حالات و مقامات م. امید

by محمدرضا شفیعی کدکنی

شعر معماری زبان است و موسیقایی شدن تصویر عواطف انسانی در زبان. جز این هرچه هست سرگرمی کودکان کوی است و پیش از خداوند خود مرده است. مهدی اخوان ثالث (م. امید) یکی از معماران بزرگ زبان فارسی در عصر ماست. در میان «ماندنی»های معماری او در زبان، گاه، به نمونه‌هایی می‌رسیم که جز حیرت پناهگاهی نمی‌یابیم.

این کتاب چشم‌اندازهای گوناگون زندگی و شعر اخوان ثالث را آینگی می‌کند و تصویری همه جانبه از شخصیت او را به خوانندگان ارائه می‌دهد؛ از خصوصی‌ترین لحظه‌های زندگی شخصی او تا سلوک اجتماعی و سیاسی‌اش. درین کتاب ما با ابعاد شگفت‌آور خلاقیت او آشنا می‌شویم؛ از نقد ساختاری و صورت‌گرایانة کار او تا نقد اجتماعی و روانشناسی خلاقیت هنری او. کتاب، در طول نیم قرن، بر دست یکی از نزدیک‌ترین یاران او، که سال‌ها و سال‌ها با او و در کنار او زیسته است، تألیف شده است. اطلاعات ویژه برخاسته از این کتاب را در هیچ جای دیگر نمی‌توان یافت.

Genres: Biography Memoir, Memoir, Biography, Poetry

256 pages, Paperback

First published April 1, 2012

About the author

دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی، شاعر، پژوهشگر و استاد ادبیات، در سال ۱۳۱۸ در شهر کدکن چشم به جهان گشود. شفیعی کدکنی دوره‌های دبستان و دبیرستان را در مشهد گذراند، و چندی نیز به فراگیری زبان و ادبیات عرب، فقه، کلام و اصول سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات پارسی از دانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت. او اکنون استاد ادبیات دانشگاه تهران است.

Mohammad Reza Shafii Kadkani, known as Sereshk, was born in 1939 in Kadkan near Neishapur, Iran. His poems, reflecting Iran's social conditions during the 1940s and 1950s, are replete with memorable images and ironies. He has authored eight collections of poetry, eight books of research and criticism, two book-length translations from Arabic, one on Islamic mysticism from English. He has also published three scholarly editions of classical Persian literature. He is a professor of Persian literature at Tehran University.
- from Poetry Salzburg Review.

Reviews

[kian · Rating 5 out of 5]

بخش اول كتاب: پيرامون زندگي و شخصيت اخوان و خاطرات دكتر شفيعي كدكني از اخوان هست.

بخش دوم: تحليل شعر اخوان و ويژگيها و شخصيت شعري او هست. دكتر شفيعي كدكني در اين قسمت، نكات جالب توجهي رو مثل هميشه مطرح كردن. مثلا در اين قسمت، مقاله اي هست كه درخصوص ابتذال در شعر هست. خيلي خيلي جالبه. يا مقاله ديگه اي كه درمورد اهميت تناقض در شعر شاعرانه. واقعا اين كتاب رو با لذت خوندم و خيلي دوست دارم دوباره بخونمش.....

[Saman]

لطفاً بیت پایین را بخوانید

اي تكيه‌گاه و پناه زيباترين لحظه‌هاي پرعصمت و پرشكوه تنهائي و خلوت من

***

افسون کننده‌ست. رشک بر انگیز است. نمی‌دانم وقتی اخوان این شعر را می‌گفته چه حالی داشته!؟ نمی‌دانم چند بار تا این لحظه این شعر را خواندم. شنیدم و هر دفعه برایم "تازه" بوده است

