Η Ειρήνη ήθελε να γίνει όμορφη για ν’ αποκτήσει δικαίωμα στον έρωτα, και τα κατάφερε. Κυνήγησε το όνειρο ενός άντρα και δοκιμάστηκε σκληρά μέχρι να γίνει η ελπίδα της πραγματικότητα κι ο έρωτάς της ταξίδι ευτυχίας στο χώρο του φαινομενικού. Όταν ήρθαν οι δυσκολίες όμως, όταν τα άγχη και οι αλήθειες την έπνιξαν, η ωραία εμφάνισή της δε στάθηκε ικανή να σταματήσει την απόρριψη, τη μοναξιά και την αληθινή ασχήμια της ζωής. Πόση αξία έχουν άραγε οι άνθρωποι, τα συναισθήματα και οι καταστάσεις, όταν φορούν κραγιόν για να υπάρξουν; «Κοίταξε στον καθρέφτη. Η Ειρήνη είχε ανάγκη να πει ένα αντίο στη Δάφνη, την όμορφη Δάφνη, που είχε καταφέρει να ξεγελάσει για λίγο την κακή της μοίρα. Μέσα απ’ αυτήν είχε καταφέρει να κερδίσει θαυμασμό, αναγνώριση, έρωτα κι έναν άντρα που χρόνια ονειρευόταν. Δεν κατάφερε όμως να νικήσει την αληθινή ασχήμια της τύχης αυτής, που την είχε σφραγίσει αρνητικά απ' την ώρα που γεννήθηκε».
Οι άλλοι γράφουν βαρετό. Εγώ το απόλαυσα μέχρι τη τελευταία σελίδα. Ο λόγος ποιητικός, τα κείμενα ονειρεμένα όταν μιλούν για τον έρωτα. Αν είσαι κλειστόμυαλος στον έρωτα δεν θα το καταλάβεις. Ναι, ασχολείται ουσιαστικά μόνον με τον έρωτα και το σεξ, αλλά όχι επιφανειακά, αλλά περιγράφει τα συναισθήματα των προσώπων κάθε στιγμή και τις συνέπειές τους στη καθημερινότητα αυτών. Παρουσιάζει και τις δύο όψεις του έρωτα και του σεξ, χωρίς να δεσμεύεται από στερεότυπα της κοινωνίας και από ανθρώπινα κατασκευάσματα δεσμών.
Δείχνει ότι ο έρωτας ή το σεξ, μπορεί να καθορίζουν ζωές και μπορεί να είναι πιο δυνατά από πολλά άλλα πράγματα: χρήματα, λογική, εξουσία, οικογένεια κλπ. Δείχνει ότι η οικονομική ανέχεια, το να μην έχεις το δικό σου κομπόδεμα, το δικό σου σπίτι, μπορεί να οδηγήσουν σε τραγικές καταστάσεις.
Κατάλαβα ότι μπορεί να είναι εμπευσμένο από αληθινά γεγονότα, χωρίς να το αναφέρει πουθενά αυτό.
Πως θα το χαρακτήριζα; Ερωτικό αστυνομικό ψυχολογικό.