Ιστορίες με τέρατα

Ανθολογία Επιστημονικής Φαντασίας Ιστορίες των εκδόσεων Ωρόρα #14

by Γιώργος Μπαλάνος (Editor / Translator), Michael Shea (Contributor), Joseph Payne Brennan (Contributor)

Ας ανοίξουμε ένα Παράθυρο προς έναν άλλο, όμορφο κόσμο... Και αν από μέσα δούμε να ξεχύνεται μια Έρπουσα Φρίκη, μια γλοιώδης Ζωντανή Μύξα που κολλά πάνω μας σαν Βδέλλα κι επιχειρεί να μας καταβροχθίσει;
Α... μα αυτό σημαίνει ότι κατά λάθος ανοίξαμε ένα παράθυρο προς το δικό μας κόσμο!

Ο τόμος περιέχει τις εξής ιστορίες:

1. Μάικλ Σι - Η αυτοψία
2. Τζόζεφ Πέιν Μπρέναν - Η ζωντανή μύξα
3. Ρόμπερτ Λέμαν - Το παράθυρο
4. Ντόρις Ελέιν Πισέρτσια - Καταφύγιο στο όνειρο
5. Ρόμπερτ Σέκλεϊ - Η βδέλλα
6. Θορπ Μακ Κλάσκι - Η έρπουσα φρίκη

Genres: Horror

259 pages, Mass Market Paperback

First published January 1, 1989

About the author

Ο Γιώργος Μπαλάνος ήταν Έλληνας συγγραφέας, εκδότης, μεταφραστής και ερευνητής στα πεδία της επιστημονικής φαντασίας, του υπερφυσικού και της μαγείας. Κατά γενική ομολογία ο πρώτος και ο σημαντικότερος συγγραφέας του χώρου του Αγνώστου στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου του 1944 στην Αθήνα (Πλάκα) και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Πέρασε από κάμποσες ανώτερες και ανώτατες σχολές, χωρίς ουσιαστικά να τελειώσει καμία (Σιβιτανίδειος, Πάντειος) γιατί καμία δεν τη βρήκε αρκετά ενδιαφέρουσα), δεν χρησιμοποίησε την υποτροφία φυσικής από το Ίδρυμα Φουλμπράιτ, εργάστηκε για μερικά χρόνια ως φωτογράφος, πήρε κατά λάθος ένα δίπλωμα αγγλικής κι εργάστηκε για λίγα χρόνια ως καθηγητής ξένων γλωσσών, πριν τα εγκαταλείψει όλα για να ασχοληθεί αποκλειστικά με την έρευνα και το γράψιμο.
Συγγραφέας–παρουσιαστής στην τηλεοπτική σειρά (1995) “Τα Αινίγματα της Ελλάδας”. Διεθνές βραβείο μετάφρασης έργων Επιστημονικής Φαντασίας “Κarel” (1984) από την World Science Fiction Association. (Το Όσκαρ αυτού του χώρου).

Τα έργα του: Εκατοντάδες άρθρα και διηγήματα σε περιοδικά κι εφημερίδες. Δεκάδες συνεντεύξεις σε τηλεόραση κι εφημερίδες. Πολλές διαλέξεις σε συλλόγους, σεμινάρια κ.λπ. Συγγραφέας πολλών (και από τα σημαντικότερα) βιβλίων Έρευνας του Αγνώστου, πολλά από τα οποία έχουν γίνει μπεστ-σέλερ, αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.

Συγγραφέας αρκετών βιβλίων επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού, αλλά και άλλων υπό έκδοση. Μεταφραστής περισσότερων από εκατό (100) βιβλίων έρευνας του αγνώστου, επιστημονικής και ηρωικής φαντασίας, τρόμου κ.λπ., αλλά και αρκετών άλλων υπό έκδοση.

Reviews

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 4 out of 5]

Αυτό το βιβλίο μου αποκάλυψε πως ακόμα κι όταν είσαι πλέον ενήλικος, εξακολουθείς να αλλάζεις.
Το διάβασα το 2009. Το ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες (δεν είμαι σίγουρη γιατί, ήταν εκεί στη στοίβα του στο πάτωμα δίπλα στον καναπέ, πάνω-πάνω, το είδα, το βούτηξα). Η γνώμη μου η τότε, παρατίθεται στο τέλος. Η τωρινή;

Απολαυστικό. Απλά απολαυστικό! Ελικρινά το ξεκίνησα καθαρά για την αγαπημένη μου σοκαριστική Αυτοψία του Μάικλ Σι, αλλά συνεχίζοντας, ανακάλυψα ότι δεν ήταν το χάλι που είχα θεωρήσει το 2009 πως ήταν.

