Tak sobie myślę...

by Jerzy Stuhr

Gdy jesienią 2011 roku pojawiła się informacja o poważnej chorobie Jerzego Stuhra, cała Polska wstrzymała oddech. Uwielbiany przez publiczność aktor rozpoczął walkę o życie... i zaczął pisać. W zeszycie podarowanym przez córkę niemal każdego dnia, w szpitalu i w domu, w każdej wolnej chwili spisywał swoje myśli, refleksje i obserwacje. Tak powstał niezwykły dziennik, który jest nie tylko zapisem walki, ale też świadectwem miłości do życia. We wszelkich jego przejawach.

Jerzy Stuhr komentuje w Tak sobie myślę... aktualne wydarzenia polityczne w Polsce i Europie, czasem z przekąsem, a czasem bardzo serio śledzi wydarzenia sportowe. Ale najwięcej miejsca poświęca kulturze. Pisze o swej karierze i swej aktorskiej misji, zastanawia się, co to znaczy być aktorem we współczesnym świecie. Momentami zamienia się nawet w krytyka filmowego i dogłębnie analizuje oglądane filmy.

A choroba? Oczywiście jest, ale jakby w tle. Jerzego Stuhra najbardziej zajmuje to, co za szpitalnymi oknami.

Im bliżej końca książki, tym coraz dłuższe odstępy między notatkami. Zaznacza sie w ten sposób powrót aktora do życia zawodowego, a tym samym zbliża się do końca ta niezwykła rozmowa Jerzego Stuhra z samym sobą i czytelnikiem równocześnie.

Genres: Nonfiction, Polish Literature, Biography, Audiobook, Memoir

286 pages, Hardcover

First published June 1, 2012

Reviews

[Maciej · Rating 4 out of 5]

Pana Jerzego polubiłem bardziej. Żałuję, że nie mogę porozmawiać i "pokłócić" się w paru punktach. Kończę lekturę i co mogę powiedzieć...

Pisać każdy może,
trochę lepiej, lub trochę gorzej,
ale nie oto chodzi,
jak co komu wychodzi.
Czasami człowiek musi,
inaczej się udusi, ooooo

[Julie · Rating 1 out of 5]

Naprawdę bardzo żałuję, że nie przeczytałam recenzji przed decyzją o tej książce. Powiem tyle, jeśli lubisz Stuhra-aktora, oszczędź sobie słuchania Stuhra-człowieka.
Książka obrazoburcza - sam sobie burzy swój obraz szanowanego artysty. Temat przewodni zamiast choroby to "wszyscy się mylą, ja jestem niezrozumiany". W zamian Jurek (bo taki prosty Jurek z książki wychodzi) wprost pisze o byciu lepszym od innych (na oddziale onkologicznym [!]), sarka na wszystko i wszystkich, na młodych, na emigrantów, na nową sztukę. Wyłania się obraz człowieka snobistycznego, smutnego w swojej zjadliwości, który na domiar nie umie przyjąć jakiejkolwiek krytyki (bardzo rozlewnie i z niewyczerpanym jadem odpowiada na nieprzychylne recenzje w tej książce - tylko nie wiem, czy liczy, że echo mu odpowie?).

[Pola · Rating 4 out of 5]

Co za książka.. niby taki dziennik, ale jakże optymistyczny. Mimo tematy którego dotyka. Ponieważ nie jest to tylko książka o chorobie. Oczywiście choroba się tam pojawia, ale czy jest to temat główny? Według mnie nie. Jest to na pewno książka o otaczających nas realiach, spostrzeżenia autora na temat bieżących wydarzeń. Przez to wszystko poznajemy autora bliżej, jego rodzinę i stwierdzamy, że nie jest tak bardzo różny od nas. Te same problemy, te same spostrzeżenia, taki sam poziom irytacji na "polskie wojenki polityków".
Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona i zdecydowanie polecam, na te letnie, ale i jesienno-zimowe wieczory. Panie Stuhr - gratulacje, bardzo dobra robota!!!!

[rozalia · Rating 3 out of 5]

3.25 :)

[Anna · Rating 4 out of 5]

To książka z założenia miała być pamiętnikiem, spisywanym podczas pobytów w szpitalu. I taka początkowo jest, dopiero gdy Wydawnictwo Literackie prosi autora o zachowanie notatek do publikacji, Stuhr rozpoczyna dialog z czytelnikiem.

