Poespas

by Simon Carmiggelt

Mooie en humoristische verhalen over katten

111 pages, Paperback

First published January 1, 1952

About the author

Simon Carmiggelt (1913-1987) groeide op in zijn geboortestad Den Haag. Hij begon als journalist, aanvankelijk bij Het Vaderland, in 1932 bij Vooruit, de Haagse editie van het socialistische dagblad Het Volk, als toneel- en filmrecensent. Daar begon hij Haagse ‘cursiefjes’ te schrijven, onder de titel ‘Kleinigheden’.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte Carmiggelt via vrienden in Amsterdam betrokken bij het illegale blad Het Parool, waar hij instond voor de productie en de verspreiding. In het laatste oorlogsjaar was hij ook redacteur.

Na de bevrijding kreeg Carmiggelt bij Het Parool de leiding over de kunstrubriek. Vanaf oktober 1946 publiceerde hij weer zijn korte verhalen, aanvankelijk drie keer per week, later elke dag, die hij ondertekende met zijn nom de plume Kronkel. Tot zijn dood in 1987 verschenen er ruim 10.000. Hiervan koos hij er jaarlijks vijftig uit die hij in boekvorm publiceerde bij uitgeverij De Arbeiderspers. Hij las zijn verhalen ook voor, eerst voor de Vara-radio, later ook voor de Vara-televisie. Zijn populariteit nam zeer toe en bleek blijvend. In 1961 ontving hij de Constantijn Huygens-prijs en in 1974 de P.C. Hooft-prijs voor zijn gehele oeuvre.

Reviews

[Tycho Dobber · Rating 5 out of 5]

Een heerlijk, dun boekje waarin Carmiggelt zijn brede woordenschat demonstreert middels korte verhaaltjes waarin katten een rol spelen. Een erg leuk geschreven boekje, waarin de schrijver moeiteloos humor verwerkt waardoor je na het ene verhaal niet kan wachten de volgende te lezen. Zeker de (kleine) moeite waard!

En verhalen over katten altijd plus 1

[Marieke Dwarswaard · Rating 4 out of 5]

Héérlijk.

[Janine Van · Rating 3 out of 5]

Vooral gelezen als jeugdherinnering. Mooi vormgegeven boekje dat thuis in de kast stond. Grappig vertelsel over het gedrag van zijn katten (en wat uitstapjes naar honden en andere dieren). Wel gedateerd, zowel in taalgebruik als qua stijl, maar desondanks leuk om tussendoor zo nu en dan een hoofdstukje te lezen.

[Belle · Rating 5 out of 5]

One of the best writers in the Netherlands.

[Merel Rolf · Rating 4 out of 5]

Vooropgesteld: dit boek is gedateerd en het eerste verhaaltje is zo uit de tijd dat het je bijna de lust beneemt om verder te lezen.

Het is echter toch maar beter dat te doen, dat verderlezen. Carmiggelt kan heel raak formuleren en beschrijft het katten- en ander dierengedrag op een heel eerlijke en ongeromantiseerde manier. Ik moest regelmatig luidop lachen door situaties die met een paar goedgekozen woorden prachtig werden neergezet.

Er is een zielig verhaal over een hondje en een aantal borrelende lolbroeken in een cafe. Carmiggelt: “Voor de menselijke soort vond ik het geen dag om op te pochen.”

En een algemene opmerking naar aanleiding van zijn eigen katten: “Eigenlijk geloof ik, dat hij maar één tragiek heeft: hij groeit. Dat wil zeggen, over een poosje is hij een doodgewone, dikke kater die lui en vadsig in de keuken zit. En dan zal hem het woord van mijn moeder treffen: ‘kleine kinderen zijn leuk, maar weet jij waar die grote lammelingen vandaan komen?’”

[Gijs Zandbergen · Rating 3 out of 5]

Met plezier gelezen, uitgezonderd de verhaaltjes over andere dieren dan poezen. Typische Carmiggeltstijl, en beetje gedateerd mooischrijverig, maar zoveel prettiger dan het poezenboek van Midas Dekkers dat ik onlangs voorlas voor het slapengaan.

[Marthe · Rating 5 out of 5]

Via de post kwam een paar dagen geleden onverwacht dit "verrassingsboekje" binnen. Met veel plezier en hardop gelach gelezen! Er zit iets puurs en goedhartigs in deze verhaaltjes, zonder dat het toch scherpe inzicht daaronder lijdt.

[Eloni Dedeken · Rating 3 out of 5]

Specifiek, leuk om er eens bij te nemen. Niet in 1 trek leesbaar (vind ik) eerder iets voor de leut, om enkele hoofdstukken erbij te nemen.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

In 1952 was Simon Carmiggelt een jonge en nog niet zo bekende schrijver. In dit gebonden boek publiceerde hij kattenverhalen en ook verhalen over mensen. In de eerste helft van het boek spelen katten de hoofdrol, in de tweede helft een bijrol of helemaal geen rol. Net op het moment dat ik dacht, het is wel mooi met al die vermakelijke katten, komen de andere onderwerpen aan bod. Het is daarmee toch een afwisselend boek van de schrijver die toen om de dertig was. Zijn moeder leefde nog en komt als geliefde oma in een van de verhalen naar voren. Sommige namen zullen jonge mensen weinig meer zeggen, maar ik kan ze nog wel plaatsen. De meeste verhalen zijn niet tijdgebonden en kattengedrag is van alle tijden. De tekeningen van Bertram geven wat extra lucht aan de bundel.

[Margriet · Rating 3 out of 5]

De inventieve beschrijvingen zijn leuk, niet hilarisch. Dat waren ze in de jaren vijftig wel vermoed ik. Het tijdsbeeld dat je krijgt door alle metaforen is heel interessant.

[Vindersloon]

Ik houd erg van Carmiggelt en erg van katten. Carmiggelt over katten vind ik helaas niet zijn sterkste werk.