جداً اعتقاد دارم درباره‌ی بعضی افراد و اشخاص نباید حرف زد. آثار و کارهایی که از خودشون در این دنیا به جا گذاشتن به قدری قابل ملاحظه و عمیق است که زندگی خصوصی‌ آن‌ها را نیز در سایه می‌برد و نور افکندن بر این زندگی خصوصی به جز هرزه‌نگاری و کتابسازی و خاله‌زنکیسم، حاصل دیگری در بر ندارد؛ حتی نویسنده‌اش آقای کدکنی باشد که از اول کتاب تأکید می‌کند: این کتاب، "کتابسازی" نیست. این که اخوان عملی بوده، الکلی بوده، اهل کار نبوده و... چه ربطی به من خواننده دارد؟ یک چیزی در دنیا وجود دارد بنام "حریم خصوصی". این برای من از هر دین و آیینی مقدس‌تر است. اسمش نماینگر ذاتش است: حریم خصوصی. و وارد شدن و نور افکندن بر این حریم یکی از پولسازترین حرفه‌ها است. چه در قالب کتاب. رپورتاژ. برنامه نمایشی و غیره

اینگونه شایسته‌‌تر بود که آقای کدکنی می‌آمد از دریچه چشم خویش نگاهی دیگر به این اشعار می‌انداخت و چراغ روشن می‌کرد تا من خواننده بخش‌هایی از زیبایی‌های اشعار اخوان را که ندیدم، ببینم

ورود به حریم خصوصی افراد و به اشتراک گذاری "مسائل" آنان پسندیده نیست. و بخش غم‌انگیز این که چون این کتاب را (کدکنی)‌ نوشته؛ "عالی" می‌شود. "توجیه" داردو... این کتاب مصداق بارز کتابسازی است و صد البته دریغ بابت زمانی که بابت خواندن آن هدر رفت

[amin akbari · Rating 3 out of 5]

به نام او

این کتاب را پس از سالها برای بار دوم خواندم بهترین عنوانی که میشود به این کتاب داد این است:
شرح شیفتگیهای شفیعی به اخوان
شفیعی در این کتاب سراپا شوق به شرح التذاذهایی که از شعر (و گاهی از شخصیت) اخوان برده است، میپردازد و خودمانیم در بعضی از جاها از جاده انصاف و عدالت خارج میشود، عده ای را میکوبدو اخوان را در جایگاه رفیعتری از آنچه که هست مینشاند

به هر رو مادح شفیعی است و ممدوح اخوان باید این کتاب را خواند و از هر دو آموخت

[Laleh · Rating 4 out of 5]

کتاب تکه ها و بخش های جالبی داشت. سوالات امتحانی اخوان در فصل آخر را خیلی دوست داشتم. بخش هایی از فصلِ مقایسه ی طرفدارانِ اخوان و شاملو- مشخصا «زبان کهنه گریزی» در طرفدارانِ شاملو در برابرِ گروه دیگر- را جالب یافتم. بخش اول کتاب، نامه ی شفیعی کدکنی به سایه جذاب ترین بخش کتاب بود: خواندنِ جزییاتی از زندگی اخوان و احوالاتش که فقط یک رفیقِ صمیمی دیده و دانسته. این اخوان، اخوانی است که صرفا از روایاتِ رفقا بیرون می آید نه از خواندن شعرهایش. هدفِ کتاب هم بیشتر شاید همین بخش اول بوده.

چیزی که در کتاب به نظرم زیاده و نه چندان عمیق می آمد، اصرار بر مقایسه ی اخوان و دیگر شاعران بود و گاهی تخریبِ شاعرانِ دیگر (خود نویسنده هم در مقدمه از تاختن بیش از حد به نادرنادرپور ابرازِ پشیمانی کرده). من معتقدم که ناقد، به خصوص ناقدِ موجهی مثل شفیعی کدکنی، باید بتواند به راحتی بگوید کدام شعر، با معیارهای نسبی ای که خود ناقد مشخص کرده، ارزش ادبی بیشتری از شعر دیگر دارد. اما برای نشانِ دادنِ ارزشِ بالای یک شعر نیازی به کوبیدن شعرهای شاعران دیگر نیست. شاید این کتاب مجالِ عمیق شدنِ بیشتر در این مبحث را نداشته باشد و صرفا باعث شود که نوشته از موضوع اصلی – حالات و مقاماتِ م امید- منحرف شود. شاید آقای کدکنی در جای دیگر مقاله های به تفصیل تر و عمیق تری از مقایسه ی کار شاعرانِ معاصر دارد و به آوردنِ یکی دو مثال از سهراب و نادرپور، و تکرار و تکرارِ این که اشعارشان در برابرِ «سبز» و «آنگاه پس از تندر» کم می آورد، قناعت نکرده است.

