A chegada de Morgana altera a aparente serenidade coa que Merlín vive na fraga de Esmelle. A medio irmá e amante de Artur entra na casa de Miranda en procura das respostas á súa infelicidade. A lembranza dos tempos idos descobre as razóns da ruína de Ávalon e da caída de Camelot. En Morgana en Esmelle, Begoña Caamaño (Vigo, 1964-Santiago, 2014) fai unha reflexión ao redor da responsabilidade de asumir as consecuencias non desexadas de cada un dos nosos actos, sobre a necesidade de adoptar compromisos incómodos. Unha novela que reescribe o mito cunha ollada contemporánea.
Begoña Caamaño Rascado (Vigo, 14 de octubre de 1964-Santiago de Compostela, 27 de octubre de 2014) fue una periodista y escritora española en gallego, así como una feminista y activista política.
En sus inicios profesionales, trabajó en los servicios informativos de Radio Popular en su ciudad natal y Radio del Noroeste. Fue corresponsal en Vigo de la Agencia de Noticias de Galicia y del diario madrileño El Sol y colaboró en A Nosa Terra, Tempos y Novas da Galiza. A partir de 1989 se incorporó a la Radio Galega. Desde la delegación de Vigo, junto con Rosa Martínez, inició el programa Trecolas. En 1992 pasó a la redacción central de la emisora donde desarrolló tareas como redactora de diversos servicios de información en el Diario Cultural. Más tarde dirigió y presentó Andando a Terra, Club Cultura y Expresso de Medianoite. Trabajó igualmente en las secciones de cultura y los servicios informativos de la Radio Pública de Galicia. Fue miembro del comité de empresa de Radio Galega y presidió el Comité Interempresas de la Corporación de Radio y Televisión de Galicia (CRTVG),5 donde adquirió notoriedad por sus denuncias de manipulación del propio medio público gallego del tratamiento dado a la información sobre el hundimiento del petrolero Prestige en 2002.
Colaboradora habitual en diversas revistas feministas y antimilitaristas publicadas en Galicia, fue autora también de diversas obras de narrativa en gallego en las que destacan dos obras de ficción: Circe ou o pracer do azul (2009), una recreación del mito de Circe7 y Morgana en Esmelle (2012). Con esta última recibió varios premios literarios entre los que se encuentran el de la Crítica de narrativa gallega que otorga la Asociación Española de Críticos Literarios, el Antón Losada Diéguez de creación literaria en 2013, así como el premio Ánxel Casal y el de la Asociación de Escritores en Lengua Gallega. El crítico español, Ángel Basanta, la calificó como «una autora excepcional» y con ocasión del premio de la crítica española, Xosé Manuel Eyré, destacó la «filiación cunqueiriana» y la «reivindicación feminista» de Morgana en Esmelle.
Debido a su repentina muerte, dejó inconclusas dos obras: una tercera novela con otra mujer como protagonista, Sherezade, y una novela sobre la vida de su bisabuela.
Su trabajo como periodista fue acompañado de una actividad sindical muy potente. Así, participó en el I Congreso del Sindicato de Información de Galicia, celebrado en Vigo en 1987, y fue miembro del Comité de Empresa de la Radio Galega, como presidenta del Comité Interempresas de la CRTVG, donde destacó por su implicación contra la manipulación informativa del ente público.
Begoña Caamaño fue una de las promotoras de la Asociación de Mulleres Galegas na Comunicación (MUGACOM), asociación constituida el 8 de marzo de 1997 en la Facultad de Ciencias de la Comunicación de la Universidad de Santiago de Compostela, a iniciativa de un grupo de profesionales y trabajadoras de diferentes campos de la comunicación con el fin de defender el trato igualitario en el ámbito laboral, así como abordar el estudio de la imagen de la mujer en los medios de comunicación.
Fue una activista incansable, intervino en numerosas manifestaciones y performances contra la violencia de género, a favor del aborto, el antimilitarismo, la insumisión y la denuncia de la catástrofe del Prestige del 2002.
Fue miembro de Mulheres Nacionalistas Galegas (MNG) y de la Marcha Mundial de las Mujeres, en las que desarrolló un gran número de acciones públicas.
Colaboró activamente en la campaña "Dou a cara" organizada por el Bloque Nacionalista Galego a favor de la Sanidad Pública Gallega, la Educación Pública , y contra el decreto plurilingüe del Partido Popular de 2012.
