Taal is een levend organisme. Hij buigt, hij kraakt en hij barst soms uit zijn voegen. Door nieuwe mensen, vindingen en gewoonten is hij voortdurend in ontwikkeling. En omdat iedereen kan praten, heeft iedereen er verstand van. In Hun verloedere me taal verwoordt Lydia Rood gevoelens en opvattingen van sprekers, lezers en kommaneukers. Ze brengt misstanden aan het licht, deelt klappen uit, maar is goedmoedig over ontwikkelingen die het wezen zijn van elke taal. Lydia Rood heeft de Nederlandse taal bekeken door de ogen van haar luisteraars via de Wereldomroep. Alleen zo merk je ontwikkelingen op terwijl je er middenin zit. Ze schetst haar bevindingen in meer dan honderd ritmisch opgestelde columns, die ook als luisterboek verkrijgbaar zijn. "Met ons allen proberen we de taal in model te duwen. Maar zoals De Taalprof 'Taal is een levend organisme.' Niet te hard porren dus", aldus de schrijfster.
Lydia Rood studeerde Spaanse taal en letterkunde aan de Universiteit van Amsterdam. Na haar afstuderen werkte ze van 1985 tot en met 1991 als eindredacteur "Binnenland" bij de Volkskrant. Sedertdien geeft ze voorrang aan haar schrijverscarrière. Ze schrijft zowel voor kinderen en jongeren als voor volwassenen. Zijn schreef ook een aantal thrillers samen met haar broer Niels Rood.
Een aardige verzameling columns van Lydia Rood over haar ergernissen over het hedendaags gebruik van de Nederlandse taal. Heel veel herkenbare voorbeelden. Plezierige zomerlectuur.
Het begon allemaal leuk, maar het audioboek waar ik naar luisterde was heel slecht. Ze las aan één stuk door en ik moest maar gokken wanneer een nieuw hoofdstuk was begonnen. Ook was het na een tijd wel erg veel van hetzelfde en vond ik het vervelend dat haar politieke opvattingen haar columns over taalgebruik heel erg kleuren: ik luister niet om naar haar mening over Geert Wilders te leren. Geen aanrader dus.
Via Storytel Heb echt vaak keihard gelachen. Lydia is super grappig en heeft een zeer goed taalgevoel! Heb zelfs veel geleerd. Zoals het verschil tussen consumeren en consummeren
Luisterboek. Helaas werden bepaalde zinnen herhaald. Of dit bewust was of niet het maakt het boek niet lekker luisteren. Sommige delen zijn herkenbaar en soms is het een eye-opener.
ik hou erg van taal maar dit boek valt me toch een btje tegen. ik denk dat het columns zijn. omdat je ze nu zo kort na elkaar leest lijken sommige stukken op elkaar.