joined me and was reading along. We read quietly, then exchanged a look and smiled. It read:

Brutal coldness of winter, a sonata on the corner of the fireplace, a tear that is shed from a young woman’s eye. Two children are asleep beside her. A man that collapses down in the silence of a moonless night. A secret is revealed. And a life.
[How long does it take to forget the smell of someone who loved you? And when do you stop loving them?]
[“Right to make mistake” is a very small combination of words, a minuscule part of a sentence, but who will give you this right? Who except yourself?]

There was only one left of the book. I know she liked it, I knew she’d want it. I gave it to her and unlike she usually would do (refusing and forcing me to buy the book for myself) she took it. She bought it and gave it to me. A gift! So the fact that it was a present from a person whom I loved the most, made me enjoy reading the book even more.

In my second read, that was today, in another edition and another language, it felt like some parts were written as a play and I thought a really good drama could be born of this piece. I like Ms Gavalda’s writing style; maybe because it’s a bit similar to my own! Besides, she did a good job interpreting a love story of confusion and complication. At first, you assume the novel is about a woman and her two daughters and what is going to become of them; how will Chloé put herself together. But no, it’s not a story of abandonment, it’s a story of passion and desire and not by the role of Chloé, but her ex-father-in-law, Pierre.
Pierre was young once. Pierre had lost a brother once. Pierre had loved someone once. And Pierre had lost her beloved once. He tells his story, sitting on an armchair across from his lovely daughter-in-law; whom he erratically loves. Is he justifying the ill-advised act of his son or only finding the right person to open out his heart to?
As Chloé said to him when Pierre wanted not to continue, “I like a good story.” And this novel “Someone I Loved”, is a good story.

[محمد یوسفی‌شیرازی]

این داستان بلند، روایت زنی است خیانت‌دیده که شوهرش با دو کودک او را وانهاده و پیِ کام‌جویی‌های خود رفته است. روایتی توصیف‌مبنا از اتفاقاتی که در یکی‌دو روز پس از این ماجرا رخ می‌دهد، سرتاسر داستان را تشکیل می‌دهد. شوهر، زن و فرزندانش را ترک کرده و زن به‌همراه پدرشوهرش به جایی می‌رود برای تفریح و ازیادبردن ناراحتی‌ها. اما این تلاش پدرانه چندان ثمربخش نیست و در جای‌جای داستان که از زبان زن روایت می‌شود، داغ شکستی که زن به آن دچار شده، بر پیشانی زندگی‌اش نمایان است. او لحظه‌ای از این اندوه رها نمی‌شود. نیمه‌ی اول کتاب شامل توصیف‌هایی است از رنج‌دیدگی‌های زن در این مدت و کوشش‌هایی که برای شادمان‌شدن انجام می‌دهد. اما بخش اصلی داستان، گفت‌وگویی نسبتاً طولانی است که بین این دو درمی‌گیرد و از خلال دردِدلی طولانی، خصلت‌های ناشناخته‌ی پیرمرد برای زن مشخص می‌شود و طی آن، پیام اصلی داستان به خواننده داده می‌شود. به‌نظر من، جانِ کلام این داستان، ناگزیری آدمی است بین دوراهی عقل و احساس؛ بین عاقلانه‌زیستن و عاشقانه‌زیستن. دو مردی که در این داستان حکایت زندگی‌شان کمابیش نقل شده، هر دو در جایی درمی‌یابند که دست‌ودلشان برای کسی جز همسرشان لرزیده و ناچارند از انتخابی دردناک: یا عاقلانه به تعهدی که به زن و فرزند دارند، هم‌چنان پای‌بند بمانند یا راهی تازه را با عشقی تازه در پیش گیرند. از این دو، آن‌یکی که عاقلانه‌زیستن را انتخاب می‌کند، با شرح‌وتفصیلی که خود از زندگی‌اش به‌دست می‌دهد، سرگذشتی ناگوار داشته و فقط زندگی را بی‌این‌که لذتی در میان باشد، تحمل کرده است. دیگری هم که البته چندان اشاره‌ای به زندگی‌اش نشده، با توصیفاتی که شده، به‌نظر نمی‌آید چندان خوش و خرم زندگی را بگذراند. تصور می‌کنم توصیف این درماندگی و تلخ‌کامی بی‌علاجِ آدمی، رسالت اصلی این داستان باشد. پیام این اثر غالباً در قالب پندهایی پدرانه و از زبان شخصیتی این‌چنینی به مخاطب القا می‌شود و در جاهایی، با جمله‌های صریح و شعارگونه چیزهایی گفته می‌شود. این ویژگی و نیز یک‌نواختی سیر روایت در پاره‌ای جاها، کمی توی ذوق می‌زند. اما درمجموع، کتابی خواندنی است. ترجمه‌ی ناهید فروغان از این کتاب، به‌غایت شیوا و روان است و به دل می‌نشیند و ظاهراً از ترجمه‌ی دیگری که از این اثر شده، بهتر از آب درآمده است.