از دیدِ ناشر/ویراستارِ خیالی این کتاب، من دوست داشتم که بخش های پایانی کتاب بازنویسی شود و قسمت های تکراری شان حذف. در ضمن برای ثبت در تاریخ گفته باشم که من شعرهای خوبِ اخوان را شعرتر از شعرهای خوب سهراب می دانم، ولی اگر قرار باشد به جزیره ای تبعید شوم و یک کتاب شعرِ نو* با خودم ببرم قبل از مجموعه آثار اخوان، مجموعه آثار فروغ یا شاملو را خواهم برد.

در انتخابِ شعر کهنه بین شاهنامه و حافظ و غزلیاتِ سعدی آن قدر دودل خواهم ماند که به جزیره نرفته، ریق رحمت را فلان کنم. شاید هم چون شاهنامه خیلی کم خوانده ام، شاهنامه را بزنم زیر بغلم که بلکه در جزیره بخوانمش.

[Peyman · Rating 4 out of 5]

کتاب در رابطه با زندگی، اندیشه‌ها و آثار اخوان ثالث است و با توجه به اینکه شفیعی کدکنی ارتباط بسیار نزدیکی با اخوان داشته و علاوه‌براین حب زیادی هم به شخصیت اخوان داشته، باعث شده کتابی بسیار خواندنی برای شناخت اخوان آماده شود.
علاقه بسیار زیاد استاد شفیعی کدکنی به اخوان در کل کتاب مشهود است ولی با این همه در حیطه نقد شفیعی کدکنی جانب انصاف را رعایت کرده است.
مطالعه‌ی کتاب باعث شد که من لذت بسیار بیشتری از شعرهای اخوان ببرم چون دیگه شان نزول شعرها را هم میفهمیدم.
در رابطه با نقد ادبی هم استاد شفیعی کدکنی یک سطح بالاتر از تمام نقدهای ادبی که تا حالا خواندم نقد میکنند و بسیار خواندنی هست به عنوان مثال نقدی که ایشان به نام «اخوان، اراده معطوف به آزادی» نوشته‌اند که مفهوم تناقض در اندیشه هنرمند و تاثیر آن را بر شکل‌گیری شاهکارهای هنری را مطرح کردند که به نظرم درخشان بود.
امیدوارم استاد کدکنی همیشه سلامت باشند و نام اخوان ثالت همیشه جاوید

[Danyal · Rating 1 out of 5]

بخش قابل توجهی از کتاب نامه‌ایست از کدکنی به سایه درباره گذشته اخوان و احوالات شخصی و خانوادگیش. فارغ از بی‌ارزش بودن نامه در این کتاب و حجم پُرکن و عبث بودنش، نامهْ گذشته و احوالات اخوان را برملا می‌کند. این برملا ساختن نه خواننده را جلو می‌برد نه با علم و هنر اخوان آشنا می‌کند. کدکنی برای نگارش این کتاب تلاشی نکرده. حالات و مقامات ادعای کتاب بودن دارد اما چیزی بس نحیف‌تر از حتا این ادعا هم نیست. منهای نامه‌ای که حالا بعد از سالیان دور نوشته شده که ماهیتاً دقیق و کامل هم نیست که شلخته بی‌تدوین است، اغلب از مقالات گذشته‌اش درباره اخوان اشعارش بهره گرفته، مقاله‌هایی که حالا پس از مدتها در نامه اعتراف به خامیِ آنها می‌کند. حالات و مقامات با اغماض کتابی کم‌ مایه و ناچیز است که چیزی برای گفتن ندارد. کتابی‌ست شلخته و بی‌فکر و تأمل و عجول و پراکنده و حاشیه‌ای. گاه و بی‌گاه بی‌ربط و نوشته‌هایی ناچیز در قالب کتاب. اثری بی‌حوصله که مخاطب را ملول می‌کند

[میثم موسوی نسیم‌آبادی · Rating 3 out of 5]