Jerzy Stuhr walczy z rakiem, a zapisywanie przemyśleń jest jedną z form terapii, radzenia sobie z chorobą. Autor nie koncentruje się na terminologii, szczegółowych opisach swojej dolegliwości czy analizie diagnozy lecz na swoich przemyśleniach, refleksjach i spostrzeżeniach, dotyczących aktualnej sytuacji politycznej, swojej drogi zawodowej czy rodziny.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[Trzcionka · Rating 1 out of 5]

1,5/5
No cóż, nie tego się spodziewałam.. Książka wydana na fali "popularności", dla kasy i to niestety czuć. Praktycznie żadnych ciekawych przemyśleń, historii, za to dużo marudzenia na otaczający świat. Nic bym nie straciła, gdybym tej pozycji nie przeczytała. Trochę mi dziwnie z tą ilością negatywnych odczuć jakie wywołała we mnie ta książka i jej zawartość, no ale.. jest jak jest.

[Ewelina Szynal · Rating 4 out of 5]

Bardzo dobra książka, mądra, wzruszająca, życiowa. To moja pierwsza przeczytana książka Jerzego Stuhra, ale na pewno nie ostatnia. Jeśli może wyjsć coś pozytywnego z choroby, to jest to z pewnością ten pamiętnik...

[Peter · Rating 4 out of 5]

Pan Stuhr nie omieszka mówić co mu slina na język przyniesie. Czasem jest to dosyć mocne. Czasem lekko przesadzone ale przede wszystkim szczere. Osiołek że Shreka jest naszym narodowym skarbem i miejmy nadzieję że przeżyje jeszcze kupę czasu!

[Mana-tasia · Rating 3 out of 5]

Tak sobie myślę, że ten dziennik, pamiętnik, nie jest do końca tym, czego oczekiwałam. Miałam nadzieję zajrzeć w głąb człowiekowi choremu, poznać jego przemyślenia przede wszystkim na temat śmierci. Tymczasem, nie jest to książka o zapiskach z choroby ani nawet o głębokich przemyśleniach na temat życia. Jest to raczej zapis pewnej zawodowej frustracji, obserwacji polaków na co dzień, o tym, że w kraju nie dzieje się dobrze. Dziennik ten mocno zahacza o politykę i życie codzienne. Mnie osobiście się nawet podobało, zgadzam się w wielu punktach z Panem Stuhrem. Na pewno wiele uroku temu pamiętnikowi dodał fakt, że słuchałam go jako audobook przeczytany przez samego autora... Polecam mimo wszystko!

[Marek Tomalski · Rating 4 out of 5]

„Siedem miesięcy z życia chorego mężczyzny”. Ciekawe spostrzeżenia na temat naszej rzeczywistości. Politycznej i artystycznej.

Recenzje przeczytanych książek i obejrzanych filmów, moim zdaniem – w punkt. Dygresje o Sylvi Kristel i Kalinie Jędrusik wysmakowane i…, doskonałe.

Chemia wyostrza zmysły? Z pewnością zwiększa dystans.

[Michał Franczak · Rating 1 out of 5]

Dobry, porządny pamiętnik. Zmuszający do wielu refleksji. Choć nie brakuje w nim w też zwykłego narzekania i klasycznego poglądu, że "kiedyś było lepiej". Zmienia się diametralnie od momentu w którym autor wie, że będzie wydany i pisze nie tylko dla siebie i swoich bliskich. Jednak mimo tych kilku drobnych zgrzytów naprawdę polecam.

[Przemysław Skoczyński · Rating 2 out of 5]

Jeśli chodzi o świadectwo choroby, to trudno się czepiać, książka może nawet komuś pomoże, natomiast w momentach, w których Stuhr próbuje nadać swojemu dziennikowi bardziej felietonowy charakter, operuje niestety strasznymi banałami. Mentorski ton i jakiś taki uproszczony obraz świata, świadczą tylko o tym, że autor troszkę się od rzeczywistości oderwał. Sporo mielizn.

[Bartosz · Rating 4 out of 5]

Książkę czyta się bardzo przyjemnie. Nie jest to historia choroby a raczej zapis myśli i obserwacji, które autor poczynił w trudnym dla siebie czasie.
Celność komentarzy i charakterystyczny humor, sprawiał że większość książki przeczytałem z uśmiechem na ustach.

[Anna · Rating 4 out of 5]

bardzo dobra ksiazka, daje sporo optymizmu

[Marzena · Rating 4 out of 5]

Książka niełatwa. Mimo niewielu stron nie da się jej "połknąć" naraz, trzeba przysiąść, przemyśleć, docenić.

[Karol Stosiek · Rating 4 out of 5]

Very nice reading, real and enjoying. It is even tempting to say "playful", but with no explanation why.

[Artur Frydel · Rating 2 out of 5]

Za dużo polityki i na rzekania, za mało Stuhra.

[Donata · Rating 4 out of 5]

Sometimes reading it I felt that to many details are skipped on purpose.

[Karbowianka · Rating 4 out of 5]

http://lolantaczyta.wordpress.com/201...

[Kofeina · Rating 4 out of 5]

Pan Jerzy, zawsze <3 Polecam też audiobuka.