[Amirhossein Fattahi]

فوق‌العاده بود. رمانیه پر از احساسات عمیق و دیالوگ‌های خواندنی. نویسنده واقعا عالی تونسته حسی که می‌خواد رو به خواننده منتقل کنه.
داستان عمدتا از گفت‌و‌گو‌های دو شخصیت به نام کلوئه و پی‌یر، که عروس و پدرشوهر هستن تشکیل شده. کلوئه به تازگی از خیانت شوهرش و تصمیمش راجع به ترک خونواده مطلع شده.
___
بعضی جملاتش که به نظرم خیلی جالب بودن:
"همیشه از غم کسانی حرف می‌زنند که می‌مانند و می‌سازند، اما هیچ‌وقت به غم آن‌هایی که می‌گذارند و می‌روند فکر کرده‌ای؟"
"تله این است که فکر کنیم خوشبختی حقمان است.
چقدر احمقیم. آن‌قدر ساده‌لوحیم که لحظه‌ای باور می‌کنیم مهار زندگی‌مان را به دست داریم."
"داشتم چهل و دو سال سکوت را جبران می‌کردم، چهل و دو سالی که ساکت مانده بودم و همه‌چیز را در دلم تلنبار کرده بودم."
"از قدیم گفته‌اند اول فکر کن، بعد حرف بزن. من زیادی فکر می‌کنم. برای همین آدم‌ها را از خودم ناامید می‌کنم..."
"حواست هست؟ زندگی، حتی وقتی انکارش می‌کنی، حتی وقتی به آن بی‌اعتنایی، حتی وقتی از قبولش سر باز می‌زنی، از تو قوی‌تر است. از همه چیز قوی‌تر است."
"آدم‌ها از اردوگاه‌های کار اجباری برگشتند و دوباره زاد و ولد کردند. مردان و زنانی که شکنجه شده‌بودند، مرگ نزدیکان و خاکستر شدن خان و مانشان را دیده بودند، دوباره دنبال اتوبوس دویدند، دوباره درباره‌ی هوا حرف زدند و دخترهایشان را شوهر دادند. باورکردنی نیست، اما همین است دیگر. زندگی از هر چیزی نیرومندتر است. وانگهی، مگر ما کی هستیم که این‌همه برای خودمان اهمیت قائل می‌شویم؟"

[Andrei Bădică]

"Capcana, e tocmai asta, de a te crede ancorată la țărm. Luăm hotărâri, credite, angajamente și chiar riscuri. Cumpărăm case, instalăm bebeluși în camere complet roz și dormim noapte de noapte îmbrățișați. Ne minunăm de această... Cum îi spuneam? De această complicitate. Da, așa spuneam când eram fericiți. Sau când eram mai puțin..."
"Nu există numai raporturi de forță în viață. Banii nu pot cumpăra totul. Și nici răscumpăra totul."

[Madam Eli]

داستان و شخصیت‌پردازی خوبی داشت
اما هنوز نمی‌دونم چه برداشتی بایدد بکنم از تمام این قصه‌ها و پایان‌ها؟
نمیدونم چی باید راجع بهش بگم

[Inga Grencberga]

mana visu laiku mīļākā Grāmata. Anna Gavalda «Es viņu mīlēju». vienīgā grāmata, kuru man burtiski ir iekšēja nepieciešamība ik’pa laikam pārlasīt. katru reizi tajā izlasu vēl kaut ko mazliet vairāk.
mīlu. 🖤

[..]
Man sagribējās cigareti. Tas bija muļķīgi, es vairs nesmēķēju, nu jau vairākus gadus. Jā, bet tāda, lūk, ir dzīve... Jūs apliecināt brīnišķīgu gribasspēku, un tad kādā ziemas rītā nolemjat nokātot aukstumā četrus kilometrus, lai nopirktu paciņu cigarešu, vai arī jūs mīlat vīrieti, radāt ar viņu divus bērnus un kadā ziemas rītā uzzināt, ka viņš aiziet, jo mīl kādu citu. Piebilst, ka ir apjucis, ka kļūdījies.

Kā pie telefona: "Atvainojiet, nepareizs savienojums."
Bet lūdzu...
[..]

[Kebrit !!!]

خوب فکر کرده ام، دچار توهم نشده ام، تو را دوست دارم اما به تو اعتماد ندارم. چون رابطه ما واقعی نیست، شبیه بازی است. حالا که بازی است، هر بازی قاعده هایی دارد. دیگر نمی خواهم در پاریس تو را ببینم. نه در پاریس و نه هیج جای دیگری که تو را بترساندو وقتی با تو هستم دلم می خواهد بتوانم دستت را در خیابان بگیرم و در رستوران ببوسمت، در غیر این صورت لذتی برایم ندارد. در سنی نیستم که حوصله موش و گربه بازی داشته باشم. پس همدیگر را در جاهای دور می بینیم، هر چه دورتر بهتر.

[Peiman]

داستان زنی با دو فرزند که همسرش او را رها کرده و پی عشق جدید رفته است. این مرد که به عنوان یک شخصیت در داستان وجود ندارد باید از روی حرف های همسر و پدرش شناخته شود. اینکه یک نفر چطور بدون فکر به بقیه تصمیم به این مهمی میگیره فقط و فقط از روی خودهواهی. اینکه چه بر سر همسر و فرزندانش میاد. اما در نهایت این کتاب سعی میکنه دید متفاوتی به مسیله خیانت داشته باشه. جملات تاثیر گذار زیادی توی کتاب هست و همین شاید روند یکنواخت کتاب رو اندکی تلطیف کنه.ه

[fคrຊคຖ.tຖ]

یک داستان ساده و خوش خوان و ملموس
پدر شوهری که به نظر خشک و بداخلاق بوده ولی وقتی از خاطراتش می گه معلوم میشه خیلی هم آدم احساساتی بوده فقط هیچ وقت نشون نداده. خاطراتش از تنها عشق زندگیش که در زمان بدی باهاش آشنا شده و به همین خاطر نتونسته از عشقشون محافظت کنه و جایی که از منشیش فرانسواز تعریف می کرد که دچار سرطان شده بود و احساساتشو در مقابل اون بیان می کرد خیلی متاثر کننده و زیبا بیان شده بود.

[Sara Kasraee]

حرف خاصی راجع بهش ندارم. خوب بود.
واقعیتی رو بیان میکنه که هر زنی میترسه تو زندگی باهاش رو به رو بشه.

دی 94