Gijs Groenteman ging de gangen van Ischa Meijer na, en laat de mensen die Ischa van zeer nabij hebben meegemaakt aan het woord over zijn leven en werk. Over zijn jeugd in Haarlem, het opgroeien in een getraumatiseerd joods, zijn tijd bij de Haagse post, Vrij Nederland, en Het Parool, zijn veelbesproken relatie met Connie Palmen, zijn moeizame verhouding met de VPRO, zijn overstap naar de commerciële televisie en zijn plotselinge dood op 14 februari 1995.
Een "mondelinge" biografie over een fascinerende en (voor mij) inspirerende figuur: hij was niet alleen volgens velen de beste interviewer van Nederland, maar ook toneelspeler, columnist, dichter, romanschrijver - naast onruststoker, raddraaier en verleider in privétijd. De drijfveren en veelzijdigheid van Ischa komen in dit boek duidelijk naar voren. In de inleiding schrijft Groenteman dat het onverteerbaar is dat er steeds meer mensen op de wereld komen die nooit met Ischa op dezelfde wereldbol hebben geleefd: voor mij waren dit ook maar twee jaren, dus dat mag geen naam hebben, maar ik ben blij dat ik Ischa door deze biografie toch wat beter heb leren kennen.
Wel echt een leip leven. Ook wel vlot opgeschreven. Op een gegeven moment wordt zo’n ‘oral history’ nogal repetitief, met telkens meerdere mensen achter elkaar die zo goed als hetzelfde zeggen. Dmdda: een netflix documentaire.
Mooi zo’n biografie in interviews. Interessante fragmenten, per periode bij elkaar gezet; werkt goed. Ook fascinerend hoe mild iedereen over Ischa Meijer praat, ondanks de nare manier waarop hij veel mensen toch ook heeft behandeld.
Je mag natuurlijk geen diagnose plakken op basis van media-optredens en biografische informatie. Maar echt iedereen noemt korte concentratieboog, impulsiviteit, veel praten, mensen onderbreken, rusteloosheid. Boeken niet uit kunnen lezen, studie niet afgemaakt (ondanks goede intelligentie), verslavingen, emotieregulatie problemen. Wel jarenlange psychoanalyse, maar heeft niemand ook gedacht aan ADHD? Naast de tweede generatie problematiek natuurlijk. Wel mooi dat hij die term heeft bedacht trouwens.
Zeer meeslepend portret, meesterlijk gecomponeerd uit talloze interviews met zijn intimi. Trauma was de motor van Ischa's interviewtechniek, maar ook zoveel meer: zijn Brief aan mijn moeder (1974) leidde tot concreet regeringsbeleid voor tweede generatie Holocaustslachtoffers. Eerste e-book dat ik las.
Voor een biografie is dit een heel mooie vorm: het leest heel fijn, je kunt het tussendoor even wegleggen en altijd de draad weer oppakken. Bovendien schetst het geheel een geloofwaardig en genuanceerd beeld van Ischa, met al zijn bijzondere en zijn irritante kanten. Uiteindelijk weet je niet zeker of je blij bent dat je hem niet gekend hebt of dat dit juist als een gemiste kans voelt.
Inzicht in het topje van de ijsberg wie Ischa Meijer was. Informatief. Ischa wordt weergegeven als een actieve, beschadigde, naar zichzelf zoekende man met een enorme drijfveer.