What do you think?
Rate this book
Похождения Невзорова, или Ибикус
В сборник прозы Алексея Николаевича Толстого включены известные произведения 1910—1920-х годов: повесть "Похождения Невзорова, или Ибикус", рассказы "Гадюка" и "День Петра".
192 pages, Hardcover
First published January 1, 1924
3 people are currently reading
53 people want to read
About the author
Aleksey Nikolayevich Tolstoy
556 books151 followers (Russian: Алексей Николаевич Толстой)
Aleksey Nikolayevich Tolstoy, nicknamed the Comrade Count, was a Russian writer who wrote in many genres but specialized in science fiction and historical novels.
http://en.wikipedia.org/wiki/Aleksey_...
Aleksey Nikolayevich Tolstoy, nicknamed the Comrade Count, was a Russian writer who wrote in many genres but specialized in science fiction and historical novels.
http://en.wikipedia.org/wiki/Aleksey_...
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
January 28, 2022
La revolución de 1917 y la guerra civil subsiguiente sirven de trasfondo a la aventuras de Simon Ivanovitch Nevzorov, un personaje de escasos escrúpulos, en el fondo no muy diferente de pícaros como Lázaro de Tormes o el Buscón. Siguiendo el periplo de Nevzorov vemos que asciende a lo más alto y cae a lo más bajo pero nunca deja de alcanzar nuevas cotas de miseria moral a la vez que somos testigos del colapso del mundo zarista que se desvanece entre derrotas y autoengaños.
Una novela entretenida y de lectura rápida. Tuvo una excelente adaptación al cómic a manos de Pascal Rabaté
Una novela entretenida y de lectura rápida. Tuvo una excelente adaptación al cómic a manos de Pascal Rabaté
July 30, 2021
Il “conte rosso” fu uno scrittore davvero poliedrico. Oltre al romanzo storico (Pietro il grande, La via dei tormenti, anche noto in Italia come La via al Calvario), alla letteratura per ragazzi (La chiavetta d’oro, ovvero le avventure di Buratino), a racconti gotici (Il conte di Cagliostro), e alla fantascienza (Aelita, L’ipoerboloide dell’Ingegner Garin), si cimentò fruttuosamente anche nella satira. La povest’ su Nevzorov è proprio questo: la messa in prosa del destino tragicomico dell'aristocrazia imperiale e della borghesia, disarcionate dalla rivoluzione. Una satira degli sconfitti.
I grandi mutamenti in atto dal 1917 in avanti fanno da sfondo alla storia, in cui Nevzorov, un millantatore che affronta mille peripezie, assume molteplici identità diverse con l'obiettivo di arrivare a conquistare il successo (un po' come il gogoliano Pavel Čičikov e l'Ostap Bender di Il'f e Petrov). Un vero e proprio kombinator (trafficone, imbroglione, truffatore), che alla fine quasi si identifica con immagine del "Teschio Parlante di Ibico", vale a dire il simbolo della morte, mostratogli da una cartomante. Quell'immagine, quella presenza che in una prima fase era inquietante diventa poi una compagnia che gli infonde coraggio (spavalderia). Insieme a lui si muove tutta una fetta di società composta da esuli del vecchio mondo in sfacelo, ormai fuori dai giochi e che, purtuttavia, non si arrendono alla realtà e, vittime di un destino tragicomico, sono convinti di ritornare presto in sella ripristinando il vecchio status quo.
Recensione pubblicata la prima volta sulla pagina Cultura Italia-Russia: https://www.facebook.com/culturarussa...
I grandi mutamenti in atto dal 1917 in avanti fanno da sfondo alla storia, in cui Nevzorov, un millantatore che affronta mille peripezie, assume molteplici identità diverse con l'obiettivo di arrivare a conquistare il successo (un po' come il gogoliano Pavel Čičikov e l'Ostap Bender di Il'f e Petrov). Un vero e proprio kombinator (trafficone, imbroglione, truffatore), che alla fine quasi si identifica con immagine del "Teschio Parlante di Ibico", vale a dire il simbolo della morte, mostratogli da una cartomante. Quell'immagine, quella presenza che in una prima fase era inquietante diventa poi una compagnia che gli infonde coraggio (spavalderia). Insieme a lui si muove tutta una fetta di società composta da esuli del vecchio mondo in sfacelo, ormai fuori dai giochi e che, purtuttavia, non si arrendono alla realtà e, vittime di un destino tragicomico, sono convinti di ritornare presto in sella ripristinando il vecchio status quo.