کتاب «حالات و مقامات م. امید»، خاطرات دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی از مهدی اخوان ثالث است که در آن کوشش شده است تصویری همه‌جانبه از شخصیّت مهدی اخوان ثالث ارائه شود. هرچند در آن سوی حالات و مقامات م. امید، با نقد بسیارمختصری از آثار این شاعر خراسانی مدفون در طوس و همچنین با پاره‌ای از اندیشه‌های محمدرضا شفیعی کدکنی آشنا خواهیم شد.
شفیعی کدکنی در ابتدای کتاب، از نادر نادرپور، به سبب طعن‌های بیجای دوران جوانی و خامی خود، که حدود نیم قرن پیش بر اشعار او داشته است، عذرخواهی می‌کند (شفیعی کدکنی، ۱۳۹۱: ۱۷) و در ادامه می‌نویسد:

من هیچ‌گاه سیاسی نبوده‌ام ولی متجاوز از شصت سال ناظر دقیق و پُرحوصلۀ جریان‌های سیاسی در ایران بوده‌ام. به تجربه دریافته‌ام که روشنفکران ما، غالباً، فاقد تقوای سیاسی‌اند. به اندک خشم و نفرتی، حتی شخصی، انواع تهمت‌ها را به طرف مقابل می‌زنند (همان: ۱۹).
اخوان متولّد ۱۳۰۷ در مشهد و فارغ‌التحصیل رشتۀ آهنگری از هنرستان همان شهر بود (همان: ۲۳). مردی که بنابر نظر دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی یک ادیب برجستۀ به تمام معنی عصرِ ما بود که تقریباً دانش ادبی خود را از کتاب و از راه مطالعۀ شخص به دست آورده بود (همان: ۴۲). مهدی اخوان ثالث نمودار هنرمندی بزرگ آمیخته از چندین تناقض بود که خوشبختانه هیچ‌گاه نتوانست خود را از شرّ آن نجات بخشد؛ که خاستگاه تناقض، همان ارادۀ معطوف به آزادی است و نمی‌توان هنرمند بزرگی یافت مگر در مرکز وجودیِ خود یک تناقض داشته باشد (همان: ۲۱۳ الی۲۱۵).
شفیعی کدکنی بر آن اعتقاد است که از بسیاری شعرها لذّت برده و به تحسین آن اشعار پرداخته است، اما هرگز حیرت نکرده است. و در عصر حاضر تـنها از بـعضی شعرهای اخوان ثالث در شگفت شده است. چنان���که بیشترین تعجّب او از مثنوی مولوی بوده است (همان: ۲۴۰-۲۴۱).

اگر کسی بخواهد جُنگی از انواع شعر عصر ما فراهم آورد، هر قدر سخت‌گیر باشد چند قصیده از اخوان را در بخش قصاید قرار خواهد داد. همچنین در غزل و دیگر انواع شعر کهن. اما اگر از شعر مدرن عصر ما بخواهد سفینه‌ای فراهم آورد، بیشترین حجم انتخابش از شعرهای او خواهد بود. در این میدان است که بیشترین ثروت هنری را داراست (همان: ۲۰۲).

آقای اخوان به نظر من یکی از آن نوادری است که در تاریخ فرهنگ هر ملّتی به ندرت در هر قرنی یکی دو تا پیدا می‌شوند که مظهر تجدّد واقعی و حفظ سنّت و جوانب درخشان سنّت آن ملّت هستند (همان: ۱۰۱). اخوان محقق بزرگی بود در طراز بزرگ‌ترین محققان عصر ما (همان: ۴۵). در ذات اخوان یک نوع شک و بدبینی نسبت به همه‌چیز نهفته بود. یعنی در هر کاری یا هر سخنی و تعبیری یا هر پدیده‌ای همان جانب ظلمانی و ساحت اهریمنی‌اش را اول می‌دید... اما او هرگز مانند ابوالعلاء معرّی نبود که زندگی را بی‌معنی و پوچ بداند و خواستار تعطیل آن شود (همان: ۵۸).

یک‌بار تلفن زد که عزیز جان از صبح دارم توی مثنوی مولوی دنبال این ابیاتی که شجریان در بیات ترک خوانده و غوغا کرده است می‌گردم و پیدا نمی‌کنم. تو با این کتاب انس و الفت داری بگو ببینم کجاست؟ گفتم کدام ابیات؟ گفت همین ابیاتی که می‌گوید:
ای دریـغـا نـازک‌آرای تـنـش
بـوی خون می‌آید از پیراهنش

باز شوق یوسفم دامان گرفت
پیر ما را بوی پیراهن گرفت...

