Als de zussen Camille en Renée tijdelijk van huis ruilen met hun grootmoeder, komen ze terecht in een buurt waar iedereen elkaar kent – of dénkt te kennen. Ongewild raken ze meer en meer betrokken bij dit buurtleven, waardoor Camille een geheim van haar oma ontdekt.
Terwijl Renée in het hier en nu lijkt te leven, worstelt Camille met de vraag of bepaalde beslissingen uit het verleden kunnen worden teruggedraaid.
‘Buurtgetijden’ is een intieme roman over levenskeuzes en het onvermogen om te praten over wat er echt toe doet. Elisabeth Vincke schetst, met een vleugje humor, een genuanceerd en empathisch portret van een kleine gemeenschap, waar zich onverwacht een drama zal voltrekken.
Wat een geweldig vlotte roman! Allereerst was ik razend benieuwd naar het verband tussen de cover en het verhaal. Ik moet bekennen dat ik het boek in eerste instantie misschien niet snel zou opnemen in de boekhandel of bibliotheek. Meer dan onterecht en ik kan ook niet goed verklaren waarom niet. Toch won (gelukkig) de nieuwsgierigheid en de interessante synopsis.
Angèle, de oma van zussen Renée en Camille komt ten val en moet een tijdje herstellen. Omdat ze dat dichter in de buurt van haar zoon wil doen wisselen de zussen van huis met hun oma. De zussen leren er al snel de buurtbewoners kennen en dan ontpopt deze roman zich al snel in een heel vlot verhaal dat je liefst van al in één ruk wil uitlezen.
Het mooie aan deze roman is daarnaast ook dat je als lezer vrijwel onmiddellijk een goed beeld krijgt van de verschillende personages. Sommige blijven eerst wat op de achtergrond maar krijgen naarmate het verhaal verdergaat een belangrijkere rol. Aan de lezer om verder te ontdekken wie en waarom precies. Ik moet toegeven dat ik naar het einde toe wel geraakt werd door personage P. Het laat de lezer stilstaan bij enkele belangrijke thema's en hoe sommige mensen functioneren in onze samenleving.
Dat er in het verhaal ook een verwijzing naar 'Buurtgetijden' de revue passeert en dat de lezer uiteindelijk ontdekt welke betekenis de cover heeft deed mij als lezer ook plezier.
Wat ik wil meenemen uit deze roman is dat iedereen zijn plekje heeft in de maatschappij, zijn of haar manier van leven, de honger naar samenhorigheid. 'Buurtgetijden' is een vlotte roman die de moeilijkere thema's, zoals bijvoorbeeld eenzaamheid, op een redelijk emotionele manier aan bod laat komen.
Voor mij persoonlijk was dit een mooi, pijnlijk maar zeker ook emotioneel verhaal, die vijf sterren absoluut waard.
Camille en Renée mogen dan wel zussen zijn, qua persoonlijkheid kunnen ze niet verder uit elkaar liggen. Waar Camille onzeker is, werkt als zelfstandige vertaler en nog steeds rouwt over haar oude liefde Samuelle, is Renée een extraverte stewardess en tevens een echte roddelkont. Ze wonen al tijden samen in een fijn appartementje. Maar wanneer oma door een heupoperatie tijdelijk moeilijkheden heeft met de trap in haar huisje, besluiten de twee zussen om te ruilen van woning. Camille en Renée komen terecht in een buurt waar iedereen elkaar kent en uitgebreid praatjes maakt op straat, alles wat ze dus niet gewend zijn.
Toch ontstaat er ongewild een band tussen de zussen en buurtbewoners. Levensverhalen worden verteld, ervaringen uitgewisseld. Elke buur heeft zijn eigen verhaal, maar wat is het verhaal van 'de zwijger'? Die steeds lijkt op te duiken wanneer je hem het minst verwacht.
Wat een leukerd is deze cover! Eentje die helemaal aansluit bij dit fijne verhaal. Buurtgetijden leest als een trein. De intrigerende buurt waar Camille en Renée terecht komen neemt je mee van begin tot einde. Elisabeth Vincke weet op luchtige en soms best grappig manier de moeilijkste onderwerpen aan te snijden. Eenzaamheid en spijt worden uitvoerig besproken zonder zwaarmoedig te worden.
Buurtgetijden is een heerlijke roman over saamhorigheid, een sociaal vangnet, dromen en vriendschap. Een roman om je eventjes helemaal in te verliezen.
Een boek dat wat tijd nodig had om mij te bekoren, bij momenten voelend als een vlakke meisjes-roman, maar eens alles samenkomt bleek het een pareltje. Over buren, meningen, oordelen en hoe we toch altijd ergens een raadsel blijven voor die ander en misschien ook onszelf.