Recensione pubblicata la prima volta sulla pagina Cultura Italia-Russia: https://www.facebook.com/culturarussa...
November 14, 2018
Šteta što više nema onog dobrog starog običaja da se knjiga dopunski opremi predgovorom ili pogovorom, bilo bi pravo uživanje čitati “Ibikus” uz jedan, za današnje navike skroz “passé” bonus u vidu kratke studije o piscu i delu. Moram ipak da pohvalim izdavača koji je dao kratku napomenu na kraju knjige o razlozima koji su Uredništvo naveli da štampaju reizdanje ovog zaboravljenog naslova.
“Ibikus” je brzo i intrigantno, lako čitljivo a višeslojno štivo zaprepašćujuće otvoreno za svakojaka, posebno za suprotstavljena tumačenja. U neku ruku, literarno više obećava nego što daje, ali je neosporno reč o privlačnoj knjizi.
Osnovna tema romana je moralno posrnuće pojedinca u vreme sloma dotadašnjeg poretka. Vremenski okvir je Oktobarska revolucija i Ruski građanski rat - politička turbulencija u kojoj život i svakodnevica poprimaju apsurdnu dinamiku testirajući ličnu moralnu izdržljivost uparenu sa neverovatnim i slučajnim obrtima sudbine. Način na koji je sagledan problem neminovnosti participacije u životu okrenutom naglavačke, ogoljavanje životnih situacija u vremenima kada su suspendovane sve društvene norme, rešenje u vidu odlaska u emigraciju … čine ovo delo trajno aktuelnim, posebno za domaće čitalaštvo.
Poseban šarm romanu daje činjenica da je Aleksej Tolstoj povlačenje “Belih” Rusa u pojedinim detaljima opisao gotovo “autobiografski”, sa faktografskom preciznošću s obzirom da je i sam bio učesnih tih događanja.
Rusiju napušta 1920-te. Odlazi prvo u Odesu, potom prelazi u Pariz da bi svoj emigrantski put završio sa adresom u Berlinu odakle se 1923. godine gonjen nostalgijom, a možda i drugim razlozima (da li i lukrativnim mogućnostima koji se pred poznatim, nekritički nastrojenim piscem u Staljinovom režimu otvaraju?) vraća u krilo “majčice” Rusiji. Na kraju tog Tolstojevog ličnog potucanja, 1924-te godine u Rusiji je štampan ovaj roman koji u naslovu sadrži slikoviti simbol Ibikusa- žive lobanje koja govori!
Drug Grof, kako su savremenici nazivali Alekseja Tolstoja aludirajući na ekstravagantnu kombinaciju njegovih uverenje i porekla, u potpunosti je uspeo da u liku Semjona Ivanoviča Njevzorova oživi antiheroja koji uprkos svim nevoljama, nepočinstvima, poročnim sklonostima nije tipičan negativac već simpatični, životno alavi cinik kojeg vazda nosi prost, neugasiv nagon za životom. Pred nama je čovek od “krvi i mesa” … prosto “jedan od nas” kome se zla sreća zalomila, a on se kako kakav “kralj života”, bez obzira na cenu, uvek i samo - SNALAZI!
Aleksej Tolstoj je izuzetno nadaren pisac koji, moguće, nije do kraja ostvario svoj puni potencijal. Ipak, teško je ne oteti se utisku da je “Ibikus” potencijalnim tragačima, vizionarski podmetnut poput “uskršnjeg jaja”* čiju skrivenu poruku/internu šalu, čitaoci ili umetnici tek treba da proigraju i rastumače.
Pascal Rabaté je svojim nadahnutim i maestralno uspelim stripskim čitanjem “Ibikusa” napravio svoje remek delo. Njegov istoimeni strip (koji takođe preporučujem) i roman o kome je ovde reč dva su dela simbiotički komplementarna za čitanje što čitavom čitalačkom ugođaju daje neponovljiv karakter.
“Ibikus” je brzo i intrigantno, lako čitljivo a višeslojno štivo zaprepašćujuće otvoreno za svakojaka, posebno za suprotstavljena tumačenja. U neku ruku, literarno više obećava nego što daje, ali je neosporno reč o privlačnoj knjizi.
