Τρία διαλεγμένα έργα του Λουκιανού που μολονότι γράφτηκαν μόλις το δεύτερο μ.Μ. αιώνα μας παρασέρνουν σα να είναι σημερινές.
Η "Αληθινή ιστορία" μας παρασέρνει στα ταξίδια της περιπέτειας που εύκολα μας θυμήζουν Ιούλιο Βερν, ενώ ο "Τίμων" και οι "Νεκρικοί διάλογοι" πραγματικά μας συνεπέρνουν με το μοναδικό ύφος, την οξειδέρκεια και την πικάντικη, σατυρική διάθεση.
Lucian of Samosata was a Greek-educated Syrian rhetorician, and satirist who wrote in the Greek language. He is noted for his witty and scoffing nature.
Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα πολύ να αξιολογήσω το βιβλίο. Με αφορμή μία ατάκα ήθελα να ερευνήσω και τα κείμενα του Λουκιανού που δεν κάναμε στο σχόλειο και βρέθηκα στα βάθυ ενός κήτους να ξεκαρδίζομαι στα γέλια.
Δυστυχώς το βιβλίο είναι εκπαιδευτικό οπότε και κάποια κομμάτια της "Αληθινής ιστορίας" είναι σε περίληψη, ενώ λείπουν πολλοί από τους νεκρικούς διαλόγους. Έτσι, ενώ απόλαυσα πραγματικά και τα τρία έργα - το χιούμορ του Λουκιανού είναι κορυφαίο! - δε μπορώ να κρίνω απόλυτα τα έργα αυτά καθ' αυτά, και σίγουρα είμαι αναρμόδια για να κρίνω τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα του βιβλίου.
Εκτός λοιπόν από την εκλεπτισμένη κυνικότητα που σε κάνει να λύνεσαι στα γέλια, ομολογώ ότι μου έμεινε η βαθιά απέχθεια του Λουκιανού για την διαφθορά που κυριαρχούσε στην εποχή του, καθώς και τα αναρίμιτα στερεότυπα που έχουν ποτίσει το είναι μας για τους κακούς και διεφθαρμένους πλούσιους και τους ενάρρετους και αδικημένους φτωχούς.
Αν και τα στερεότυπα με βρίσκουν αντίθετη (δεν θεωρώ αρετή ούτε τον πλούτο ούτε την φτώχεια, εξίσου), είναι τραγική η επικαιρότητα και των τριών εργών, 1850 χρόνια μετά!