گفتم: مهدی‌جان، تو از نازک‌آرای تنش پی نبردی که این شعر بعد از نیما سروده شده؟ این شعر از سایه است. می‌خواستم توضیح بیشتر بدهم، گفت: خوب بس است، بس است و خداحافظ (همان: ۱۰۵-۱۰۶).

اخوان با همۀ شوخی‌هایی که در حق شاملو می‌کرد و بسیار شیرین، در ژرفنای جانش او را دوست می‌داشت و بعضی از شعرهای او را می‌ستود. در حق فروغ نیز ستایش بی‌شائبه داشت (همان: ۱۰۵). جایی دیگر از همین یادداشت‌ها گفته‌ام که اگر اخوان می‌خواست دو شاعر از میان معاصران و نسل بعد از نیما برگزیند یکی از این دو احمد شاملو بود ولی همیشه می‌گفت: این شاملو خودش خوب است ولی تالی فاسد دارد... می‌گفت شاملو درین چشم‌انداز شبیه ابن‌عربی است که خودش عارف بزرگی است ولی تالی فاسدش این است که عرفان را تبدیل به مشتی حاشیه‌نویسی و لفّاظی و حرف‌های بی‌سَروتَه کرده است... اخوان عقیده داشت که شاملو چند شعر بی‌وزن یا شعر منثور خوب دارد، اما خیل انبوهی از مقلّدان به دنبال خود دارد که کمترین ارزشی در کارشان نیست (همان: ۹۴).

راست می‌گفت: از میان خیل انبوه پیروان شاملو، شاملوی بزرگ (همان: ۲۲۷)، نه یک شاعر بزرگ که حتی یک شعر درخشان هم ظهور نکرده است. این‌ها همه به قول آن شاعر آمریکایی تنیس بی‌تور بازی می‌کنند و در مسابقۀ تنیس بی‌تور، همه‌کس برنده است و بازنده‌ای وجود ندارد. یعنی همه بازنده‌اند و عمرشان بر باد (همان: ۹۴). [و برای همین] شمارۀ شاعران طرفدار شاملو چندبرابر شاعران طرفدار اخوان است... ولی طرفداران اخوان کیفیت کارشان بهتر است. مرثیه‌هایی که پس از مرگ این دو شاعر گفته شد بهترین گواه این دعوی است. در میان ده‌ها مرثیه‌ای که برای شاملو چاپ شد یک شعر متوسط هم پیدا نمی‌شود و دیدیم که یک سطر از این مراثی در هیچ حافظه‌ای جای نگرفت اما از میان مرثیه‌هایی که دربارۀ اخوان گفته شد (مثل شعرهای محمد قهرمان، اسماعیل خویی، سیمین بهبهانی، حسین منزوی و سایه) بعضی سطرهاشان در حافظۀ دوستداران جدّی شعر هم‌اکنون نفوذ کرده است. می‌توانید امتحان کنید (همان: ۲۲۹-۲۳۰).
مردی روحانی در زندان از مهدی اخوان ثالث پرسیده بود: آیا یهودی یا مسیحی و یا لامذهب هستید؟ اخوان هم پاسخ منفی داده و در ادامه متذکر شده بود: پیرو آیین مزدشتی [الاهیات زردشتی و اقتصاد مزدکی] هستم. مذهبی که پیامبر و امّتش خودم هستم (همان: ۳۱-۳۲).

مهدی اخوان ثالث یک‌مرتبه با جمع ما به کوه درکه آمد و در ارتفاعات اندکی «از آن تلخ، از آن مرگابه»، که برایش آورده بودند، نوشید و گرم شد (همان: ۶۵). او همه‌گونه دوستی داشت. به علّت بعضی گرفتاری‌ها در عالم مکیّفات، دوستانی داشت که به آن‌ها نیازمند بود (همان: ۳۰). ذات داستان‌نویس او گاه سبب می‌شد که تخیّلات لحظه‌ای خود را به شکل وقایعی، که در زندگی برای او اتّفاق افتاده بود، وصف کند. مثلاً در همین مصاحبۀ اخیرش با آقای حریری، آن قضیۀ فرزندان شهیدش را که در جبهۀ جنگ کشته و مفقودالأثر شده بودند [بچه‌های موهوم] آنچنان جدّی و با دقایق وصف کرده که کمتر کسی می‌تواند در آن تردید کند (همان: ۷۰).

