What do you think?


De spionnen
Het zit de hoofdpersoon uit De spionnen niet mee. Hij werkt als redacteur bij een kleine uitgeverij en hij schrijft dagelijks bikkelharde afwijsbrieven naar aspirant-schrijvers. Ieder weekend bezat hij zich, en zijn vrouw praat vaker met hun hond dan met hem. Zijn leven is totaal mislukt. Maar dan belandt er een mysterieus manuscript op zijn bureau.
Hij raakt volledig in de ban van dit schijnbaar autobiografische boek, geschreven door een prachtige, jonge vrouw. Ze is in gevaar, zo schrijft ze, en ze moet gered worden. Samen met een stel drinkebroers uit het café waar hij liters bier en cachaça drinkt besluit hij de zaak tot op de bodem uit te zoeken. En dan blijkt dat literaire speurzucht niet bepaald hetzelfde is als recherchewerk...
Verissimo’s De spionnen is een hommage aan de klassieke crime novels en spionageromans van auteurs als John le Carré en Graham Greene.
Hij raakt volledig in de ban van dit schijnbaar autobiografische boek, geschreven door een prachtige, jonge vrouw. Ze is in gevaar, zo schrijft ze, en ze moet gered worden. Samen met een stel drinkebroers uit het café waar hij liters bier en cachaça drinkt besluit hij de zaak tot op de bodem uit te zoeken. En dan blijkt dat literaire speurzucht niet bepaald hetzelfde is als recherchewerk...
Verissimo’s De spionnen is een hommage aan de klassieke crime novels en spionageromans van auteurs als John le Carré en Graham Greene.
174 pages, Paperback
First published January 1, 2009
About the author
Luis Fernando Verissimo
151 books373 followersNascido em Porto Alegre e filho do também escritor Érico Verissimo, Luis Fernando Verissimo (Luís Veríssimo, na ortografia legal) é famoso por suas crônicas cheias de ironia humorística. Além de escritor, ele também é jornalista, publicitário, cartunista e tradutor. Entre suas paixões, estão a família, o time de paixão, Internacional de Porto Alegre, e o jazz sendo praticamente inseparável de seu saxofone.
Seus amigos o definem como "uma pessoa que fala escrevendo". Em público, ele é tímido e de forma alguma aparenta ser o autor de seus irreverentes textos. É considerado o escritor que mais vende livros no Brasil.
Seus amigos o definem como "uma pessoa que fala escrevendo". Em público, ele é tímido e de forma alguma aparenta ser o autor de seus irreverentes textos. É considerado o escritor que mais vende livros no Brasil.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 79 reviews
January 9, 2021
The Spies is a worthy example of the combination of comedy, suspense and daily drama.
April 19, 2018
Bom dzorno. Pisu u stary na pocitaci, takze nemam hacky a carky za coz se vsem fanouskum kvalitni literarni zurnalistiky s diakritikou omlouvam. Ja stejne nevim, co na diakritice vsichni vidi - ja vuci diabetikum nikdy kriticky nebyl.
Spijoni od Luise Verissimo jsou svandovni literarni taskarice, o skupine postarsich magoru, kteri se rozhodnou vydat do jednoho mensiho mesta, aby zachranili zenu, ktera je v ohrozeni sveho zivota; chce se totiz zabit - pokud vam to zni povedome, ano, je to brazilska verze zname ceske veselohry Bartosova - Macura, Rychtar. Cely se to samozrejme zamota jako moje nohy v patek vecer a dospeje to k naprosto jinemu konci, ktery je kupodivu temny jako hrnek kvalitni cerne kavy Jacobs.
Ja jsem prijemne prekvapen, protoze jsem nic necekal. To same rikam zene v posteli, ale ona porad neco ocekava. Kdyby se aspon poucila ode me. Zaverem bych se chtel omluvit Dane, ze porad zminuji moji zenu, musi ji to byt velmi neprijemne, kdyz ted spolu po Slovensku chodime. Zejtra ve tri u cukrarny, poznas me tak ze budu mit tricko. Jen tricko.