Begoña Caamaño muere el 27 de octubre de 2014 a los cincuenta años. Como despedida, se celebró una acto civil multitudinario en la capilla del tanatorio de Boisaca que congregó a numerosos familiares, amigas y amigos venido
Se non coñeces a historia de Camelot, non che recomendo ler a sinopse porque para min tivo un par de spoilers
Begoña Caamaño reescribe a historia de Camelot centrándose nos personaxes femininos, dándolle unha nova ollada ó mito, no que as decisións alleas son, en moitas ocasións, as que marcan o pasado, presente e futuro das mulleres deste mito.
Coa chegada de Morgana á casa de Miranda, Caamaño comeza a súa novela con diálogos cheos de retranca que son simplemente marabillosos . As interaccións entre Morgana e Xenebra —a pesar de escasas, por razóns obvias— son completamente magníficas. Do mesmo xeito, a Morgana nena presenciando o engano á súa nai —Dama Igraine— e a desputa desta con Uther, é do mellor do libro.
Por iso, decepcionoume un pouco que a voz de Merlín fose a principal perspectiva da novela e a través de cal coñecemos múltiples circunstancias da vida destas mulleres. A pesar de que Viviana si que narra en primeira persoa parte de súa historia, quedeime con ganas de coñecer a historia de Morgana directamente da súa protagonista e, aínda que a novela pecha con ela, non me pareceu suficiente. Ademais, o feito de que Merlín narrase a maioría da historia a modo de lembranzas non facilitou a incorporación deses marabillosos diálogos na narración que tan gratamente me sorprenderon no principio na novela.
No fondo, quedeime coa sensación de que é una historia sobre mulleres contada principalmente por homes .
A historia de Camelot vista polas mulleres que formaron parte dela, esa é a maxia que nos trasmite esta historia. Ao longo do percorrido pola vida duns e dunhas protagonistas de sobra coñecidas, ata rematar en Esmelle, imos vendo como as mulleres son esenciais nunha historia que se nos adoitan contar en clave masculina.
Botei en falta que Morgana narrase en primeira persoa máis partes do libro, pero pódeselle perdoar. A novela é espléndida, capaz de concentrar e revirar as lendas artúricas e darlle voz a personaxes femininas mundialmente coñecidas pero observadas e tratadas a través da mirada masculina. Aquí non vas topar nin a Morgana nin a Xenebra que te imaxinabas ata hai ben pouco. Aquí tampouco hai nada adozado, todo e duro, pero capaz de crear un ambiente morno, morriñento e fermoso. Hai un momento compartido entre as dúas protagonistas que é marabilloso.
Begoña Caamaño é unha das escritora preferidas de miña nai, así que levaba moito tempo querendo ler este libro. Aínda que ao comezo tardei en sentirme enganchada, logo si que me atrapou a historia. Gustoume a revisión do mito cun enfoque feminista.
Como vos explico... cando queres ser "da casa" e á vez pretenciosa ao final nin arre nin xo. Simplemente un mal libro. E cústame crer que a xente que lle deu a isto máis de tres estrellas lera o mesmo libro ca min. Morgana en Esmelle e, ao final, prácticamente, nin Morgana nin Esmelle. Máis ben Merlín o cavilador, e anda que non está xa visto. Ganades máis vendo los caballeros de la mesa cuadrada, que polo menos botades unhas risas.
