Άνθρωποι κρύβονται σε βαλίτσες, πόλεις αναποδογυρίζονται και στέρνα ανθίζουν, καθημερινά αντικείμενα γίνονται πρωταγωνιστές, λέξεις εξαφανίζονται και ήρωες νοσούν, σύμβολα καταρρέουν, για να καταλήξουν τελικά στην αινιγματική πτώση μιας βλεφαρίδας. Μια πτώση που αποκαλύπτει στον αναγνώστη μια καινούργια προοπτική.
Η συλλογή διηγημάτων "Η γιγαντιαία πτώση μιας βλεφαρίδας" δοκιμάζεται τόσο σε παραδοσιακές όσο και σε πειραματικές εκδοχές του είδους. Μια ειλικρινής συγγραφική αναζήτηση μοιράζεται τη διαδρομή με προσωπικά και πολιτικοκοινωνικά ψυχογραφήματα, όπου το παράλογο γίνεται πια το φυσιολογικό και η σύγχρονη εποχή μας ένα κωμικοτραγικό παιχνίδι ανάμεσα στα δύο.
Η συγγραφέας χειρίζεται με επιδέξιο τρόπο την ελληνική γλώσσα και το γράψιμό της διακατέχει μια ποιητικότητα. Σε κάποια από τα διηγήματα, πάντως, προκαλεί εντύπωση η ωμότητα του λόγου της Ιωάννου η οποία ξαφνιάζει περισσότερο όταν γνωρίζεις ότι το κείμενο που διαβάζεις έχει γραφτεί από μια γυναίκα - συγγραφέα. Ιδιαίτερα μου άρεσε η εισαγωγή όπου παρουσιάζονται τα βιβλία που είναι τοποθετημένα πάνω σ’ ένα ράφι να συζητούν μεταξύ τους σε μια πρωτότυπη βιβλιοσυζήτηση!
Γενικά, πιστεύω ότι όσοι τολμήσουν να ακολουθήσουν τη βλεφαρίδα της Μαρίας Α. Ιωάννου στη γιγαντιαία της πτώση, διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, δεν πρόκειται να το μετανιώσουν!
Δέκα πέντε μικρές ιστορίες που ταλαντεύονται ανάμεσα στο λογικό και το παράλογο, το πραγματικό και το σουρρεαλιστικό. Η πέννα της Ιωάννου λειτουργεί ως στρεβλωτικός φακός παραμορφώνοντας την πεζότητα της καθημερινότητας μας ... Ή μήπως τελικά μεγενθύνει τα μικρά κι ασήμαντα στο πραγματικό τους, γιγαντιαίο μέγεθος;
Mια τολμηρή, ανατρεπτική φωνή διαταράσσει τα στάσιμα νερά της κυπριακής λογοτεχνίας αψηφώντας επιδεικτικά την ασφάλεια της περπατημένης οδού. Σαν αυτόχειρ βλεφαρίδα, πραγματοποιεί ελεύθερη πτώση κατευθείαν στα βαθειά. Το γράψιμο της Ιωάννου είναι αλληγορικό, σχεδόν ποιητικό, αφοπλιστικά αληθινό κι απίστευτα ώριμο για το νεαρό της ηλικίας της.
Περιμένουμε με ανυπομονησία τα επόμενα της συγγραφικά βήματα.