Spijoni od Luise Verissimo jsou svandovni literarni taskarice, o skupine postarsich magoru, kteri se rozhodnou vydat do jednoho mensiho mesta, aby zachranili zenu, ktera je v ohrozeni sveho zivota; chce se totiz zabit - pokud vam to zni povedome, ano, je to brazilska verze zname ceske veselohry Bartosova - Macura, Rychtar. Cely se to samozrejme zamota jako moje nohy v patek vecer a dospeje to k naprosto jinemu konci, ktery je kupodivu temny jako hrnek kvalitni cerne kavy Jacobs.
Ja jsem prijemne prekvapen, protoze jsem nic necekal. To same rikam zene v posteli, ale ona porad neco ocekava. Kdyby se aspon poucila ode me. Zaverem bych se chtel omluvit Dane, ze porad zminuji moji zenu, musi ji to byt velmi neprijemne, kdyz ted spolu po Slovensku chodime. Zejtra ve tri u cukrarny, poznas me tak ze budu mit tricko. Jen tricko.
August 17, 2013
The premise is great: book editor takes a work of fiction for a real-life account of tragic events and intervenes. But all the virtues of Verissimo's Borges book are negated here: plotting is slight, clues lead nowhere, and, most importantly, the book-within-the-book that launches the plot is just not compelling enough to make believable all the commotion that it causes. Some appealing character vignettes and small town eccentricities here, but very little substance.
February 18, 2020
I read this short book as a palate cleanser between two more serious works. I've read three Verissimo books now, and this is my second favorite. It reminded me in a lot of ways of Cat's Cradle by Kurt Vonnegut. A large cast of characters is assembled and irresistibly drawn to the sleepy Brazilian town of Frondosa, where they all meet their destinies in surprising ways. It's got that dry Brazilian humor, but there were scenes that made me howl with laughter at their absurdity. I had to order my copy from the UK, but if you can get your hands on a copy, it's well worth spending some time with.
July 18, 2021
This is an entertaining Brazilian novel with a strong element of humour to it, in the mold of Antoine Laurain.
At the outset the narrator is at a low point in his life, stagnating at work in a friend's publishing house, and on the point of estrangement from his wife and son. He is sent the first chapter of a novel hoping for publication the the mail, from an Ariadne. He is drawn to it, not so much by the literary quality, but by vague threats of suicide and the element of mystery surrounding it. Helped by his drinking mates and colleagues he resolves to find more out.
What materialises is a pleasant read, a mystery that doesn't take itself too seriously.
At the outset the narrator is at a low point in his life, stagnating at work in a friend's publishing house, and on the point of estrangement from his wife and son. He is sent the first chapter of a novel hoping for publication the the mail, from an Ariadne. He is drawn to it, not so much by the literary quality, but by vague threats of suicide and the element of mystery surrounding it. Helped by his drinking mates and colleagues he resolves to find more out.
What materialises is a pleasant read, a mystery that doesn't take itself too seriously.
October 20, 2014
O autor parece ser fã do gênero policial e espionagem, estilo recorrente em seus romances. Gosto muito da irreverência do autor, mas o considero melhor cronista. Suas crônicas são impagáveis e inesquecíveis, cheias de humor. Seus romances sempre me passam a impressão de serem um pouco forçados e sem conteúdo.
April 2, 2019
Conforme li na crítica que me indicou esse livro, esse é um “cruzamento híbrido entre livro policial, crônica de costumes e humor”.
Fora a parte de crônica de costumes, contudo, nenhum dos gêneros desse livro acerta muito bem o alvo.
Com isso, quero falar que essa foi uma leitura bem O.K., isto é, até que é boa para se distrair, mas não é nada espetacular.
Fora a parte de crônica de costumes, contudo, nenhum dos gêneros desse livro acerta muito bem o alvo.
Com isso, quero falar que essa foi uma leitura bem O.K., isto é, até que é boa para se distrair, mas não é nada espetacular.
November 12, 2023
A fost foarte OK.Personajele au fost cam ciudate,poate și puțin misogine(cred că asta era și ideea).Dar a mers repede iar finalul da,chiar a fost interesant.Nu pot spune că nu m-am așteptat la asta,am făcut-o,dar a fost destul de enjoyable.(ideea unică,din punctul mei de vedere)
June 22, 2019
กวนตีนดี พอเจอซีน 'ซิลเวีย แพลท' นี่แบบ เอางี้เลยเหรอวะ 555 สนุกครับสนุก เชียร์ให้ลองอ่านดู
January 4, 2025
Very smooth translation, and I believe this was very well-written, but the main characters, specifically the narrator and Ariadne, were annoying people and I find it hard to enjoy a book as much when the main characters were gratingly narcissistic or juvenile, or both.
