Η γυναίκα που χάθηκε καβάλα στ' άλογο

by Λιλή Ζωγράφου

ΠΩΣ EINAI ETΣI ΣKΛHPOΣ O XPONOΣ; ΓIATI ΣKOTΩNONTAΣ TA MEΛH THΣ, MAPAINONTAΣ THN EΠIΔEPMIΔA THΣ, EΞOYΔETEPΩNONTAΣ TO ΣΩMATIKO THΣ ΣΦPIΓOΣ, AΦHΣE AKEPAIH THN AΦH KAI THN OPAΣH THΣ ΠOY ΓNΩPIZAN TOΣO AΠOΛYTA THN OMOPΦIA; MA O ΦOBOΣ THΣ ΔE ΓENNHΘHKE AΠO TO XPONO, AΛΛA AΠO TOYΣ ANTPEΣ KI AΠO THN KATAΔIKH TOYΣ ΓIA TH ΓYNAIKEIA THΣ YΠOΣTAΣH. KI AYTO TO ΦOBO MIΣOYΣE. KAI ΛATPEYE ΣTH ΦOPAΔA THΣ THN AΠOYΣIA TOY. MA TO AΛOΓO HTAN ΔIKO THΣ. H MONAΞIA TOY HTAN H ΔIKH THΣ MONAΞIA. TΩPA ΠIA AΠOKΛEIOTAN NA ΠAPAITHΘEI.

112 pages, Paperback

First published January 1, 1981

About the author

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ο πατέρας της ήταν εκδότης εφημερίδας με ιδιαίτερα φιλελεύθερες ιδέες για την εποχή του και πάθος για τη δημοσιογραφία. Φοίτησε στο Λύκειο Κοραής και στο Καθολικό Γυμνάσιο των Ουρσουλίνων στη Νάξο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση ενώ ήταν έγκυος και γέννησε στη φυλακή. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Τη διετία 1953-1954 έζησε στο Παρίσι. Από τη θέση της δημοσιογράφου αντιτάχθηκε στη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1950 με τη συλλογή από νουβέλες "Αγάπη", γνωστή έγινε όμως εννιά χρόνια αργότερα με την έκδοση του βιβλίου της "Νίκος Καζαντζάκης, ένας τραγικός", μια απομυθοποιητική και ψυχαναλυτική προσέγγιση της προσωπικότητας του κρητικού συγγραφέα. Συζητήσεις προκάλεσε και το δοκίμιό της "Αντίγνωση: Τα δεκανίκια του καπιταλισμού" στο οποίο υποστήριξε τη θεωρία της περί του χριστιανισμού ως θεμελιακού όρου για την επικράτηση του καπιταλισμού ανά τον κόσμο. Το πιο γνωστό έργο της είναι το μυθιστόρημα "Η Συβαρίτισσα" με έντονα αυτοβιογραφικό χρώμα και εμφανείς επιρροές από τη νιτσεϊκή φιλοσοφία. Το θεατρικό έργο της "Τιμή ευκαιρίας για τον παράδεισο" παραστάθηκε το 1976 από τη Β΄ σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Reviews

[Lakis Fourouklas · Rating 4 out of 5]

Για τη λευτεριά, το φόβο, τη γυναίκα και τη λύτρωση μας μιλά σ’ αυτή τη νουβέλα η καλή συγγραφέας.
Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που πάει σ’ ένα μέρος στη μέση, φαινομενικά, του πουθενά και αναστατώνει τους πάντες με την παρουσία της. Μια γυναίκα που αγνοεί επιδεικτικά τα ήθη της κλειστής κοινωνίας και τολμά να κάνει τα ανείπωτα, πράγμα που προκαλεί τους κρυόκωλους άντρες της περιοχής, ενώ οι γυναίκες την περιφρονούν αλλά και τη ζηλεύουν.
Πολλά χουνέρια έχει η ξένη, και τώρα τελευταία βάλθηκε να τους τρελάνει εντελώς, αφού πήγε κι αγόρασε μια φοράδα που κανείς δεν μπορεί να της φορέσει γκέμια πόσο μάλλον να την καβαλικέψει. “Θα φάει τα μούτρα της” ψιθυρίζουν χαιρέκακα, και έχουν δίκιο. Δε σηκώνει από γκέμια και καβαλάρηδες η φοράδα αυτή. Ακόμη κι όταν τη δέχεται στη ράχη της, μετά δίνει μια και τη γκρεμίζει, ενώ όταν είναι δεμένη κλωτσά με τόση δύναμη τα πάντα γύρω της που μπορεί και να γκρεμίσει το σπίτι. Αλλά, παρόλα τα προβλήματα που της προκαλεί, η ξένη αγαπά τη φοράδα γιατί για κείνην συμβολίζει το ιδανικό: δε δέχεται κανένα αφέντη, είναι λεύτερη!
Η Λιλή Ζωγράφου, μέσω της ηρωίδας της, παίζει και πάλι μπουνιές με την κοινωνία. “Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω…” λέει σ’ ένα ποίημά της η Γαλάτεια Καζαντζάκη, “…μα δε σου μοιάζω” φαίνεται να λέει η Ζ., που φτιάχνει και εδώ ένα ισχυρό γυναικείο χαρακτήρα, ένα χαρακτήρα που σφυρηλατήθηκε στ’ αμόνι του πόνου, που θήτεψε επί μακρόν στη δυστυχία. Μια γυναίκα που έχασε το παιδί της με το που γεννήθηκε, που ένιωσε βαθιά μέσα της την αδικία και που φώναξε με οργή στον ουρανό: “Που είσαι Θεέ; Φτωχέ μου πλαστογράφε και συ! Ποιος θα ’ταν ικανός να φτιάχνει τέτοια αριστουργήματα, δες τούτο το παιδάκι! Κι ύστερα να τ’ αφήνει να πεθαίνουν! Από ποιον να κλέβεις άραγε τη δημιουργία;”
Αλλά, το χαμένο παιδί δεν ήταν το μοναδικό καρφί στο φέρετρο της ύπαρξής της. Είχε μεγαλώσει σ’ ένα κλειστό σπίτι όπου κανείς δε νοιαζόταν για τον άλλο, κι “αυτό που δεν μπορούσε να καταλάβει είναι γιατί οι άνθρωποι ζουν μαζί όταν δεν αγαπιούνται”, και έζησε μέσα στο φόβο, αλλά “ο φόβος είναι σκλαβιά. Δεν συγχωρούσε την ανικανότητά της να λευτερωθεί από το φόβο της για τον μπαμπά”.
Και νάτην τώρα εδώ, αντιμέτωπη με τούτη τη φοβερή φοράδα, που τη φοβάται και τη λατρεύει, και τη ζηλεύει. Θα καταφέρει να της δώσει να καταλάβει ότι δε θέλει να την υποτάξει, αλλά να τη νιώσει; πως δε θέλει να της βάλει γκέμια, αλλά να ζήσει μαζί της ελεύθερη; Δύσκολος ο δρόμος, ανηφορικός, αλλά είναι αυτός που οδηγεί ψηλά!

[Maria Giannisi · Rating 5 out of 5]

Υ Π Ε Ρ Ο Χ Ο !!!

[Eftychia · Rating 3 out of 5]

3.5 stars

[Ioanna Stefani · Rating 4 out of 5]

4.5