Een bamboesnijder vindt een piepklein meisje in de schacht van een bamboestengel. Hij neemt haar mee naar huis. Binnen een paar maanden groeit ze uit tot een adembenemende schoonheid die alle mannen in het keizerrijk het hoofd op hol brengt. De prinses verdraagt geen toenadering en wijst haar vrijers onbewogen af. Vijf prinsen houden vol. Van hen eist ze onmogelijke geschenken voor haar zintuigen. 'Hij die iets meebrengt dat ik nog nooit heb gezien, gehoord, geroken, gevoeld of geproefd, en die er precies maar dan ook precies hetzelfde bij voelt als ik, met hem zal ik trouwen!' Alle prinsen falen. Dan probeert de keizer, die van de hardvochtige prinses heeft gehoord, haar voor zich te winnen met hoofd en hart...
Pauline van de Ven zette een van de oudste verhalen ter wereld, het Japanse 'Taketori Monogatari' (9de eeuw) om in een teder, naar de vorm lichtvoetig sprookje voor volwassenen over liefde en afwijzing. De maanprinses beeldt het narcissusconflict uit, dat draait om het tegenstrijdige verlangen om volmaakt samen te vallen met de geliefde en tegelijk een vrij en zelfstandig individu te zijn. De auteur ontving de Halewijn oeuvreprijs. Met 11 linosnedes.
Dit is een prachtig maar droevig verhaal. Het merendeel van het boek gaat over de avonturen van de vijf prinsen die elk op zoek gaan naar een cadeau voor de beeldschone en betoverende Lichtprinses, die hen gevraagd heeft iets mee te brengen voor één van de vijf zintuigen. De prinsen willen elkaar overtroeven, en gaan op zoek naar de mooiste en onbereikbaarste cadeau's, onbewust geholpen door een blauw-groen veertje van een mysterieuze sprekende vogel. Helaas is de Lichtprinses veeleisend en niet gauw tevreden...
Alhoewel ik het sprookje op zich prachtig vond, had ik een wat beeldender taal verwacht bij een verhaal uit Japan. Ik heb maar één stukje genoteerd om hier op te schrijven: "Maar u gelooft niet dat een mens gelukkig kan worden door er zijn best voor te doen, stelde de prins vast. Ik denk dat u er weinig invloed op hebt, beaamde de man, de veldfles nog eens aanreikend. Geluk is iets... men heeft er talent voor of niet. Geluk, ongeluk, goedheid, slechtheid - allemaal talent. Wat denkt u, heb ik talent voor geluk? informeerde de prins. ... Dat kan ik zo niet zien. het talent voor geluk of ongeluk grift zich pas boven de veertig in iemands gezicht. maar dan staat het er ook snel en duidelijk."
Oude sprookjes zitten vol met moralen, prachtige beschrijvingen, opvallende gebeurtenissen en helaas vaak geen "happy end". Zo ook in dit sprookje. Mikazuki laat alle prinsen hard hun best doen, zij behoeft eigenlijk geen partner. Maar haar vader, de oude bamboesnijder, wil haar gelukkig zien worden voor hij sterft. De vijf prinsen gaan allemaal op pad. De een reist nog verder en verliest daarbij nog meer dan de ander. Ze beschrijven het voorwerp van hun zintuig, maar allemaal niet goed genoeg voor Mikazuki. Zo doende besluit de keizer een gokje te wagen en hij wordt langzaam binnen gelaten. Tot het onvoorspelbare einde van het sprookje in zicht komt.
Het sprookje is mooi beschreven, de reizen van de prinsen, de zintuigen die ze aan spreken. Hier en daar vond ik het moeilijk om het tijdsbestek bij te houden. Was dit in het verleden of in het heden? Ik probeerde het einde te gaan voorspellen van het verhaal, maar bleek het helemaal bij het verkeerde eind te hebben. Eerlijk gezegd vond ik dat wel jammer, dat verrassende maar onvoorspelbare einde. De mooiste passages vond ik die waar de moraal in uitgelegd werd door gesprekken tussen Mikazuki en haar vader. Ook prachtig hoe een oosters sprookje 'verwesterd' is door deze schrijfster.
Navertelling van een liefdessprookje dat zijn oorsprong heeft in een Japans verhaal uit de 9e eeuw. Dit boek gaat over Mikazuki, een meisje dat gevonden wordt door een bamboesnijder in een holle bamboestengel, en als een dochter door hem wordt opgevoed. Ze groeit uit tot een bijzondere schoonheid en talloze mannen dingen naar haar hand. Ze geeft vijf prinsen de opdracht geschenken voor haar zintuigen te zoeken. Achtereenvolgens falen de rode, de groene, de gele, de blauwe en de paarse prins. Ook de keizer zelf dingt naar haar hand, maar ook deze liefde kan niet geconsumeerd worden want Mikazuki wordt teruggehaald naar waar zij vandaan kwam. Het boek bevat linosneden van de schrijfster. Een boeiend, bijzonder en onalledaags verhaal met Japanse en mythologische elementen, dat met vlotte pen geschreven is. Tederheid bepaalt de inhoud, lichtvoetigheid bepaalt de stijl. JM