Jump to ratings and reviews
Rate this book

Marie

Rate this book
'Ongelooflijk hoe je leven in één seconde kan veranderen in een hel. Zulke dingen gebeuren in boeken of films, maar niet in ons gezin of in onze vriendenkring.'

Met deze zin startte Julie De Keersmaecker op zondag 31 juli 2011 haar dagboek, nadat haar jongste dochtertje de diagnose kanker kreeg. De daaropvolgende zeven maanden leefde ze van dag tot dag, tussen hoop en vrees, tussen het UZ in GEnt en haar woonplaats Ekeren.

De manier waarop Julie verwoordt hoe een levensbedreigende situatie ingrijpt in een gelukkig gezinnetje, is indrukwekkend. Ondanks de radeloosheid, de angst en het verdriet is dit geen triest verhaal. Haar dagboek laat je regelmatig glimlachen en zelfs schateren. Het vertelt dat achter zoveel ellende ook een hoop mooie dingen kunnen schuilgaan. Dit boek is in de eerste plaats een les in liefde. Als mama laat Julie ons voelen wat een ouder voor zijn kind kan betekenen en hoeveel een kind voor zijn ouders kan terugdoen. Voor Julie was de ziekte van haar dochter een eyeopener. Een levensles waarvoor ze dankbaar is.

Unknown Binding

First published January 1, 2012

1 person is currently reading
15 people want to read

About the author

Julie de Keersmaecker

3 books1 follower

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
17 (50%)
4 stars
11 (32%)
3 stars
5 (14%)
2 stars
1 (2%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
Profile Image for Lize.
208 reviews4 followers
October 1, 2014
Wat een prachtig boek over dit o zo zware thema! Wat heeft Julie dat goed geschreven. Ik merk persoonlijk wel dat het bedoeld was/begonnen is als een blog, het boek bestaat namelijk uit allemaal zeer korte hoofdstukjes of blogposts.
Het moet zo'n zware tijd geweest zijn voor Julie, Paul, Axelle en ook Marie natuurlijk maar toch blijven ze tot op het laatste moment positief en blijven ze hopen. Ik wist dat Marie zou overlijden ergens op het einde van het boek maar ik moet zeggen dat het echt wel héél onverwacht is gekomen.
Ik heb een paar keer mijn tranen laten lopen. Vooral het contact tussen de zusjes en de mooie uitspraken die ze soms deden vond ik zo ontroerend en grappig.
Julie schrijft ook nog eens dat we meer moeten doen waar we zin in hebben en moeten genieten van het leven. Eigenlijk wist ik dat al maar waarom is dat toch zo moeilijk? Waarom moeten we altijd moeten? Stressen? Van her naar der lopen? Geniet van de kleine dingen die elke dag op je pad komen!
Displaying 1 - 3 of 3 reviews

Can't find what you're looking for?

Get help and learn more about the design.