Osnovna tema romana je moralno posrnuće pojedinca u vreme sloma dotadašnjeg poretka. Vremenski okvir je Oktobarska revolucija i Ruski građanski rat - politička turbulencija u kojoj život i svakodnevica poprimaju apsurdnu dinamiku testirajući ličnu moralnu izdržljivost uparenu sa neverovatnim i slučajnim obrtima sudbine. Način na koji je sagledan problem neminovnosti participacije u životu okrenutom naglavačke, ogoljavanje životnih situacija u vremenima kada su suspendovane sve društvene norme, rešenje u vidu odlaska u emigraciju … čine ovo delo trajno aktuelnim, posebno za domaće čitalaštvo.
Poseban šarm romanu daje činjenica da je Aleksej Tolstoj povlačenje “Belih” Rusa u pojedinim detaljima opisao gotovo “autobiografski”, sa faktografskom preciznošću s obzirom da je i sam bio učesnih tih događanja.
Rusiju napušta 1920-te. Odlazi prvo u Odesu, potom prelazi u Pariz da bi svoj emigrantski put završio sa adresom u Berlinu odakle se 1923. godine gonjen nostalgijom, a možda i drugim razlozima (da li i lukrativnim mogućnostima koji se pred poznatim, nekritički nastrojenim piscem u Staljinovom režimu otvaraju?) vraća u krilo “majčice” Rusiji. Na kraju tog Tolstojevog ličnog potucanja, 1924-te godine u Rusiji je štampan ovaj roman koji u naslovu sadrži slikoviti simbol Ibikusa- žive lobanje koja govori!
Drug Grof, kako su savremenici nazivali Alekseja Tolstoja aludirajući na ekstravagantnu kombinaciju njegovih uverenje i porekla, u potpunosti je uspeo da u liku Semjona Ivanoviča Njevzorova oživi antiheroja koji uprkos svim nevoljama, nepočinstvima, poročnim sklonostima nije tipičan negativac već simpatični, životno alavi cinik kojeg vazda nosi prost, neugasiv nagon za životom. Pred nama je čovek od “krvi i mesa” … prosto “jedan od nas” kome se zla sreća zalomila, a on se kako kakav “kralj života”, bez obzira na cenu, uvek i samo - SNALAZI!
Aleksej Tolstoj je izuzetno nadaren pisac koji, moguće, nije do kraja ostvario svoj puni potencijal. Ipak, teško je ne oteti se utisku da je “Ibikus” potencijalnim tragačima, vizionarski podmetnut poput “uskršnjeg jaja”* čiju skrivenu poruku/internu šalu, čitaoci ili umetnici tek treba da proigraju i rastumače.
Pascal Rabaté je svojim nadahnutim i maestralno uspelim stripskim čitanjem “Ibikusa” napravio svoje remek delo. Njegov istoimeni strip (koji takođe preporučujem) i roman o kome je ovde reč dva su dela simbiotički komplementarna za čitanje što čitavom čitalačkom ugođaju daje neponovljiv karakter.
June 14, 2020
Блестящий текст! Позволяет задуматься о том, что вдохновляло авторов "Двенадцати стульев" и "Мастера и Маргариты", о том, какой была жизнь в те невероятно тяжелые и, в то же время, удивительно яркие, "лихие", авантюрные годы. И какой же великолепный русский язык!!!!! Замечательная повесть!
August 14, 2016
Он ясно видел последовательные этапы этого пути. Первое: он открывает в Перу шикарный интимный ресторан с тараканьими бегами и отдельными кабинетами. Для особо избранных будет аристократический салон, – вход только во фраках. В салоне – изысканное кабаре из нестерпимо пикантных номеров. Второе: женитьба на миллионерше, скорее всего – вдове. Вилла на берегу моря, автомобиль, яхта. Третье: он везде и всюду. Он законодатель мод, он рычаг политики. Он председатель банковского объединения, он – злой гений биржи... Четвертое: он встает во главе священного движения. Первым делом он выгоняет из Европы всех русских, без разбору, – вон, крапивное семя! Искореняет революционеров безо всякого стеснения. Напускает террор на низшие классы. Вводит обязательное постановление: нравственные принципы жизни, – немного, правил десять. Но – сурово. Кто скажет слово «революция» – на телеграфный столб. Наконец Семен Иванович объявляет себя императором.
Displaying 1 - 5 of 5 reviews