The side characters though were stereotypically amusing.
One of them, a poseur aptly named Professor Fortuna, also summed up the basic premise of the whole story and moral lessons:
- That women shouldn’t write, because the devastation that follows are dire
- Especially women who’s into astrology
- To be fair, the devastation only occurs because delusional men very easily buys into what women write, especially when they are pretty women
- It’s literature’s fault
- It’s all fiction
The side characters though were stereotypically amusing.
One of them, a poseur aptly named Professor Fortuna, also summed up the basic premise of the whole story and moral lessons:
- That women shouldn’t write, because the devastation that follows are dire
- Especially women who’s into astrology
- To be fair, the devastation only occurs because delusional men very easily buys into what women write, especially when they are pretty women
- It’s literature’s fault
- It’s all fiction
April 11, 2023
Eu gostei muito do humor do autor, mas o tom de suspense não é muito meu estilo. Apesar disso, é muito tranquilo de ler.
June 29, 2010
I had read the first chapter in the brazilian version of GRANTA, and I was really surprised!
The book starts very well, you want to know more about the drunk editor who approves books depending on how hung over he is, about the mysterious girl who writes to the editor telling her story, about the town the girl lives in, which apparently is now controlled by her husband and his brother.
But as the story unfolds, it loses its strength. It an alright read, light and fun, but there's no substance after the first chapters, and by the end of the book, you don't even care about the characters. The feeling is that of a pretty, but juice less fruit.
The book starts very well, you want to know more about the drunk editor who approves books depending on how hung over he is, about the mysterious girl who writes to the editor telling her story, about the town the girl lives in, which apparently is now controlled by her husband and his brother.
But as the story unfolds, it loses its strength. It an alright read, light and fun, but there's no substance after the first chapters, and by the end of the book, you don't even care about the characters. The feeling is that of a pretty, but juice less fruit.
December 30, 2009
Involving and easy reading . I was able to read it all in just one single night ( couldn't stop reading it) and i think of it as some really good piece of literature mixing investigation, comedy, romance, suspense and drama with a big touch of intelligent critical humour.
June 21, 2013
Sorry, sweet and amusing....a pleasant find.
February 18, 2022
Eu acredito que Dubin, Fluvio e a Ariadne, resumem bem a experiecia de leitura me chamam mais a atenção e a reflexão. Dubin encontrou um amor, se entregou a uma ilusão só pq queria sair da rotina, e viu que o mundo é um lugar muito mais louco que a nossa imaginação. Fluvio a vaidade leva a gente pro buraco, escrever é perigoso demais, como falar, esse livro me surge como uma luva, depois de muitos perigos que passei por falar demais, mas o azar e a sorte andam muito ligados , Fluvio teve o azar eu sabado passado tive sorte, pq se tivesse azar estaria com Fluvio Edmarm. Ariadne aiaiai vai tomar no cu, rushei o livro por sua descrição, sua forma de escrever, quem diria que seria só uma rapper, eu não vejo menos brilho em citar e readaptar outros autores, acho que refirgera e da encanto as obras, mas no caso o modo que foi se desabrochando a descoberta de Paula descrita como futil e menos intelectual percebendo o que n irei dizer, é muito bom, o professor Fortuna, maluco do caraleo, no fim das contas ser quem tinha razão me fez dar gargalhadas, aquelas garagalhadas em que vc fica se sentindo mal por rir, todos ali pagaram preços por escrever, eu tb to pagando, comcei a escrever uma carta de amor, acho que ler esse livro me fez pensar em abandonar essa ideia, ai graças a deus as pessoas estão parando de ler e escrever, isso é um sofrimento muito grande, tipo esse livro, é um suspense comico, fiquei com um caralhada de reflexões as quais n tenho com quem compartilhar e porra isso me consome, se vc n externalza algumas coisas vai ficar só o seu pensamento como opinião o que é perigosissimo, mas se vc externaliza a leitura pessoas que n a fazem vão lhe falar isso "voce vir falar de mil coisas suas que ngm perguntou e q talvez nao seja a hora de voce trazer pra conversa", nunca vai ser a hora, pra vc que lê e está nesse rede social meus sinceros sentimentos e espero que um dia todos nos morremos e só restem videos e audios, pois ai sim o mundo vai ser um pouco mais feliz.