bo libro, gran lingua, e aínda mellor (e iso xa é dicir) pluma. a forma en que escribe Begoña Caamaño volveume absolutamente tola durante todo o libro. ademais, a historia me pareceu superinteresante, aínda que supoño que iso llo debemos ás xentes de hai muitísimos séculos que crearon as lendas do rei artur, o que as fai aínda máis interesantes. aínda así, non sería eu quen de escribir algo coma isto, muito menos de confiar no meu criterio para adaptar lendas tan emblemáticas e a un autor tan importante para a narrativa galega como é alvaro cunqueiro. chapó to this girl, que, ademais, engadiu o chiste das carabuñas de cereixa, a mellor parte do libro ao meu parecer :). e, máis amais desta chorrada, outros detalles como cederlle un pouquiño máis de protagonismo a marcelina e manoeliña, que apenas aparecen en merlín e familia; ou as diferenzas abismais entre o merlín deste libro e o de cunqueiro, e incluso entre o merlín do pasado e o que reside en esmelle, estando este ultimo totalmente modificado pola culpa; dánlle un xiro a supervalioso a historia. tamén me deixou pensando a forma en que morgana pon momentánemante en dúbida que merlín sexa un meigo de verdade (?), e, en xeral, pareceume moi interesante a forma en que se trata a maxia neste libro que, máis que da forma en que o trataría unha novela de fantasía (como é o caso da de cunqueiro) utilizaa como unha de realismo máxico, de forma que está aí pero de forma para nada inverosímil. non tes que esquecer a túa percepción da realidade para aceptar que hai máxia no libro, simplemente o seu uso é tan sútil e tan 'natural' que por un momento pensas que pode ser real que exista, incluso no teu mundo (ex. como chega morgana a miranda perfectamente seca tras unha tréboada). asimesmo, destacaría o debate que ten lugar entre viviana e o meigo, no que é moi dificil posicionares (ou polo menos o foi para min). ademais, incluso se consigues construír unha opinión e escoller un bando ou outro, co paso do libro decátaste de que, ao final, por unha banda ou pola outra, pola dereita ou pola esquerda, ambos aspiran a gobernar o sistema e a construilo polo tellado, toman decisións e sacan conclusións sobre as necesidades do pobo cha, ao que nunca pertenceron, sen plantexarse nin sequera escoitalo e esquecendo a participación das calses baixas á hora de formar un novo país, que é case máis desa xente que seu. por último, a relación de morgana coa súa nai. creo que é moi fácil pasala por alto malia ser, na miña opinión, a columna vertebral do libro. dende as primeiras follas nas que morgana refúxiase nela tras a decepción do seu pai ata o capítulo final en que é a primeira á que menciona sempre. incluso, somehow, e a razón pola que acaba por namorarse de artur. en fin, ogallá exista ceo só para que poida saber que se lle adican as letras galegas este ano, que nos acordamos dela e que lle estamos eternamente agradecidas por manter viva a nosa lingua, incluso despois de morta, e por crear arte, que se di rápido. p.d eternamente obsesionada coa forma na que se escribe sempre a perspectiva de Felipe de Amancia, case sen puntos e con muitísamas es. álvaro, begoña, bicaríavos o cerebro a ambos se non cheirara bastante mal <3.
“O pasado sempre é insurrecto e amotínase contra o esquecemento dando vixencia nova ás preguntas que máis nos atormentan. Se a memoria é unha beizón ou unha condena é cuestión que aínda hoxe non sei dilucidar.”
Como din a autora que lle ensinou Cunqueiro, os mitos serven para achegarlos as novas realidades. Neste caso, eliminando o sesgo patriarcal na materia de Breteña.
Magia. De sus dedos salía magia. Una lectura formidable, delicia página tras página. Este es el segundo y último libro de la autora gallega Begoña Caamaño. Ambas obras, está y “Circe o el placer del azul”, son un compendio de hojas llenas de tinta y un halo etéreo de su propia persona.
En esta obra en particular trata las leyendas artúricas desde un nuevo punto de vista, nada menos que el de los personajes femeninos de las leyendas originales: Ginebra, Morgana, Viviana e Igraine. Lo más bonito de esta novela es que cuando terminamos de leerla no podemos dejar de preguntarnos; ¿Y si realmente estas conversaciones que Begoña nos está contando, estos acontecimientos que desconocemos, fueran parte de la verdad de la leyenda? Porque hasta ese punto nos hace volar, hasta aquel en el cual no sabemos qué es verdad y qué no lo es. ¿Es Merlín ese mago tan poderoso y bonachón? ¿Es Morgana esa bruja tan sórdida y poco fiable? ¿Cuál es la verdadera historia?
Lo que tú quieras que sea. Esa es la oportunidad que nos brindó Caamaño. Y con ello me quedo. Sororidad, feminismo y culpabilidad son las tres palabras que mejor esgrimen el argumento de esta novela.
Si tenéis oportunidad no dejéis de leer a Begoña Caamaño y cualquiera de sus dos obras. Os llevará allá donde queráis ir.
Este é un dos meus libros favoritos. A pesar da brevidade, apenas duascentas páxinas, as múltiples traxedias que Begoña consegue trazar, cunha profundidade humana e imperfecta, conmovedora, están cargadas con varias das frases máis fermosas que lera nunca. A complexidade do contexto mítico-histórico, o avance do cristianismo, as guerras contra os saxóns, as conspiracións de Merlín e Viviana, os cuestionamientos sobre a ética de conservar o coñecemento ou compartilo... Todo cede ante a paixón brillante e incestuosa de Morgana e Artur.