Η Αυτοψία με δυσκοελύει κάθε μα κάθε φορά. Ετούτη τη φορά μπορούσα να διαβάζω μόνο 10 σελίδες τη μέρα. Γνωρίζοντας την κατάληξη, δεν κόβει σε τίποτε από την ανατριχίλα που νιώθεις, ειδικά με έναν ήρωα τόσο πεισιθανάτιο και τόσο πραγματιστή όσο ο ιατροδικαστής.

Η Ζωντανή μύξα είχε αυτό το κάτι το παλιακό, που δεν αγαπώ καθόλου, μου βρωμάει αμερικάνικη επαρχία του '50 (κάτι μας είπες τώρα, είδες πότε γράφτηκε;) Κι όμως αυτή τη φορά παρατήρησα το εξής χαριτωμένο: οι πρώτες σκηνές είναι γραμμένες από την πτική γωνία της ίδιας της μύξας... Εξαιρετικό.

Το Παράθυρο και η Βδέλλα επίσης μου φάνηκαν καλογραμμένα, σε σχέση με αυτό που θυμόμουν. Και τα δύο ξεκινόυν κοινότυπα, όμως η ουσία, ο πυρήνας της ιδέας του είναι εξαιρετικός και εξελίσσεται αναπάντεχα. Η άποψη και των δύο συγγραφέων για τους στρατιωτικούς ταυτίζεται εν μέρει και με τη δική μου, προσωπική άποψη.

Το Καταφύγιο στο Όνειρο μου φάνηκε το λιγότερο εντυπωσιακό, αν και οι χαρακτήρες του ήταν δυνατοί κι η αληθοφάνειά του σε υψηλά επίπεδα. Για να κρατήσει, όμως, αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, θυσίασε τον ρυθμό της αφήγησης. Έως τα δύο τρία, το διήγημα σέρνεται και, από ένα σημείο κι ύστερα, το μάτι μου άρχισε να ξεφεύγει (μήπως ήρθε κανένα email; Μήπως άκουσα το κουδούνι; Μήπως να πάρω τη μαμά μου ένα τηλέφωνο, να μου πει την συνταγή για τον πατσά;)

Η Έρπουσα Φίκη κλείνει διανικά τον τόμο, με λίγο -κατά τη γνώμη μου- λαβκράφτιο τρόμο και καμπόση αυτοθυσία. Κάποιες από τις εικόνες που δημιουργεί, σκέτο στοίχειωμα. Αναρωτιέμαι αν αυτό είχε στο μυαλό του ο Κέιτζ, όταν εμπενύστηκε την φρικτή σκηνή στο Colour Out of Space, της μητέρας που ενώνεται σαν σιαμαίος με το παιδί της.

Την πρώτη φορά που διάβασα σκέφτηκα:
==========
κάτι δε μου πάει καλά. Από όλα τα κείμενα μόνο ένα μπορώ να πω ότι έκανε πραγματικά να τρομάξω (η Αυτοψία του Μάικλ Ση) κι αυτό ήταν πολύ γεμάτο με ιατρική πληροφορία για να πω ότι το ευχαριστήθηκα.

[Ελευθέριος Κεραμίδας · Rating 4 out of 5]

Επιστροφή στην ΕΦ και τον Τρόμο, σε έναν τόμο με πολύ δυνατά σημεία. Απ' αυτούς που προτείνεται να έχει κανείς στη συλλογή του.

- Μάικλ Ση (Michael Shea) - Η αυτοψία (Τhe Autopsy, 1980)
Σκληρή ιστορία τρόμου (η βασική της δομή είναι μια λεπτομερής περιγραφή νεκροψίας) από έναν συγγραφέα που υπηρετεί όλα τα είδη και τα ύφη με την ίδια ευκολία. Κορυφή.