منبع:
_ شفیعی کدکنی، محمدرضا، ۱۳۹۱، حالات و مقامات م. امید: مهدی اخوان ثالث، تهران، سخن.

[Farzaneh · Rating 4 out of 5]

خب در اینکه من شفیعی کدکنی و اخوان را دوست دارم زیاد شکی نیس و قطعا این کتاب را هم دوست داشتم، برام جالب بود که چقدر شفیعی کدکنی به اخوان علاقه داشته و حتی جاهایی که می خواد ازش انتقاد کنه خیلی مهربون و لطیف این کارو انجام داده... یه چیزی برام جالب بود که اینا در سنین کمی تونسته بودن که کارهای درست و حسابی انجام بدن و کارشون قبل از سی سالگی انسجام و پختگی کافی را داشته.

[Arezoo Amanzadeh Salute · Rating 5 out of 5]

عالی...عالی...عالی
پُر از حس زیبای مراد و مریدی اخوان ثالث و دکتر شفیعی کدکنی
روایتهای جالب دکتر از زندگی خصوصی اخوان

خیلی خوشحالم از خوندن این کتاب و به همه پیشنهاد میدم بخوننش

[Seyyed Ali Hejazi · Rating 4 out of 5]

تَحَیَّرْتُ لا اَدْری تجاهَ الحقایق

أ إنی خَلَقْتُ الله أم هوَ خالقی؟

[Ehsan Movahed · Rating 2 out of 5]

باید یک‌جایی از این معضل بنویسم. معضل موجود در فضای فرهنگی ایران که ناشی از یک سری خاصیت‌های اجتماعی تاریخی ماست. یک نوع بی‌نظمی، بی‌ساختاری، ناپایداری و عدم تناسبی در کلیه نهادهای فرهنگی و اجتماعی ما وجود داره که باعث شده آدم‌ها سرجای خودشون نباشن، شایستگی‌ها امکان بروز یا نمود کامل پیدا نکنه یا در حد خودش قدردانی نشه و خلاصه همه از دم به حق و ناحق شاکی باشن. نتیجه‌ش چی شده؟ این که در چنین شرایطی، تعریف از هر کسی به مثابه‌ی گرفتن حق پایمال شده‌ی اونه و نقد هر کس به منزله‌ی پایین کشیدن اون شخص از جایگاه ناحقشه. حالا برید کلیه اظهارنظرهای منتقدها و چهره‌های فرهنگی و کاربرای اینترنتی رو ببینید. شدید یا رقیق، اغراقی در تعریف و نقدشون از هم‌دیگر هست که پهلو به بغض و کینه‌ی شخصی می‌زنه. همه طلب وصول نشده دارند و به نحوی شاکی هستند.

از نظر شفیعی کدکنی هم اخوان دست کم 40 تا شعرنوی شاهکار داره که هر یکی از اون‌ها برای تثبیت یک فرد به عنوان شاعر بزرگ در تاریخ ادبیات فارسی کفایت می‌کنه . بله دست‌کم 40 تا! از نظر ایشان، فاصله اخوان از لحاظ فرم با دیگران فاصله حافظه با جامی وبابافغانی. یک جایی هم طرفدارهای شاملو رو از لحاظ "کمیت" بسیار می‌دونه و طرفدارهای اخوان رو از لحاظ "کیفیت" و شاهد هم "کیفیت" مرثیه‌های سایه و سیمین و غیره برای مرگ اخوانه درمقابل مرثیه‌های طرف مقابل. این‌ها رو فقط به عنوان نمونه گفتم که بگویم از چه حرف می‌زنم وگرنه می‌شه با تسامح، البته مقادیر زیادی تسامح، این اظهارنظرها رو نادیده گرفت و از مقاله‌های تحلیلی کتاب استفاده‌ی لازم رو کرد.