July 9, 2025
LFV, que normalmente reina absoluto no território das crônicas de jornal de domingo, resolveu mais uma vez brincar de romancista noir neste livro. O resultado? Uma novela curta que se disfarça de mistério, mas é, na verdade, uma elegia tragicômica à irrelevância masculina na meia-idade. O protagonista, um editor desmotivado, casado por cansaço e cercado por manuscritos descartáveis, encontra na carta suicida de uma misteriosa Ariadne a centelha que faltava para transformar sua rotina em paródia de James Bond. Ele convoca seus amigos - uma trupe de homens que seriam detetives se isso não desse tanto trabalho - para desvendar o enigma de uma mulher que, talvez, nem exista. Sim, é esse o nível de meta-literariedade: heróis cansados tentando resgatar alguém que pode ser só uma metáfora com assinatura fofa. E o charme do livro está menos no mistério e mais no desfile de personagens tragicômicos que operam no limite entre o tédio e o teatro. Verissimo escreve com sua elegância habitual, pontuando o texto com tiradas afiadas, referências cultas e aquele humor que ri da decadência com uma taça de vinho na mão. É um livro que começa como quem entra em uma festa com confiança mas termina olhando o celular no banheiro: o ritmo decresce, o clímax é mais um soluço do que uma explosão, e o final deixa um sabor agridoce, tipo café requentado com pretensão filosófica. Mas, talvez, essa seja a maior virtude do livro: ele engana o leitor com a promessa de uma trama e entrega, em vez disso, um retrato irônico de gente comum tentando se sentir extraordinária por um instante. Um mistério não sobre Ariadne, mas sobre como envelhecer sem sumir. Altamente recomendado para leitores com senso de humor, paciência para enredos lentos e afinidade com histórias onde nada explode, mas tudo afunda com estilo.
Read
September 23, 2026"Formei-me em Letras e na bebida busco esquecer".
Publicado em 2009, Os Espiões é um daqueles livros que a gente leu há bastante tempo, ficou com uma impressão positiva mas lembra muito mais do contexto de leitura que desta própria.
Agosto, 2015. Era meu último ano cursando Engenharia Mecânica (por desistência, não por conclusão). Eu estava com minha edição anterior (Alfaguara) nas escadas da AMMA, em frente ao IFG. Lia enquanto aguardava minha ex, sua prima e a namorada desta pra tomar umas brejas no Bar da Tia (2)(O primeiro sempre será o da Praça Universitária). Sentia um calor estranho nas costas, que foi diluído e esquecido pela bebida. Mais tarde, na Distribuidora do Jacaré, na Vila Itatiaia, uma dor de cabeça. Madrugada, dormindo, acordo com febre altíssima. Resultado: eu e minha mãe com dengue, na semana do aniversário dela. Passei os dias seguintes prostrado, tomando água de côco, jogando FIFA 14 e Warhammer SpaceMarine no PS3. Hoje, no trabalho, pensando: foi uma ótima semana.
Enfim, após o intróito interessante unicamente pra mim...
Em primeira pessoa, o livro traz a história de um revisor/editor que afoga suas frustrações com a profissão e o casamento nas cachaçadas aos fins de semana. Um dia, recebe partes de um manuscrito assinado por Ariadne, com escrita divergente dos toscos textos constantemente recebidos. A narrativa (moldura) apresenta uma complexa e perigosa relação de amor, com tom autobiográfico e um aviso final, temeroso e fatal: a autora atentará contra a própria vida. Assim, obcecado, o desconhecido protagonista inicia sua investigação sobre a origem e a autoria da obra.
É uma paródia do romance policial com diversas referências intelectuais, boas doses de humor, ironia, mistério e mitologia e um ritmo bastante acelerado. Lembro de ter gostado e pretendo reler futuramente, agregando mais histórias pessoais à obra.
Publicado em 2009, Os Espiões é um daqueles livros que a gente leu há bastante tempo, ficou com uma impressão positiva mas lembra muito mais do contexto de leitura que desta própria.