"- Son inmensamente feliz - díxolle ollándoa en fite. Morgana atrapoulle a man e levouna á súa boca, deulle un beixo morno na punta de cada dedo antes de lle responder. - Eu tamén, Artur. Son tan feliz como nunca pensei que volvería ser."
Definitivamente a prosa de Begoña ten algo me toca o corazón dunha maneira especial, tal vez esté libro non sexa tan máxico como "Circe ou o pracer do azul" , pero non podo menos que darlle 5 estrelas por esa maestría para sumerxirme nas súas historias e nesa prosa tan peculiar. Da misma forma que en Circe, Begoña revisa un mito cunha nova mirada, actual e feminina, esta vez partindo da obra de Cunqueiro "Merlín e familia". Persoalmente quedome ca forza da voz de Morgana, quizais me houbera gustado escoitala aínda un pouquiño máis.
"Cría que as culpas eran coma a agua das treboadas. Fría. Dura. Contundente. Anegándoo todo. Enchoupando a terra en apenas minutos. Arrasando. Devastando. Para permitir logo, co clarexar, o renacer dunha nova paisaxe. Non. A culpa é unha barruzada permanente. Un orballo silente que forma e define a paisaxe. A paisaxe de Miranda. A de Merlín."
Moi ben escrito. Se non coñeces o mito é unha lectura interesante. Dalle unha volta á visión cinematógrafica clásica. Non obstante, podería ter profundizado máis na parte filosófica ou política da historia, e da loita das vellas costumes coas novas. Creo que se para máis do necesario nos romances, e abusa dos mitos do amor romántico.
Levaba un tempo querendo ler este libro, a pesares de non ter sido quen de reler “Merlin en Familia” ou de ler “The Mists of Avalon”, que penso me terian axudado a entendelo mellor. Xa tiña as espectativas altas, e ler “Circe, ou o pracer do azul” non fixo mais que reforzar a idea de que este ía ser un dos meus libros preferidos do ano. Lamentabelmente non foi tal. Non podo dicir que o libro sexa malo, pero si que non era o que agardaba. Parte da miña decepcion pode vir por crerme unha sorte de experto na literatura arturica, a pesares de so ter lido un libro, pero se hai unha crítica que penso pode ser obxectiva é que esta novela é demasiado curta para todo o que nela aparece. É por iso que penso que pode ser unha sorte de continuación do libro de Cunqueiro. Caamaño contanos as orixes de Artur—vaaaale, tamen volvin ver Excalibur este ano—e as de Merlin e Morgana, pero pouco máis. O libro semella unha novela de misterio, no senso de unha das cousas que impulsa a lectura é querer saber o que aconteceu entre Morgana e Xenebra. Ainda que era de agardar que a version de Morgana que nos iamos atopar se afastase da meiga malvada máis convencional, debo recoñecer que fiar a destrucion de Camelot ligada ao cadrado amoroso Morgana-Artur-Xenebra-Lanzarote en tan poucas páxinas e dun xeito tan humano é proba do bo facer da autora. O triangulo Viviana-Merlin-Morgana non o teño tan claro. A idea de que Avalon fora máis un repositorio de coñecemento tradicional/cientifico/filosófico, e non máxico, é unha novidade interesante—canto menos para min—que merecia máis páxinas. Tal e como está, semella quedar nun ciencia boa/supersticion mala que penso non esta a altura da carga humana do resto do libro. Nesta primeira lectura, quedei decepcionado, pero agardo poder ser máis positivo nun segundo asalto.
I knew the author of this book. She used to frequent the same wine bar as me (actually a restaurant, but we normally went for the wine); she was very affectionate, sweet, but we never talked about literature. But then I moved to Stirling (Sc) and we lost contact. So it was kind of a surprise to know that she had published a book, and then a second, and then to know that she was ill and then suddenly she wasn't there anymore to drink any wine or to start a much needed talk about literature.
Many years later, I landed upon this book. And I can't quite match the two women, the one that used to drink wine and the author of this beautiful hommage, of this Merlín en Familia Revisited. I was surprised and intrigued, and considering only the book itself, really, really pleased. Yet my experience as a reader can't be dettached of the author and the images of her typing the novel in a PC, in a small room in Santiago (I don't know what computer she had, opr where she used to live).
