Yiannis Ritsos (Greek: Γιάννης Ρίτσος) is considered to be one of the five great Greek poets of the twentieth century, together with Konstantinos Kavafis, Kostas Kariotakis, Giorgos Seferis, and Odysseus Elytis. The French poet Louis Aragon once said that Ritsos was "the greatest poet of our age."
Yannis Ritsos was born in Monemvassia (Greece), on May 1st, 1909 as cadet of a noble family of landowners. Born to a well-to-do landowning family in Monemvasia, Ritsos suffered great losses as a child. The early deaths of his mother and his eldest brother from tuberculosis, the commitment of his father who suffered with mental disease and the economic ruin of losing his family marked Ritsos and affected his poetry. Ritsos, himself, was confined in a sanatorium for tuberculosis from 1927–1931.
These tragic events mark him and obsess his œuvre. In 1931, Ritsos joined the Communist Party of Greece (KKE). During the Axis occupation of Greece (1941–1945) he became a member of the EAM (National Liberation Front), and authored several poems for the Greek Resistance. These include a booklet of poems dedicated to the resistance leader Ares Velouchiotis, written immediately upon the latter's death on 16 June 1945. Ritsos also supported the left in the subsequent Civil War (1946-1949); in 1948 he was arrested and spent four years in prison camps.
«τα δέντρα ανθίζουν, δεν ξέρουν γιατί, ανθίζουν.» * «ο θεός των σπουργιτιών και των παιδιών πίσω από μια κουρτίνα λουλουδένια κοιτάζει το παιδί μου που κοιμήθηκε.»
Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε το Πρωινό Άστρο το 1955 για τη νεογέννητη τότε κόρη του Έρη. Είναι δομημένο σε 19 ενότητες και περιέχει τους πιο τρυφερούς στίχους του ποιητή. O Ρίτσος, ως νέος μπαμπάς, τραγουδά στο κοριτσάκι του την αγάπη του. Κάποτε νανουρίζει την κόρη του, και περιγράφει την ευτυχία που έφερε στη ζωή του και στην οικογένεια η γέννησή της. Στο ποίημα, βεβαίως, όπως και σχεδόν σε όλα τα ποίηματα του Ρίτσου, υπάρχει κι ένα όραμα για έναν ειρηνικότερο και δικαιότερο κόσμο. To όραμα όμως είναι δευτερεύον. Πρωτίστως εκφράζει την αγάπη του, χωρίς όμως να αποφεύγει πλήρως να αναφέρει και τα δεινά της ανθρωπότητας. Μιλάει με αγάπη αλλά και με ειλικρίνεια.
Ένα τμήμα του ποιήματος έχει μια ιδιαίτερη και επιπλέον αξία. Ο Ρίτσος, εμπνευσμένος από το "Πάτερ ημών" (την Κυριακή Προσευχή) και έχοντάς το ως πρότυπο, γράφει μια προσευχούλα για την κόρη του, την οποία μπορούν να λένε όλα τα παιδιά (ακόμη και μη χριστιανάκια) και να την καταλαβαίνουν:
«Καλέ θεούλη εμείς είμαστε καλά. Κάνε εσύ καλέ θεούλη, νάχουν όλα τα παιδάκια, ένα ποταμάκι γάλα, μπόλικα αστεράκια, μπόλικα τραγούδια. Κάνε εσύ καλέ θεούλη, Νάναι όλα καλά, Ετσι που κι εμείς Να μην νοιώθουμε ντροπή Για την τόση μας χαρά»
Εδώ βέβαια προσθέτει την έννοια της ντροπής για όσα έχουμε εμείς ενώ οι άλλοι τα στερούνται, κάτι που δεν υπάρχει μεν στην Κυριακή Προσευχή, αλλά που δεν είναι και ασύμβατο με το πνεύμα της.
Συνιστώ το ποίημα σε όλους τους γονείς, αλλά και στα παιδιά τους.