Agosto, 2015. Era meu último ano cursando Engenharia Mecânica (por desistência, não por conclusão). Eu estava com minha edição anterior (Alfaguara) nas escadas da AMMA, em frente ao IFG. Lia enquanto aguardava minha ex, sua prima e a namorada desta pra tomar umas brejas no Bar da Tia (2)(O primeiro sempre será o da Praça Universitária). Sentia um calor estranho nas costas, que foi diluído e esquecido pela bebida. Mais tarde, na Distribuidora do Jacaré, na Vila Itatiaia, uma dor de cabeça. Madrugada, dormindo, acordo com febre altíssima. Resultado: eu e minha mãe com dengue, na semana do aniversário dela. Passei os dias seguintes prostrado, tomando água de côco, jogando FIFA 14 e Warhammer SpaceMarine no PS3. Hoje, no trabalho, pensando: foi uma ótima semana.
Enfim, após o intróito interessante unicamente pra mim...
Em primeira pessoa, o livro traz a história de um revisor/editor que afoga suas frustrações com a profissão e o casamento nas cachaçadas aos fins de semana. Um dia, recebe partes de um manuscrito assinado por Ariadne, com escrita divergente dos toscos textos constantemente recebidos. A narrativa (moldura) apresenta uma complexa e perigosa relação de amor, com tom autobiográfico e um aviso final, temeroso e fatal: a autora atentará contra a própria vida. Assim, obcecado, o desconhecido protagonista inicia sua investigação sobre a origem e a autoria da obra.
É uma paródia do romance policial com diversas referências intelectuais, boas doses de humor, ironia, mistério e mitologia e um ritmo bastante acelerado. Lembro de ter gostado e pretendo reler futuramente, agregando mais histórias pessoais à obra.
Read
January 18, 2024
“What shall I love if not the enigma?”
—Giorgio de Chirico
part satire, part love letter to the detective genre, the spies is a charming metafictional puzzle that explores the fantasies that arise from the bleeding boundaries between fiction and reality. a literature graduate turned dipsomaniac, our narrator’s newfound obsession with the mysterious writings of an irresistibly sad young wife (of course) cajoles him out of his drunkenness into action—giving him the opportunity to enact his fantasies of espionage, as well as his fantasies of becoming her saviour, into action.
the narrator tells us readers of his love with le carré, simenon and other quintessential crime authors but this novel possesses far more similarities with the literary puzzles found in the works of borges and nabokov. indeed, veríssimo’s style is highly literary and wryly charming (there’s an amusing line about how most people in town come to confession not to divulge their own sins, but to hear others confess instead) but i do think that the disaffected tone, especially when the narrator was supposedly in the throes of obsession, created an intentional sense of distance even during the of the novel. perhaps this was the point, so there’s no definitive separation between “fiction” and “reality” by the end of the novel. but i do prefer the approach of ernesto sabato’s the tunnel, another parody of the detective novel dealing with obsession and conspiracy, where the perversity of the situation is tackled not in a light manner that pokes fun at the bizarreness of it all, but is underscored in more depth.
—Giorgio de Chirico
part satire, part love letter to the detective genre, the spies is a charming metafictional puzzle that explores the fantasies that arise from the bleeding boundaries between fiction and reality. a literature graduate turned dipsomaniac, our narrator’s newfound obsession with the mysterious writings of an irresistibly sad young wife (of course) cajoles him out of his drunkenness into action—giving him the opportunity to enact his fantasies of espionage, as well as his fantasies of becoming her saviour, into action.
the narrator tells us readers of his love with le carré, simenon and other quintessential crime authors but this novel possesses far more similarities with the literary puzzles found in the works of borges and nabokov. indeed, veríssimo’s style is highly literary and wryly charming (there’s an amusing line about how most people in town come to confession not to divulge their own sins, but to hear others confess instead) but i do think that the disaffected tone, especially when the narrator was supposedly in the throes of obsession, created an intentional sense of distance even during the of the novel. perhaps this was the point, so there’s no definitive separation between “fiction” and “reality” by the end of the novel. but i do prefer the approach of ernesto sabato’s the tunnel, another parody of the detective novel dealing with obsession and conspiracy, where the perversity of the situation is tackled not in a light manner that pokes fun at the bizarreness of it all, but is underscored in more depth.