[Amir · Rating 5 out of 5]

این کتاب شامل چند فصل است که فصل اول آن مهمترین بخش کتاب را شامل میشود.
دراین فصل نویسنده (شفیعی کدکنی)شرحِ حال شاعر(اخوان ثالث) را براساس خاطرات مشترکی که باهم داشته اند وهمچنین چیزهایی که ازنزدیکان شاعرشنیده ،بیان میکند.
درفصل های دیگرکتاب نویسنده به تحلیل اشعارشاعر،بررسی ویژگی های شعری او، مقایسه اوبادیگرشاعران معاصر و بررسی تاثیراشعار او در ادبیات ما میپردازد

این کتاب علاوه برآشنایی بیشترمن با اخوان ثالث باعث تغییر دیدگاه من نسبت به شعربه ویژه شعر معاصرشد ونگاه مرا به شعر وشاعری عمیقتر کرد.

[Sajede · Rating 5 out of 5]

قسمت خاطرات فوق العاده بود برام💚

[Mozhdeh Ariannezhad · Rating 4 out of 5]

برای منی که شعرهای اخوان رو عاشقانه دوست دارم و اصلا این او بوده که از اوایل نوجوانی پام رو به دنیای شعر باز کرده، خوندن چنین کتابی بی‌نهایت لذت‌بخش بود.
خوندن بخش اول که مربوط به شخصیت خود اخوان‌ثالث و روایت‌شده از طرف یکی از نزدیک‌ترین دوستان و مریدانشه خالی از لطف نیست، ولی بخش دوم کتاب اصل قصه‌ست.مقاله‌هایی که شفیعی کدکنی در مورد ساختار شعرهاش نوشته دید جدیدی بهم داد که شاید در ناخودآگاه خودم وجود داشته.
یه مثال بزنم؛ من همیشه شعرهای اخوان رو یه شکل دیگه‌ای دوست داشتم. یعنی سهراب و فروغ و حمید مصدق و شاملو برام یک طرف بودن و اخوان یک طرف، و نمی‌تونستم بگم چرا. چون همه‌شون شعرهایی دارن که دوست دارم. فکر می‌کردم به‌ خاطر وزن باشه، اما فقط اخوان نیست که شعرهاش وزن داره. شفیعی کدکنی مفهوم «شکوه» رو در کنار و در مقابل زیبایی قرار می‌ده می‌گه در بعضی شعرها این باشکوه بودن‌شونه که جلوه‌ی ��یشتری داره و در بعضی شعرها زیبا بودن‌شون. و حالا فکر می‌کنم شاید برای من باشکوه بودن یک شعر مهم‌تر از زیبا بودنشه.
قسمتی از کتاب اختصاص داره به مقایسه‌ی دوست‌داران اخوان با دوست‌داران شاملو. این بخش شاید چندان دقیق نباشه و حتی خیلی از خواننده‌های کتاب رو پس بزنه، اما برای من قشنگ شبیه یک مکاشفه بود: تمام توصیف‌های شفیعی کدکنی در موردم صدق می‌کرد، که یعنی چیزهایی در مورد خودم فهمیدم که شاید درخودآگاهم نمی‌دونستم، و چه لذتی بالاتر از این.

[Kaovsh Hosseyni · Rating 4 out of 5]

این کتاب که حاصل نیم قرن تجربه و تعمق استاد کدکنی در حوزۀ شعر معاصر و هنمشینی با بزرگترین شاعران این عصر است، بازنمود دیدگاه تحلیلی و به خصوص فرمالیستی ایشان در شعر معاصرمی باشد. در این کتاب، شخصیت اخوان ثالث به عنوان یک شاعر از نقظه نظر اسلوب شناسی و همچنین برخی از زوایای زندگی شخصی ایشان، مورد نقد و بررسی قرار می گیرد. نتایج این بررسی، این شاعر گرانقدر را به عنوان یکی از بجسته ترین شعرای معاصر در حوزۀ ادبیات فارسی معرفی می کند.

[Panthea · Rating 4 out of 5]

مخصوصن قسمت اول

[Afsaneh · Rating 5 out of 5]

این کتاب باید در مورد خصوصیات اخوان ثالث باشد

[Behnaz]

خیلی خوب

[Khaleghi · Rating 5 out of 5]

سه بار خوندمش
شگفت انگیزه
شگفت انگیز