Το διακοσμικό έτος 4037, ογδοηκοστό δεύτερο έτος του μεγάλου πολέμου ανάμεσα στη διαγαλαξιακή Ομοσπονδία και στην αυτοκρατορία του Αετού, ο Στόλος της τελευταίας έχει σημειώσει σημαντικές στρατιωτικές επιτυχίες στο Τομέα Βοώτου. Ενώπιον του φάσματος μιας ευρείας ρήξεως του μετώπου, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση αποφασίζει την επάνδρωσή της από αιώνων εγκαταλειμμένης Επιστημονικής Βάσεως RC-1, στον ακατοίκητο και αφιλόξενο πλανήτη Καντός, η οποία δεν είναι έργο του Ανθρώπου ούτε κάποιου άλλου γνωστού πολιτισμού. Τα γιγάντια διαστημόπλοια Αρκτούρος-1 και Αρκτούρος-2, υπό την διοίκηση του αντιναυάρχου Τρενς Κομπ και της πρώην αστροεταίρας ταξιάρχου Τανίτα Μπιόρν, μεταφέρονται αρκετές εκατοντάδες ανθρώπων, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται και ορισμένοι από τους διαπρεπέστερους επιστήμονες του ομοσπονδιακού σύμπαντος, έπειτα από πολλές περιπέτειες, και όχι δίχως απώλειες, κατορθώνουν να προσεδαφισθούν στον Καντός, τον Πλανήτη της Εκδίκησης, η επιχείρηση Επάνδρωσις ξεκινά.[
Ο Διονύσης Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1958 στην Αθήνα, όπου και εργάζεται ως ψυχίατρος. Το 1996 εξέδωσε την πρώτη του νουβέλα και από τότε έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα και ένα διήγημα. Έχει μεταφράσει από τα γαλλικά τη συλλογή ερωτικών διηγημάτων της Ναντίν Μονφίς Παραμύθια για μικρά διεστραμμένα κορίτσια, Δελφίνι, 1996. Το 1999 εξέδωσε το μυθιστόρημα Όνειρο σε κύκλο και συμμετείχε στη συλλογή διηγημάτων με τίτλο Ο φύλακας των ψυχών, Κέδρος. Το 2001 εξέδωσε τη νουβέλα Η Γκουεντολίν του ερειπωμένου πύργου και συμμετείχε στη συλλογή διηγημάτων Ταξίδι στην Ελλάδα, Κοχλίας.
Εξαιρετικό βιβλίο! Σε πολλά σημεία δυσκολεύεται να ξεχωρίσει κανείς αν πρόκειται για βιβλίο επιστημονικής φαντασίας ή ψυχολογική πραγματεία. Εξαιρετικές διεισδύσεις σε βαθύτερα σημεία του ανθρώπινου ψυχισμού. Το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας, υπαρκτό, περιπλέκεται με αναφορές στον ανθρώπινο προορισμό και αντλεί από θρησκευτικές απόψεις πανάρχαιες. Ιδιαίτερη ανάλυση του ερωτικού στοιχείου. Εδώ μιλάμε για μείγμα ψυχολογικών, φιλοσοφικών και θρησκευτικών τοποθετήσεων, με κάλυμμα και εξάρσεις επιστημονικής φαντασίας.
Κουραστικό ίσως σε κάποια σημεία, λόγω υπερβολικών αναλύσεων κάποιων θεμάτων, όμως αυτό είναι και θέμα προσωπικού στυλ. Η γλώσσα σε κάποια σημεία ποιητική και δύσκολη, μαθαίνεις και άγνωστες λέξεις με χρήση λεξικού σε κάποια σημεία.
Πάντως δεν είναι τυχαίο που ο Παπαδόπουλος είναι ψυχίατρος.
Μια πολύ ευχάριστη έκπληξη στο χώρο της ελληνικής Ε.Φ. (τουλάχιστον για εμένα, όταν το διάβασα), σε κερδίζει πέρα από την πλοκή και με τη γλώσσα. Ένα μπράβο στο συγγραφέα.