Ο πρωταγωνιστής και βιογραφούμενος ήρωας του έργου, η Κυβέλη, ένα κορίτσι που βγαίνει στον κόσμο προικισμένο με εξαιρετική εξυπνάδα κι ευαισθησία, είναι ο τύπος του κοριτσιού της καλής τάξεως (της αστικής φυσικά!) που έχει την πεποίθηση, πως της ανήκει ο κόσμος, και το δικαίωμα να πληγώνει αυτή μα ο άλλος να 'ναι υπεύθυνος που ασχολείται μονάχα με ό,τι της αρέσει και πρώτ' απ' όλα με τον εαυτό της. Είναι υπερτροφικά εγωίστρια κι εγκεφαλική, πνευματική και μουσικά καλλιεργημένη, αλλά στρυφνή, νευρωτική, απόλυτη, αδιάχυτη «πόρτα κλειστή», και προκλητικά ειλικρινής. Δε χαρίζεται στον εαυτό της. Τον αναλύει με την άρρωστη ηδονή της αυτοτιμωρίας - και τούτο το στοιχείο της αφαιρεί την αντιπαθητικότητα.
Η Κυβέλη δεν στερήθηκε την κακιά τραγική πείρα της σκλαβιάς και της πείνας, που γνωρίσανε όλοι οι λαοί της Ευρώπης ούτε στερήθηκε την πείρα του ηρωικού σεισμού που φέρανε στον κόσμο τα κινήματα της Εθνικής Αντίστασης. Όμως περνάει πάνου απ' αυτά. Ο «Άνθρωπος» λείπει από το έργο της.
Η Μιμίκα Κρανάκη (Λαμία, 1920 ή 1922 - Παρίσι, 2008) ήταν Ελληνίδα πεζογράφος και συγγραφέας.
Ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση εναντίον του αυταρχικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά και συνελήφθη το 1937 και το 1939. Έπειτα, σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών ενώ παράλληλα, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ. Το 1947 διαγράφηκε από το ΚΚΕ, μαζί με τον Κώστα Παπαϊωάννου και τον Άδωνι Κύρου και έκτοτε δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική δράση. Το 1945 μετέβη στο Παρίσι, μαζί με άλλους διανοουμένους, με το πλοίο Mαταρόα. Σπουδάζει Φιλοσοφία στη Σορβόννη με υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης και λίγο αργότερα απέκτησε τη γαλλική υπηκοότητα. Εκεί, παντρεύτηκε τον Γάλλο συγγραφέα Yvol Belaval, με τον οποίο χώρισε το 1967.
Η Μιμίκα Κρανάκη ανήκει στους έλληνες πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς, ειδικότερα σ’εκείνους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα λόγω πολιτικών φρονημάτων και έκτοτε έζησαν ή ζουν σε χώρες της Ευρώπης. Το ελληνόφωνο πεζογραφικό έργο της κινείται στα όρια ανάμεσα στη ρεαλιστική και τη νεωτερική γραφή με έντονη παρουσία στοιχείων λυρικής και μουσικής διάστασης του λόγου. Στους "Φιλέλληνες", η Κρανάκη εξετάζει το θέμα της νοσταλγίας των ελλήνων διανοουμένων του εξωτερικού και της ιδιότυπης σχέσης τους με τη νεοελληνική πραγματικότητα. Πέθανε στο Παρίσι τον Απρίλιο του 2008.