October 2, 2020
Translated from the original Brazilian Portuguese, The Spies has lost none of its charm. Costa’s translation of the short novel is fluid, natural, and utterly convincing. The protagonist, a married father-of-one, is a publisher with a healthy disdain for his authors.More time and energy is spent among the motley crew of eccentric regulars at nearby Bar do Espanhol than his office. By his own admission, most of the manuscripts received go straight into the bin; the luckier ones may receive a particularly scathing rejection letter. Until one day, a mysterious cover letter accompanied by a sample chapter arrives and captures his imagination.
Ariadne, from the middle-of-nowhere town of Frondosa, claims to be delaying her suicide until the completion of her memoir. Intrigued —and admittedly fancying himself as her saviour—the narrator dispatches several of his drinking buddies to investigate Frondosa’s tragic heroine.
Much humour stems from the images of several middle-aged and older men rushing to the aid of a woman with a dubious story who signs her name with a “little flower above the ‘i’ instead of a dot”.
What follows is a well-paced, darkly humorous, and perfected constructed tale. Part of its appeal is that everybody knows a town like Frondosa, and every town has a girl like Ariadne. While the story’s climax lacks pizzazz, the strength of this book is the careful, subtle creation of memorable characters. Verissimo’s writing is a pleasure to read and in this regard, The Spies is a fantastic little novel.
Ariadne, from the middle-of-nowhere town of Frondosa, claims to be delaying her suicide until the completion of her memoir. Intrigued —and admittedly fancying himself as her saviour—the narrator dispatches several of his drinking buddies to investigate Frondosa’s tragic heroine.
Much humour stems from the images of several middle-aged and older men rushing to the aid of a woman with a dubious story who signs her name with a “little flower above the ‘i’ instead of a dot”.
What follows is a well-paced, darkly humorous, and perfected constructed tale. Part of its appeal is that everybody knows a town like Frondosa, and every town has a girl like Ariadne. While the story’s climax lacks pizzazz, the strength of this book is the careful, subtle creation of memorable characters. Verissimo’s writing is a pleasure to read and in this regard, The Spies is a fantastic little novel.
June 12, 2020
Na stolu urednika male izdavačke kuće završava misteriozni početak knjige za koji doznaje da ga je napisala Arijadna, žena biznismena sumnjiva morala. I naravno kako to ide urednik i njegovi prijatelji iz birtije kreću u suludu pustolovinu kako bi je spasili.
Ova knjiga je imala jedan od najduhovitijih početaka ikada. Napravila sam pogrešku i počela je čitati u kafiću dok sam čekala prijateljicu i uvjerena sam kako su svi prisutni mislili da sam luda s obzirom na to koliko sam se smijala. Knjiga je sama po sebi spaljena, prepuna pomalo ekscentričnih, no opet koliko-toliko realnih likova.
Ima li određenih problema? Da. Kraj knjige nakon preduhovitog početka i domišljate sredine je kao šamar mrtvom ribom. Em se raspadne, em ostane samo smrad. Isto tako, trenutak kad glavni junak slini nad slikom 15-godišnjakinje koja je u tom trenutku odrasla žena je jednostavno creepy i to nije trebalo.
Mjesto gdje se radnja događala kao i likovi su bili nevjerojatni, te mi je u neku ruku pomalo žao što više vremena nije posvećeno njima.
Ova knjiga je imala jedan od najduhovitijih početaka ikada. Napravila sam pogrešku i počela je čitati u kafiću dok sam čekala prijateljicu i uvjerena sam kako su svi prisutni mislili da sam luda s obzirom na to koliko sam se smijala. Knjiga je sama po sebi spaljena, prepuna pomalo ekscentričnih, no opet koliko-toliko realnih likova.
Ima li određenih problema? Da. Kraj knjige nakon preduhovitog početka i domišljate sredine je kao šamar mrtvom ribom. Em se raspadne, em ostane samo smrad. Isto tako, trenutak kad glavni junak slini nad slikom 15-godišnjakinje koja je u tom trenutku odrasla žena je jednostavno creepy i to nije trebalo.