Of the novel I liked pretty much everyhting: the structure, the very interesting political discussion, the vindication of the role of women in the Matter of Britain, and particularly the literary game between her novel and the Galician classic "Merlín e familia", by Álvaro Cunqueiro. A few pages were a bit too heavier (too many things to explain, but its Merlín speaking and he is an annoying guy, we know that). In particularm, the episodes where Caamaño imitates Cunqueiro are the best; she is not him, she hasn't his literary humour, but it is a honest dialogue between two major writers.
Really loved thhis book, I really did. Begoña, cheers!
¡Begoña Caaaaamaño! Adorada seas, pues tus libros son tan pero tan entretenidos.
Ya os había hablado de Circe ou o pracer de azul, y ahora os traigo Morgana en Esmelle, su otra obra. 🧚🧙🧚🧙🧚🧙🧚🧙🧚 Morgana es la hermanastra del rey Arturo, quien ya desde muy pequeña vio todos los horrores y engaños que cambiaron su vida para siempre. Merlín un joven con talento para ser mago, desea ingresar en la Escuela de los Magos y sentir que por fin pertenece a un lugar. El destino y la magia se entrecruzan en un gustaría contada años después, en una reunión entre la mujer de Arturo y la propia Morgana, víctima de un plan que cambió el mundo en el que vivían y que jamás podrán recuperar. 🧚🧙🧚🧙🧚🧙🧚 ¡A ver qué os parece!
3,5 case 4. Está entretido aínda que nalgunhas partes fíxoseme algo lento. Un pouco turbio o da noite loca entre Morgana e Atur pero é un libro contemporáneo en galego e esas cousas soen ser normais. Eu tiña a ilusión de que Merlín e a tía de Morgana volverán xuntos modo Enemies to lovers, por iso non é tan bo o libro.
This entire review has been hidden because of spoilers.
pois marabilloso como todos os seus libros, ainda que circe ou o pracer do azul >>>>>. sempre a favor dos retellilngs de mitos e historias clásicas desde o punto de vista das mulleres, e begoña caamaño faino dun xeito incribel.
"El pasado siempre es insurrecto y se amotina contra el olvido dando vigencia nueva a las preguntas que más nos atormentan. Si la memoria es una bendición o una condena es una cuestión que todavía hoy no he logrado dilucidar".
Achei um livro magnífico. Quem gostar de fantasia sem renunciar ao compromisso político e à visom crítica, vai amar. Para mim, obra mestra da literatura galega.
Libro del club de lectura de la diáspora. He disfrutado con esta revisión de las leyendas artúricas. Reconozco que forman parte de mi imaginario lector. En todo momento recordaba con cariño lo que me supuso en su momento la película Excalibur (1981). De alguna manera u otra creo que muchos lectores bebemos de esa tradición de heroínas, héroes, caballeros, pasión, orden, fuerza, magia, etc. Quizás me hubiera gustado conocer más al personaje de Morgana y no tanto a Merlín, ya que este se lleva un gran peso en la historia de la novela y su poderoso papel no es nada constructivo. Estos días en Barcelona, dentro del festival del Teatre Grec, se representa La vida es sueño, siglo XVII, y no podía dejar de pensar en el fatal paralelismo entre esos poderosos que diseñan y manipulan otras vidas. Segismundo hallará su lugar en el mundo y se escuchará a sí mismo…No queda tan claro con Arturo… Los diálogos entre Morgana y Ginebra son una de las mejores muestras de esa comunicación femenina, de la conversación por encima de la crueldad y la guerra. Había entrado en el juego argumental y en su acercamiento a una realidad gallega tanto en la utilización de algunos topónimos como en los nombres de ciertos personajes, pero lo que descubrí en el club de lectura fue su conexión con la novela Merlín e familia, de Álvaro Cunqueiro. ¡Enorme sorpresa! y enormes ganas también de leer a este escritor. Desde mi condición de “neofalante” todavía tengo mucho camino por recorrer respecto a mi conocimiento sobre la literatura gallega, pero se comentó y se valoró muy positivamente ese guiño, esa conexión con Cunqueiro ya que parece ser que esta estrategia literaria no se encuentra habitualmente en el canon literario gallego. Buscaré la otra novela de Begoña Caamaño; he disfrutado de su estilo, de su facilidad para moverse entre diferentes épocas y momentos, no notaba sus saltos temporales, todo fluía con elegancia y sencillez. Nos ha seducido esa vida utópica de Avalon, creo que todos querríamos compartir algún retazo de su estructura vital. Finalmente se han comentado algunas alusiones políticas en clave nacionalista; Britania versus Galicia? ; lucha nacional?; lucha obrera?...