Boris Vian was a French polymath: writer, poet, musician, singer, translator, critic, actor, inventor and engineer. He is best remembered for novels such as L’Écume des jours and L'Arrache-cœur (translated into English as Froth on the Daydream and Heartsnatcher, respectively). He is also known for highly controversial "criminal" fiction released under the pseudonym Vernon Sullivan and some of his songs (particularly the anti-war Le Déserteur). Vian was also fascinated with jazz: he served as liaison for, among others, Duke Ellington and Miles Davis in Paris, wrote for several French jazz-reviews (Le Jazz Hot, Paris Jazz) and published numerous articles dealing with jazz both in the United States and in France.
Με τον αγαπημένο μου Μπορίς Βιάν, τον "Πρίγκιπα του Σεν-Ζερμαίν-ντε Πρε" τα πάμε εξαιρετικά από την πρώτη στιγμή που τον "ανακάλυψα". Βέβαια έχοντας ήδη διαβάσει δύο από τα κορυφαία του μυθιστορήματα σίγουρα δεν μπορώ να μην τον συγκρίνω με τον ίδιο του τον εαυτό και γι'αυτό και στο συγκεκριμένο βιβλίο έχασε ένα από τα πέντε αστεράκια (στην καρδιά μου όμως πάντα θα είναι πεντάστερος!). Το "Ο Έρως είναι τυφλός" περιλαμβάνει 12 σύντομα διηγήματα ,σουρεαλιστικά και ποιητικά, πάντα με την γνώριμη πένα και φρασεολογία του Βιάν, χωρίς όμως να καταφέρνει (λόγω της μικρής τους έκτασης) να ξεδιπλωσει στο έπακρο την συγγραφική του μαεστρία την οποία γνώρισα μέσα από το "Θα φτύσω στους τάφους σας". Από τις ιστορίες αυτές , άλλες μου άρεσαν περισσότερο και βρήκα πανέξυπνο τον συμβολισμό τους, και άλλες λιγότερο.
Παρ'ολα αυτά και σε αυτό το ανάγνωσμα συναντά κανείς την γλώσσα του σύμπαντος του συγγραφέα, δηλαδή ωμή και ρεαλιστική χωρίς καμία τάση ωραιοποίησης. Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που δεν επέτρεψε στον ίδιο να έχει τη θέση που του άρμοζε όσο βρισκόταν εν ζωή και αυτός είναι ο λόγος που πάντα θα έχει μια ιδιαίτερη θέση στην βιβλιοθήκη μου!
Μια συλλογή άνισων διηγημάτων, κάποια καλά, κάποια μέτρια, κάποια μέχρι και βαρετά, στα οποία κυριαρχεί -προφανώς- το χιούμορ, συχνά μαύρο, ο σαρκασμός, ο σουρεαλισμός και ενίοτε μια σκληρότητα. Δυστυχώς το στυλ γραφής και το χιούμορ ανήκουν σε μια διαφορετική γενιά και πλέον δείχνουν όχι τόσο τα δόντια τους όσο την ηλικία τους.