Mjesto gdje se radnja događala kao i likovi su bili nevjerojatni, te mi je u neku ruku pomalo žao što više vremena nije posvećeno njima.
December 2, 2017
** atenção, resenha com spoilers**
Um raro caso em que a quebra de expectativa foi dura demais. O autor construiu um mistério divertido (a seu modo típico) com algumas piadas divertidas sobre o mundo editorial e sobre a vida em pequenas cidades do interior. É empolgante ver que esta construção vai ganhando corpo e deixando o leitor ao mesmo tempo curioso e com um leve sorriso no rosto enquanto anseia por mais piadas e a conclusão do mistério criado.
Mas, sabe-se lá porquê, o Luis decidiu implodir a estória inteira no anti-climax mais sem graça que eu já vi. Ele fez de tudo pra sabotar a própria estória... e conseguiu!
Em algum lugar do cemitério de Frondosa (cidade principal da trama) ou da casa do Luis Fernando deve jazer o manuscrito da versão boa desse livro. Eu vou dormir com a esperança de que algum dia ele vá desenterrar esse manuscrito e republicar essa história refeita.
Um raro caso em que a quebra de expectativa foi dura demais. O autor construiu um mistério divertido (a seu modo típico) com algumas piadas divertidas sobre o mundo editorial e sobre a vida em pequenas cidades do interior. É empolgante ver que esta construção vai ganhando corpo e deixando o leitor ao mesmo tempo curioso e com um leve sorriso no rosto enquanto anseia por mais piadas e a conclusão do mistério criado.
Mas, sabe-se lá porquê, o Luis decidiu implodir a estória inteira no anti-climax mais sem graça que eu já vi. Ele fez de tudo pra sabotar a própria estória... e conseguiu!
Em algum lugar do cemitério de Frondosa (cidade principal da trama) ou da casa do Luis Fernando deve jazer o manuscrito da versão boa desse livro. Eu vou dormir com a esperança de que algum dia ele vá desenterrar esse manuscrito e republicar essa história refeita.
This entire review has been hidden because of spoilers.
March 27, 2018
Existe uma discussão frequente no mundo literário sobre se para ter uma grande obra literária é preciso ter um elevado número de páginas. A resposta não é simples, pois de fato tem varios livros de apenas 100 páginas que são grandes livros (“Sustem Pereira”, de Tabucchi, “O Carteiro de Neruda”, de Skarmeta, etc). “Os espiões” fica perto de essa categoria de grandes livros pequenos. Tal vez com alguma pequena mudança poderia ficar mais claro nessa categoria.
“Os espiões” é um livro meio thriller meio de humor que começa muito bem, mostra um escenario claro da história do livro, e vá incluindo de a poucos novos personagens, com suas circunstâncias. É um livro que está muito bem ou simplesmente bem, e que vai de mais a menos. Como se Veríssimo tivesse começado o livro com muita força e muita vontade, e no curso da escrita ficara meio... vazio?
É por isso que “os espiões” não vai passar à história como um dos poucos grandes livros pequenos. É simplesmente um bom livro.
“Os espiões” é um livro meio thriller meio de humor que começa muito bem, mostra um escenario claro da história do livro, e vá incluindo de a poucos novos personagens, com suas circunstâncias. É um livro que está muito bem ou simplesmente bem, e que vai de mais a menos. Como se Veríssimo tivesse começado o livro com muita força e muita vontade, e no curso da escrita ficara meio... vazio?
É por isso que “os espiões” não vai passar à história como um dos poucos grandes livros pequenos. É simplesmente um bom livro.
July 10, 2026
A short, engaging novel that is an entertaining frolic in absurdity. A frustrated publisher receives a mysterious angst-ridden manuscript from a blonde haired woman, Ariadne. The story she has partially written appears to be based on fact and suggests that Ariadne is being held captive by her controlling, well off husband. The publisher is quite taken with the story and wants to publish it. However, the story is coming in chapter installments and not finished, and the husband is not aware that Ariadne is writing anything.The publisher and his associates decide to travel to the town Ariadne and her husband live and attempt to talk to Ariadne and help her escape from the clutches of her husband.
An enjoyable, entertaining read.
This book was first published in 2009.
An enjoyable, entertaining read.
This book was first published in 2009.