- Τζόζεφ Πέιν Μπρέναν (Joseph Payne Brennan) - H ζωντανή μύξα (Slime, 1953)
Αυτή κι αν είναι εφευρετική μετάφραση τίτλου! Η πρώτη ιστορία με πρωτοπλασμική μάζα που σέρνεται και καταπίνει όποιον άνθρωπο ή ζώο βρίσκει μπροστά της (όλως συμπτωματικά, σε μικρή αμερικάνικη πόλη). Όπως έχω ξαναπεί, συνήθως ο πρώτος που σκέφτηκε την ιδέα την έχει αξιοποιήσει πολύ καλύτερα από τους αμέτρητους μιμητές του. Έτσι κι εδώ.

- Ρομπερτ Λέμαν (Bob Leman) – Το παράθυρο (Window, 1980)
Πείραμα του στρατού ανοίγει κατά λάθος στον αέρα ένα "παράθυρο" που βλέπει προς μια οικογένεια της Βικτωριανής εποχής. Σε τακτά χρονικά διαστήματα γίνεται περατό για λίγα δευτερόλεπτα κι ένας από τους ερευνητές έχει αρχίσει να σιχαίνεται το παρόν και να νοσταλγεί περασμένες εποχές... Αν νομίζετε ότι απλά θα μετακομίσει στο τότε, θυμηθείτε ποιος είναι ο τίτλος της συλλογής. Αν νομίζετε ότι η μετάβασή του στο παρελθόν θα αλλάξει το παρόν, αρκεί να σας πω ότι αυτό σκέφτονται αφελώς και οι άλλοι χαρακτήρες... Δικαίως διάσημη ιστορία με σωστή και καταπληκτική κλιμάκωση.

- Ντόρις Ελέιν Πισέρτσια (Doris Piserchia) - Καταφύγιο στο όνειρο (Sheltering Dream, 1972)
Δε θα μπορούσε, βέβαια, να λείπει και μια ιστορία που ζητά από τον αναγνώστη να σκεφτεί τι αποτελεί τελικά τέρας. Καλογραμμένο διήγημα για έναν ανθρωπάκο που μια ωραία πρωία βρίσκεται κατηγορούμενος ότι είναι τέρας.

- Ρόμπερτ Σέκλεϊ [ως Φίλιπς Μπάρμπη] (Robert Sheckley (ως Philips Barbee)) - H βδέλλα (The Leech, 1952)
Εξωγήινος σπόρος γεννάει ένα πράγμα που δεν τρώει μόνο ανθρώπους και ζώα, αλλά κυριολεκτικά τα πάντα και μεγαλώνει συνεχώς. Ποιος θα καθαρίσει; Ο επιστήμονας ή ο στρατηγός; Μη σας γελάει η αισιόδοξη ιστορία του Σέκλυ στην προηγούμενη ανθολογία. Είναι ανελέητος με τους χαρακτήρες του.

- Θορπ Μακ Κλάσκι (Thorp McClusky) - H έρπουσα φρίκη (The Crawling Horror, 1936)
Άλλη μια ιστορία με πρωτοπλασμική μάζα, παλιότερη από του Μπρέναν, αλλά πιο πολύ τρόμος και λιγότερο ΕΦ. Το τέρας έχει μια ιδιότητα που το διαφοροποιεί αρκετά από τη "Ζωντανή Μύξα". Κι εδώ θα βρείτε πράγματα που τα έχουν χιλιοαντιγράψει από τότε κι ίσως είναι λίγο ξεπερασμένη η πρόζα σε κάποια σημεία, αλλά ο συγγραφέας ήταν τεχνίτης κι έχει δώσει φοβερές εικόνες κι ένα πολύ δυνατό φινάλε.

[Γιώργος Αλυφαντής · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο αυτό το είχα αγοράσει από ένα περίπτερο στο Πασαλιμάνι, ένα χειμωνιάτικο Σάββατο του 1992. Περιέχει ένα από τα αριστουργήματα της ΕΦ, την Αυτοψία του Μάικλ Ση. Μιλάμε για μια ιστορία γροθιά στο στομάχι. Αξιόλογη η μεταφραστική δουλειά του Μπαλάνου, αν και δεν έχω διαβάσει το πρωτότυπο. Οι υπόλοιπες ιστορίες αρκετά διασκεδαστικές.