June 26, 2020
Como eu já esperava de uma obra de Luis Fernando Verissimo, achei a leitura agradabilíssima. Não é hilária como alguns de seus contos e crônicas, mas no geral o aspecto um pouco absurdo/ingênuo da história faz pairar um ar de graça durante todo o romance. A reviravolta era bastante previsível, mas ainda assim, foi satisfatória quando aconteceu (só achei que demorou um pouquinho pra acontecer). Não tenho uma parte e nem um personagem favorito, na verdade o que mais gostei foi a mobilização dos colegas do personagem principal na Operação Teseu, e como todos eles acabaram sendo transformados pela iniciativa.
July 4, 2021
Spannend, boeiend en grappig. De hoofdfiguur van 'De Spionnen' werkt als redacteur voor Marcito een uitgever die creatief omspringt met het uitbetalen van royalties en motoren verzamelt. Als hij een geheim manuscript krijgt toegestuurd wil hij het mysterie achter het boek achterhalen. Dat levert een hilarisch verhaal op met verwijzingen naar John le Carré, Graham Green, Dostojevskin Machado de Assis en de klassieken.
De beginzin belooft veel, 'De Spionnen' lost die belofte volledig in:
'Ik heb letteren gestudeerd en zoek vergetelheid in de drank.'
De beginzin belooft veel, 'De Spionnen' lost die belofte volledig in:
'Ik heb letteren gestudeerd en zoek vergetelheid in de drank.'
January 28, 2025
Eu gosto muito da obra Clube dos Anjos e por isso decidi encontrar outro livro do Luis que me deixasse com o mesmo sentimento. Os espiões tem uma premissa ótima, um humor que me fez dar risadas altas sozinho, e um ar de "isso nunca aconteceria de verdade" mas que deixa a gente curioso pro final. Infelizmente o final foi rápido demais, sem muita explicação. O Amante Secreto então não era o dito cujo? O que realmente ela estava escondendo, ou não escondeu nada? Era apenas uma cidade do interior com costumes antigos permanentes? Não sei. De qualquer forma, valeu a leitura.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Read
January 28, 2020„Zar nije sve ovo ionako fikcija?“, pita jedan od junaka ovog romana.
I zaista.
Granica između stvarnosti i fikcije, između laži i istine, između apsurdnog i apsurdnijeg je veoma nejasna u ovom kratkom romanu u prilično lošem prevodu sa portugalskog Jovana Tatića. Neodoljiva privlačnost priče daje posebnu draž romanu.
Više o ovoj knjizi možete pročitati u malo dužem tekstu na ovom linku: http://www.bookvar.rs/skriveni-biseri...
I zaista.
Granica između stvarnosti i fikcije, između laži i istine, između apsurdnog i apsurdnijeg je veoma nejasna u ovom kratkom romanu u prilično lošem prevodu sa portugalskog Jovana Tatića. Neodoljiva privlačnost priče daje posebnu draž romanu.
Više o ovoj knjizi možete pročitati u malo dužem tekstu na ovom linku: http://www.bookvar.rs/skriveni-biseri...
April 7, 2022
"Formei-me em Letras e na bebida busco esquece". Com essa frase que a história fantástica, policial, mitológica e literária dos espiões começam, seguindo o fio seguro por Ariadne para indicar a saída (ou o começo) do labirinto psicológico e literário que a Obra é envolta.
Leitura intrigante, bem escrito e cheio de referências culturais, mitológicas e literárias. Vinho da mais alta qualidade a ser apreciado, uma crônica bem escrita.
Leitura intrigante, bem escrito e cheio de referências culturais, mitológicas e literárias. Vinho da mais alta qualidade a ser apreciado, uma crônica bem escrita.
January 17, 2024
uma leitura gostosa e divertida, bem no estilo do Luis Fernando verissimo. Adoro os livros dele por conta disso, são simples, leves e rápidos de ler. A história tem seu Q de mistério mas o ponto alto do livro é ver até onde o protagonista e seus amigos de bar vão pra solucionar esse mistério. A história é rechada de elementos que o autor adora usar que que já vimos em várias histórias dele. O que pra mim não é um problema. Se tornou, a muito tempo, minha leitura de conforto.
Displaying 1 - 30 of 79 reviews




























